Κράτος και εξεγερσιακή βία: Η στάση των ριζοσπαστών Εθνικιστών / Φασιστών απέναντι στην κρατική καταστολή, την αστική δημοκρατία και τον καπιταλισμό.

γράφει ο Λοθάριος

Αυτοί που μας παρακολουθούν και μας διαβάζουν γνωρίζουν καλά την πλήρη απαξίωση μας για τις ομάδες της «αστικής ακροδεξιάς» αλλά και για την ευρύτερη «εθνική δεξιά», ποτέ δεν αναγνωρίσαμε την παραμικρή αξία στα λεγόμενα τους τα οποία κινούνται συνήθως μεταξύ της γραφικότητας και της χυδαιότητας. Όμως αυτή τη φορά και εν όψη των πρόσφατων γεγονότων του Βόλου, οι κύριοι αυτοί ξεπέρασαν σε χαμέρπεια κάθε προηγούμενο, γεγονός που μας αναγκάζει να τοποθετηθούμε πάνω σε θέματα αρχής με κύριο στόχο να υπερασπιστούμε τις βασικές μας θέσεις ανοιχτά και έντιμα.

Μετά τα γνωστά γεγονότα του Βόλου ακολούθησε ένα όργιο παραπληροφόρησης από τα καθεστωτικά ΜΜΕ όπως και το περιμέναμε άλλωστε. Από την δική μας την πλευρά η αλληλεγγύη σε κάθε αντικαθεστωτικό αγωνιστή που βρίσκεται όμηρος στα χέρια του ανθελληνικού κράτους είναι δεδομένη. Δεν μπορούμε παρά να αποδοκιμάσουμε την στάση κομμάτων όπως της «Χρυσής Αυγής», η οποία έσπευσε με τον πλέον ανέντιμο τρόπο να δηλώσει πίστη και αφοσίωση στην αστική δημοκρατία και στο σύνταγμα ... όπως επίσης και η δεξιά η οποία επέλεξε την ρητορική της «αντιακρότητας», εξομοιώνοντας όλα τα άκρα και θέτοντας ως βασικό κίνδυνο για το λαό και τη χώρα τη «βία» και τις «ακρότητες» γενικά.

περισσότερα εδώ

25η ΜΑΡΤΙΟΥ 1821 – ΠΟΛΕΜΟΣ ΦΥΛΕΤΙΚΟΣ

Συναγωνίστριες και συναγωνιστές μετά την εμετική ανακοίνωση των κομματικών πρακτόρων του Π.Α.Μ.Ε, περί τη δήθεν ταξική υφή της επανάστασης του 1821, πρέπει να απαντήσουμε στους Σταλινοτσολιάδες εργατοπατέρες με μανδύα εκπαιδευτικού, των οποίων η φιλο-εργοδοτική και αντιδραστική στάση κρύβεται μονίμως κάτω από δήθεν αντικαπιταλιστικές κορώνες, για την πρωτίστως φυλετική και δευτερευόντως εθνική υφή της επανάστασης του 1821. Θα απαντήσουμε ως εθνικοσοσιαλιστές μακριά από τις αστικές προκαταλήψεις και τις εκκλησιαστικές κορώνες, με γνώμονα την ιστορική αλήθεια, όπως πάντα.

Η Προκρούστεια κλίνη του Μαρξισμού

Καταρχήν ας ξεκινήσουμε με το γιατί οι κομμουνιστές θεωρούν την επανάσταση ταξική, και ως εκ τούτου προσπαθούν να τεκμηριώσουν με ανυπόστατα ψεύδη αυτόν τους τον ισχυρισμό. Οι κομμουνιστές πιστεύουν στον επονομαζόμενο ιστορικό υλισμό, δηλαδή ότι κάθε ιστορικό γεγονός οφείλεται στην πάλη των τάξεων με βάση τη Μαρξιστική θεώρηση της ιστορίας.

Μάλιστα πιστεύουν στην καθολικότητα του ιστορικού υλισμού, δηλαδή ότι κάθε ιστορικό φαινόμενο μόνο έτσι μπορεί να ερμηνευθεί, επομένως αρκεί ένα ιστορικό παράδειγμα μη ταξικού ιστορικού φαινομένου για να καταρρεύσει το Μαρξιστικό οικοδόμημα. Με βάση τον ‘προτασιακό λογισμό’, δηλαδή τους νόμους της ορθολογικής σκέψεως, μια πρόταση που αξιώνει καθολική ισχύ για να θεωρηθεί αποδεδειγμένη, πρέπει να ισχύει σε όλα τα παραδείγματα (περιπτώσεις) που εξετάζονται, ενώ αν κάποιος αποδείξει ότι δεν ισχύει μόνο σε μια περίπτωση, η καθολικότητα καταρρέει.

Ο ιστορικός υλισμός, αν και ερμηνεύει κοινωνικά φαινόμενα, καταρρέει στην περίπτωση των εθνικοαπελευθερωτικών πολέμων, όπως η εθνοφυλετική επανάσταση του 1821, καθώς και σε κάθε πόλεμο ενάντια σε αλλοεθνείς ή αλλόφυλους κατακτητές. Επομένως, η καθολικότητα του ιστορικού υλισμού καταρρέει παρασύροντας μαζί της και ολόκληρο το Μαρξιστικό δόγμα. Ως εκ τούτου η ιστορική αλήθεια πρέπει να τεμαχιστεί και να διαστραφεί, έτσι ώστε να ‘χωρέσει’ στην Προκρούστεια κλίνη του Μαρξισμού, ώστε ο Εβραίος πολυλογάς φιλόσοφος να διατηρήσει το κύρος του.

Τα ψέματα των εργατοπατέρων

Η έναρξη της επανάστασης.

Ας δούμε τώρα για λίγο τα ψεύδη του Π.Α.Μ.Ε. Αναφέρει μεταξύ άλλων η ανακοίνωση ότι:  ‘Δεν σου κάνει εντύπωση το γεγονός ότι γιορτάζουμε την έναρξη της επανάστασης του 1821 την 25η Μαρτίου ενώ ήδη στις 23 Μάρτη του 1821 η Καλαμάτα και άλλα μέρη της Πελοποννήσου είχαν απελευθερωθεί από τους Τούρκους;’

Εδώ είναι το μόνο σημείο που οι εργατοπατέρες έχουν εν μέρει δίκιο, διότι πράγματι η επανάσταση δεν ξεκίνησε την 25^η Μαρτίου του 1821, αλλά πήρε σάρκα και οστά όταν στις 26 Φεβρουαρίου 1821 στο Ιάσιο της Μολδοβλαχίας η επαναστατική σημαία του Αλεξάνδρου Υψηλάντη καθαγιάστηκε στην εκκλησία των τριών Ιεραρχών του Ιασίου από τον μητροπολίτη Βενιαμίν. Η σημαία φέρει στη μία επιφάνεια της, το σταυρό και τις εικόνες του Αγίου Κωνσταντίνου και της Αγίας Ελένης με την φράση ΕΝ ΤΟΥΤΟ ΝΙΚΑ και στην άλλη, παράσταση του φοίνικα με την φράση ΕΚ ΤΗΣ ΤΕΦΡΑΣ ΜΟΥ ΑΝΑΓΕΝΝΩΜΑΙ.

περισσότερα εδώ

Το κόλπο της κρίσης και του ψευδοχρέους δεν έπιασε στους Ισλανδούς

Σερβιρίστηκε με τον ίδιο τρόπο όπως και στην Ελλάδα αλλά οι Ισλανδοί δεν πιάστηκαν στον ύπνο. Δεν μπόρεσαν να δεχθούν με τίποτα την απάτη της στημένης τράπουλας όπου κάποιος έχει το δικαίωμα έκδοσης του χρήματος και όλοι οι  υπόλοιποι θα πρέπει να είναι χρεωμένοι σ’ αυτόν.

Έτσι οι Ισλανδοί πολίτες αρνήθηκαν να πληρώσουν την διαφθορά κάποιων ιδιωτικών επιχειρήσεων όπως είναι οι τράπεζες.  Αρνήθηκαν επίσης στα διεθνή όργανα υπερεξουσίας και κυριαρχίας (ΔΝΤ, ΕΕ, κλπ) να κάνουν κουμάντο στην οικονομία τους και στη χώρα τους.

ΜΔΠ: Εις μνήμην του λαϊκού ξεσηκωμού. «Σ’ εκείνους που από μικροί έχουν στα χέρα τους σφυριά και δρεπάνια , και που σήμερα κρατούν ντουφέκια »

 Το τραγούδι και το βίντεο των εθνικιστών ΜΔΠ είναι αφιερωμένο στους εργάτες και αγρότες που εξεγέρθηκαν και πολέμησαν ενάντια στο «Κράτος Εργατών και Αγροτών».

Είχαμε γράψει παλαιότερα για τα "καλά"  του «Κράτους Εργατών και Αγροτών».
   

Η άγνωστη ισΤΟΡ(Α)ία της «Λαϊκής Εξουσίας» και της «Δικτατορίας του Προλεταριάτου»

Οι εκατοντάδες αγροτικές εξεγέρσεις της άνοιξης και του θέρους του 1919 στα μετόπισθεν του Κόκκινου Στρατού έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη δίχως επαύριο νίκη των Λευκών στρατευμάτων του στρατηγού Ντενίκιν. Ξεκινώντας από το νότο της Ουκρανίας στις 19 Μαΐου 1919, ο Λευκός Στρατός προέλασε πολύ γρήγορα απέναντι στις μονάδες του Κόκκινου Στρατού που ήταν απασχολημένες με την καταστολή των αγροτικών ανταρσιών. Τα στρατεύματα του Ντενίκιν κατέλαβαν το Χαρκόφ στις 12 Ιουνίου, το Κίεβο σας 28 Αυγούστου, το Βορόνιεζ στις 30 Σεπτεμβρίου. Η οπισθοχώρηση των μπολσεβίκων, που δεν είχαν κατορθώσει να επιβάλουν τη εξουσία τους παρά μόνο στις πιο μεγάλες πόλεις, αφήνοντας την ύπαιθρο στους εξεγερμένους αγρότες, συνοδεύτηκε με ομαδικές εκτελέσεις αιχμαλώτων και ομήρων στις οποίες θα επανέλθουμε. Στην εσπευσμένη αναδίπλωσή τους διαμέσου της ενδοχώρας όπου μαινόταν το αγροτικό αντάρτικο, τα αποσπάσματα του Κόκκινου Στρατού και της Τσεκά δεν έδειξαν καμιά λύπηση: εκατοντάδες καμένα χωριά, ομαδικές εκτελέσεις «κακοποιών», λιποτακτών και «ομήρων». Η εγκατάλειψη και κατόπιν η επανακατάκτηση, στα τέλη του 1919 και τις αρχές του 1920, της Ουκρανίας έδωσαν αφορμή σε ένα υπερβολικό ξέσπασμα βίας εναντίον των αμάχων πληθυσμών, το οποίο περιγράφει συγκλονιστικά στο αριστούργημά του «Το Κόκκινο Ιππικό»98 ο Ισαάκ Μπάμπελ. 

Κυριάκος Μάτσης, ο ήρωας!

Ο Κυριάκος Μάτσης, γιος αγροτών, γεννήθηκε τον Ιανουάριο του 1926 στο χωριό Παλαιοχώρι. Μετά την αποφοίτησή του από το δημοτικό σχολείο του χωριού, πηγαίνει στο Γυμνάσιο της Αμμοχώστου, όπου διακρίνεται για την πνευματική και εθνική του δράση. Το 1946 πήγε στην Θεσσαλονίκη για να σπουδάσει Γεωπονία. Διακρίνεται για την ρητορική δεινότητα των δημοσίων λόγων του. Ο Γεώργιος Παπανδρέου, τον αποκαλεί «αηδόνι της Κύπρου», όταν τον ακούει να μιλά με πάθος για τ Κυπριακό σε κάποια φοιτητική εκδήλωση.

Τα κείμενά του – η σκέψη του

Έφηβος μαθητής, γράφει το 1944:

« Θα ριχτώ στον αγώνα. Θα πολεμήσω τίμια και παλληκαρίσια. Θ’; αγωνιστώ για το λαό. Τον βλέπω αμόρφωτο και θέλω να τον μορφώσω, τον βλέπω αδικημένο και θέλω να τον δικαιώσω …. «.

Στις 29 Ιουνίου 1945 με την ευκαιρία της αποφοιτήσεώς τους, ο Μάτσης προσφωνεί τους συμμαθητές του, λέγοντας και τα ακόλουθα:

« Ο κόσμος σήμερα, ύστερα από ένα αιματοκύλισμα, πλέει σε ένα πέλαγος ιδεολογιών και η νεολαία βρίσκεται μπροστά σε πραγματικό αδιέξοδο. Αλλά η Ελληνική νεολαία δεν θα βρεθή ποτέ σε μια τέτοια θέση. Μοναδική της ιδεολογία πρέπει να είναι η ιδεολογία της Ελλάδος, μοναδικό της σύμβολο η Ελληνική γαλανόλευκη, πάνω στην οποία βρίσκεται απεικονισμένο το πραγματικό ιδανικό του Έλληνα, πίστη του στην Πατρίδα και στην θρησκεία.

Ελληνόπουλα, ας κλείσουμε βαθειά στην ψυχή μας τα αθάνατα αυτά ιδανικά. Έχουμε χρέος ιερό να το κάνουμε αυτό.

Εμπρός, λοιπόν, ακρίτες των Εθνικών μας επάλξεων. Ας της δώσουμε το κάθε τι. Και την ζωή μας ακόμα. Γιατί αν πραγματικά μια φορά κανείς πεθαίνει, το να πεθαίνει κανείς για την Ελλάδα, θεία είναι η δάφνη …».

ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΙΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

ΓΕΝΙΚΟΙ  ΚΑΝΟΝΕΣ  

1)  Η  κοινωνία  πάντα  διοικείται    απο   ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΕΣ    ΜΕΙΟΨΗΦΙΕΣ   που  κατέχουν  κάποια    πηγή  ΔΥΝΑΜΗΣ .
     
2)  Οι   γνωστές  πηγές   Δύναμης   είναι   : 
        #   Ικανότητα   χειρισμού  όπλων   (  Αρχαίοι   βασιλείς   και  ιππότες  του  Μεσαίωνα )
        #   Ικανότητα   συγκέντρωσης  χρήματος   (  βιομήχανοι  και  τραπεζίτες )
        #   Ικανότητα  συγκέντρωσης  και  χειρισμού   επιστημονικής   Γνώσης    (  επιστήμονες )

3)   Η   κάθε  οργανωμένη   μειοψηφία    κινδυνεύει    να  χάσει  την  εξουσία    απο  κάποια άλλη   οργανωμένη  μειοψηφία που  διαθέτει    κάποιο   ανώτερο   μιμίδιο  ( βλέπε      http://lofos.info/pythas/mimid.html   )  .

4)   Μια   νέα  οργανωμένη  ομάδα  εξουσίας    αναδύεται    όταν  συγκρούονται     δύο  παλαιές    οργανωμένες    ομάδες    εξουσίας  .

5)  Επαναστάσεις   που  γίνονται   απο   ανοργάνωτο   πλήθος   δεν  έχουν  καμμία  ελπίδα  επιτυχίας . Ίσως   πετύχουν   βραχυχρόνια  ωφέλη  που  θα  εξανεμισθούν .   Η  επιτυχία  έρχεται   όταν   υπάρχει   απο πίσω   οργανωμένη  μειοψηφία  ( Καθοδηγητικό  Συμβούλιο   Σοφών )   και  πηγή  Δύναμης  . 

6)  Οργανωμένες   μειοψηφίες   που  έχουν  ιδεολογικό  πυρήνα   εγωκεντρικό  (  "ΝΑ  ΦΑΜΕ  ΚΑΙ  ΝΑ  ΠΙΟΥΜΕ  ΚΑΙ  ΝΑ  ΠΛΟΥΤΙΣΟΥΜΕ "   )είναι   ασταθείς .  Συμφέρει  στα μέλη  τους  να  μαχαιρώσουν  πισώπλατα  τα  υπόλοιπα  μέλη  για  να  μοιραστούν  σε  λιγότερους   τα  κέρδη . Έτσι    αρχίζει  η  καχυποψία  και  η  διάλυση . Μειοψηφίες   με   ιδεολογικό  πυρήνα  Μή  Εγωκεντρικό   ( πχ  πρόοδο  του   έθνους  ή  της  ιδεολογίας  )  είναι   πολύ  πιο  σταθερές .

Επεξηγήσεις  : 

περισσότερα:  http://lofos.info/pythas/pos-epan.html
 

Samuel Gridley - Ο Αμερικανός εθελοντής στον στρατό της ελληνικής επανάστασης

Ο Samuel Gridley Howe γεννήθηκε στις 10 Νοέμβρίου του 1801, στη Βοστώνη, της Μασαχουσέτης, με γονείς τον Joseph Neals και την Patty Gridley. Αποφοίτησε απο το πανεπιστήμιο Brown το 1821 και πήρε πτυχίο ιατρικής από το Χάρβαρντ το 1824.

Αμέσως μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του, εξέπλευσε για την Ελλάδα, αποφασισμένος να βοηθήσει τους Έλληνες στον αξιοσημείωτο αγώνα τους εναντίον των Τούρκων. Για έξι χρόνια γεμάτα περιπέτεια και δράση, υπήρετησε στον ελληνικό στρατό με ζήλο, ως εθελοντής στρατιώτης και ως ιατροχειρούργος κυρίως στην πόλη του Μεσολογγίου, τοποθετημένος στην δυτική Ελλάδα, όπου συνάντησε και έγινε φίλος με τον Λόρδο Μπάϊρον.

Επιπλέον, αφιέρωσε αρκετό χρόνο και κόπο για την επανοικοδόμηση της διαλυμένης χώρας.

Σε επιστολή στον πατέρα του γράφει:

Ο Ι.Συκουτρής για την επανάσταση του 1821

« ….αποτελεί το 21 αληθώς ρήξιν προς το παρελθόν και την “παράδοσιν”, την παράδοσιν όμως την βυζαντιακήν και την της τουρκοκρατούμενης Ελλάδος. Αλλά συγχρόνως αποτελεί αναγέννησιν, αναγέννησιν του αρχαίου ελληνικού πνεύματος (όπως ημπορούσαν οι άνθρωποι της εποχής εκείνης να το συλλάβουν), επάνοδον συνειδητήν εις την δράσιν των αρχαίων προγόνων και (με το τολμηρόν του ρωμαντικού πήδημα υπεράνω της ρωμαϊκής και βυζαντινής περιόδου) συνέχειαν άμεσον των κατορθωμάτων εκείνων. Τα ονόματα του Λεωνίδου και του Θεμοστοκλέους δεν κοσμούν μόνον των Υδραίων τας πρύμνας – αποτελούν ζωντανάς υπάρξεις, παραστέκονται εις τους αγωνιζομένους, γίνονται πρότυπα και ιδέαι, που κανονίζουν αίσθημα και ενέργειαν των απογόνων. Το έθνος αισθάνεται, ότι είναι έ θ ν ο ς: αισθάνεται τα δικαιώματά του ως κληρονόμου παρελθόντος μεγαλείου, και τα καθήκοντά του απέναντι αυτού. Δεν είναι πλέον η φυσιολογική, ούτως ειπείν, εξέγερσις εναντίον της καταπιέσεως του βαρβάρου, που του οπλίζει τας χείρας πολύ μάλλον η συναίσθησις της αξιοπρεπείας του, η εντροπή…»

http://triepsilites.wordpress.com

Ο πόλεμος για την εθνική και την κοινωνική απελευθέρωση των ελλήνων συνεχίζεται.

Όταν το κοινωνικό «συμβόλαιο» το οποίο δήθεν, σύμφωνα με την επιστήμη της επικρατούσας αστικής κοινωνιολογίας,  ιστορικά έχει υπογράψει ο λαός με το κράτος, για την βελτίωση και την  διευκόλυνση της ύπαρξης του  , συστηματικά παραβιάζεται από το κράτος , δηλ. το ίδρυμα το οποίο υποτίθεται ότι προορίζεται να ενσαρκώσει όλες τις προσδοκίες του λαϊκού συνόλου, τότε είναι λογικό να πούμε ότι το κράτος αυτό όχι μόνο απέδειξε την πλήρη αποτυχία να αντιμετωπίζει τις παγκόσμιες προκλήσεις και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο εθνολαϊκός οργανισμός , αλλά έχει απαξιωθεί εντελώς.

Ο λαός ως φορέας του αιώνιου νόμου, στη προσπάθειά του να δημιουργήσει μια τέλεια κοινωνία, πρέπει να κρατά πλήρως την εξουσία για να σπάσει το άγραφο ψεύτικο «συμβόλαιο» με το κράτος και για να πάρει στα χέρια του από το κρατικό ίδρυμα τα ανάρμοστα προνόμιά του τα οποία το κράτος χρησιμοποιεί όλο και περισσότερα για το σφετερισμό της εξουσίας και για την καταστολή της λαϊκής οργής.

Εμείς οι εθνικιστές είναι ανάγκη να απαλλαγούμε από όλες τις κρατικές αυταπάτες, να ελευθερωθούμε από όλες τις μυθοπλασίες για κοινωνική τάξη και να αφήσουμε τα δογματικά πλαίσια που μας επιβλήθηκαν έξωθεν.

Συνέντευξη το Ιφικράτη Αμυρά στον «Μαύρο Κρίνο».

Συγχαρητήρια στην Αυτόνομη Κίνηση Μαύρος Κρίνος για την καταπληκτική συνέντευξη με έναν αξιόλογο ιδεολόγο και αγωνιστή....

Σίγουρα οι περισσότεροι συναγωνιστές μας, οι απλοί αναγνώστες του ιστολογίου αλλά  και οι εχθροί μας  θα εκπλαγούν διαβάζοντας τον κύριο τίτλο της αυτής της ανάρτησης.  Η πρώτη εύλογη απορία είναι γιατί ένας άνθρωπος της αριστεράς που έχει προκαλέσει σάλο εδώ και αρκετές ημέρες με τις δηλώσεις του περί ένοπλης πάλης, και φυσικά δεν δηλώνει Εθνικοσοσιαλιστής  ή Φασίστας παραχωρεί μια συνέντευξη στο ιστολόγιο μας.

Διαβάζοντας παλαιότερες αναρτήσεις μας μπορεί κάποιος να καταλάβει πολύ εύκολα ότι δεν είναι πρώτη φορά που προβάλλουμε στο διαδίκτυο αλλά και στα περιοδικά έντυπα μας, απόψεις που είναι «αιρετικές» για την πλειοψηφία του «εθνικιστικού χώρου». Αυτό όμως θα συνεχιστεί και στο μέλλον αδιαφορώντας πλήρως για το αν κάποιοι διαφωνούν με την προβολή «διαφορετικών» από το συνηθισμένο θέσεων και απόψεων.

Είναι βέβαιο ότι θα ακολουθήσουν εύκολα συμπεράσματα και γιατί όχι στο τέλος μια καλοπροαίρετη ή κακοπροαίρετη κριτική. Περισσότερη σημασία δίνουμε όμως στις ερωτήσεις που θέσαμε και στις απαντήσεις που λάβαμε παρά στα «παρασκήνια» και στα σχόλια που θα υπάρξουν στο άμεσο μέλλον.

Συναγωνιστές και φίλοι αναγνώστες, είναι αλήθεια ότι δεν γνωρίζαμε πολλά πράγματα για το εν λόγω πρόσωπο μέχρι την δημοσιοποίηση της ομιλίας του στο youtubeκαι την σχετική αναφορά στα κανάλια και στο διαδίκτυο.

Διαβάζοντας στο διαδίκτυο τις πολιτικές θέσεις του καταλάβαμε ότι δεν έχουμε να κάνουμε με ένα κλασσικό … στέλεχος αριστερής οργάνωσης ή κόμματος αλλά με ένα πρόσωπο που έχει έναν ξεκάθαρο πατριωτικό - ακόμα και εθνικιστικό θα λέγαμε εμείς - λόγο πάνω στα κοινωνικά και εθνικά θέματα.

περισσότερα εδώ

1η Απριλίου 1955 . ΕΟΚΑ - ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ

Είμαστε όλοι παιδιά της ΕΟΚΑ

Καταπληκτικό Ιστορικό Ντοκιμαντέρ για το ηρωικό έπος της ΕΟΚΑ μπορείτε να δείτε στους παρακάτω συνδέσμους:

ΜΕΡΟΣ 1

ΜΕΡΟΣ 2

ΜΕΡΟΣ 3

ΜΕΡΟΣ 4

ΜΕΡΟΣ 5

ΜΕΡΟΣ 6

ΜΕΡΟΣ 7

ΜΕΡΟΣ 8

Ντύσιμο και οπλισμός την εποχή της Επανάστασης του 1821

Μετά την απελευθέρωση το ντύσιμο των Ελλήνων αρχίζει να έχει ευρωπαϊκές επιρροές. Ίσως να μη ντύνονται ακόμα όλοι «ευρωπαϊκά» αλλά και οι ελληνικές φορεσιές αρχίζουν να παίρνουν πολλές μεταλλαγές. Οι στολές της προεδρικής φρουράς και οι τυποποιημένες και πανομοιότυπες «παραδοσιακές ενδυμασίες» που υπάρχουν σήμερα μικρή σχέση είχαν με τις πραγματικές φορεσιές της εποχής. Σύμφωνα με τον Τάκη Λάππα το ντύσιμο από τα χρόνια 1600-1829 είναι ένα σπουδαίο θέμα για έρευνα, γιατί το θέαμα που παρουσιάζει η υπόδουλη Ελλάδα δεν απαντάται σε καμία άλλη σχεδόν χώρα του κόσμου. Δηλαδή δεν υπάρχουν μικροπαραλλαγές από περιοχή σε περιοχή, αλλά ολότελα αλλιώτικο ντύσιμο από ένα χωριό στο άλλο, χωριά που η απόστασή τους δεν ήταν δυο ώρες δρόμος.

Σχεδόν κανείς γειτονοχωρίτης δεν ήταν όμοια ντυμένος και αυτό ξεχώριζε περισσότερο στο γυναικείο ντύσιμο. Τα χρόνια εκείνα μπορούσες μια χαρά να καταλάβεις αμέσως

πούθε κρατάει ο ξενοχωρίτης. Όχι από την προφορά και τους ιδιωματισμούς του, μα αρκούσε η φορεσιά του για να προδώσει το χωριό του. Το ίδιο μπορούσε κανείς να τους ξεχωρίσει επαγγελματικά ή ταξικά. Αλλιώς ντυνόταν ο κοτζαμπάσης, αλλιώς ο προύχοντας, ο προεστός, ο γεωργός, ο τσοπάνης, ο ξωτάρης… Στην συνέχεια θα δούμε το ντύσιμο Ρουμελιωτών και Μοραϊτών. Το ντύσιμο στην επανάσταση κρατήθηκε το ίδιο πού είχαν οι κλέφτες και οι αρματολοί.

Κεφάλι

Ας κάνουμε αρχή από το κεφάλι. Φορούσαν ένα μικρό στρογγυλό και κοφτό κόκκινο φέσι, που γύρω στη βάση του το τύλιγαν με μαντηλοδεσιά. Η μαντηλοδεσιά ήτανε τριών ειδών: Mεταξωτό μαντήλι ή κασπαστή, το χρυσοκέντητο πόσι, και η άσπρη βαμβακερή πλουμιστή σερβέτα. Στο σημείο αυτό της φορεσιάς τους βρίσκει κανείς την τούρκικη επίδραση. Σαν παραδείγματα από γνωστούς καπεταναίους και χαλκογραφίες εκείνης της εποχής φανερώνεται ότι κασπαστή είχανε μονάχα οι Αθηναίοι, πόσι ο Νικηταράς, οι Μαυρομιχαλαίοι, ο Μακρυγιάννης και πότε πότε ο Γέρος του Μοριά. Με σερβέτα μας είναι γνωστοί ο Οδυσσέας Αντρούτσος κι ο Πανουργιάς.

Πολλοί δε φορούσαν μαντηλοδεσιά, μα σκέτο μικρό κοφτό φέσι που στην κορυφή του είχε λίγη φούντα. Τέτοιο συνήθιζε πάντα ο Γκούρας και ο Κολοκοτρώνης. Την περικεφαλαία του ο Γέρος την είχε από τότε που ήταν μαγκιόρος – ταγματάρχης – του εγγλέζικου στρατού στα Επτάνησα το 1808 και την έβαζε στις επίσημες στιγμές της ζωής του, όπως και το θώρακά του. Άλλοι φορούσαν μεγάλο τουρλωτό κόκκινο φέσι όπως ο Καραϊσκάκης, οι Πετμεζάδες, κι η φούντα του ήταν μικρή και σ’ αυτό και στέκονταν στην κορφή. Μακριά φούντα όσο σχεδόν ολόκληρο το φέσι φορούσαν αργότερα στα χρόνια του Όθωνα κι ήταν παρμένη απ’ τους Σουλιώτες που τόσο τη συνήθιζαν.

Αυτή έγινε και το επίσημο στοιχείο της φορεσιάς της προεδρικής φρουράς (βασιλικής παλαιότερα). Και γενικότερα η στολή της προεδρικής φρουράς ακολουθεί την στολή των Σουλιωτών σε μεγάλο βαθμό. Επίσης πολλοί φτωχοί αγωνιστές φορούσαν ένα απλό συνήθως μαύρο μαντήλι στο κεφάλι. Γενικά τους προηγούμενους αιώνες στην Ευρώπη αλλά και στην Ανατολή το μέγεθος του καπέλου που φορούσε κανείς ήταν ανάλογο της κοινωνικής του τάξης και της εξουσίας του. Τα καπέλα των αξιωματούχων ήταν συνήθως πολύ μεγάλα, όπως και των αρχιερέων που ήταν πολύ ψηλότερα από τα σημερινά.

 

Μαλλιά

Απ’ τη μαντηλοδεσιά τους ή το φέσι, ξεχύνονταν ως τις πλάτες τα καλοχτενισμένα μακρυά μαλλιά τους. Γιατί τότε δεν κόβανε κοντά τα μαλλιά τους, μα τ’ αφήνανε περήφανα σαν χαίτη να ξανεμίζουν στους ώμους τους. Για να γυαλίζουν και να στέκουν καλοχτενισμένα τα άλειφαν με λάδι ή μεδουλάρι, αλοιφή καμωμένη από μεδούλι και μυρωδικά. Οι Μοραΐτες συνήθιζαν πιο μακρυά τα μαλλιά τους απ’ τους Ρουμελιώτες. Κι απόμειναν ξακουστά τα ξανθά και σγουρά μαλλιά των Μαυρομιχάληδων.

Έλληνες! είμαστε υπό κατοχή; Αν ναί, τί σημαίνει ο όρος κατοχή για τον Ελληνικό Λαό;

Πώς γίνεται ωρισμένοι πατριώτες να ζητούν εκλογές σε κατοχική περίοδο, προκειμένου να ανατραπούν οι τύραννοι; Δεν υπάρχει περιθώριο για ασάφειες στην χρήση των λέξεων. Η πολιτική ασάφεια συγχύζει την συνείδηση του Λαού και αμβλύνει την διάθεσή του για Επανάσταση.

Αποσπάσματα από την ομιλία του Ιφικράτους Χολαργέως στον Πειραια.

Θέμα: «Εννοιολογικό πλαίσιο και στρατηγική ανατροπής της κατοχικής κυβερνήσεως»

Ακούστηκε από ανίδεους περί τα πολιτικά πατριώτες ότι ο Λαός είναι ανόητος. Γι' αυτό ψηφίζει τους προδότες. Αλλά το πρόβλημα έγκειται στο ότι οι πολιτικοί ηγέτες που θέλουν να αλλάξουν την παρούσα κατάσταση δεν έχουν τις κατάλληλες γνώσεις.

Ο Λαός δεν φταίει σε τίποτε αν εμφανίζονται πατριώτες οι οποίοι δεν προσδιορίζουν ένα διαφορετικό εννοιολογικό πλαίσιο και δεν κατέχουν μία στρατηγική θεωρία.

Ο ΥΠΕΞ των Τούρκων Αχμέτ Νταβούτογλου στην εισαγωγή του βιβλίου του «Στρατηγικό βάθος» ομιλεί συνεχώς για τον καθορισμό ενός εννοιολογικού πλαισίου, χωρίς το οποίο δεν ...νοείται η ανάπτυξη μίας τουρκικής στρατηγικής θεωρίας.

Χαρακτηριστικώς αναφέρει το παράδειγμα ενός ανθρώπου ευρισκομένου μέσα σε ένα ποτάμι. Το ποτάμι ρέει και ο παρατηρητής προσπαθεί να ερμηνεύσει τί γίνεται εκτός του ποταμού όπου εκδηλώνονται δυναμικές καταστάσεις, ενώ συγχρόνως ο ίδιος κινείται μέσα στην ροή του ποταμού. Ο Νταβούτογλου αντιδιαστέλλει αυτή την εικόνα με έναν παρατηρητή εκτός ποταμού, ο οποίος σχηματίζει διαφορετική αντίληψη για τα τεκταινόμενα μέσα στο ποτάμι.

Ο Νταβούτογλου δεν ανεκάλυψε τον τροχό. Ο Λένιν το «1905» στην πρώτη ρωσσική επανάσταση στο έργο του «Δύο τακτικές της σοσιαλδημοκρατίας στην δημοκρατική επανάσταση», κατηγορεί την μενσεβικική πτέρυγα για το ότι δεν προβάλει το σύνθημα της επαναστατικής-σοσιαλιστικής κυβερνήσεως αλλά το παθητικό σύνθημα της τοπικής αυτο-κυβερνήσεως. Διέβλεπε ότι το σύνθημα αυτο-κυβέρνηση δεν σημαίνει τίποτε περισσότερο από μία παθητική αντίσταση, δεν έδινε ώθηση στον ρωσσικό λαό για την ανατροπή του τσαρικού καθεστώτος.

Μέχρι τον Ιούνιο του «1917» ο Λένιν εξαπέλυε το σύνθημα «όλη η εξουσία στα σοβιέτ», επειδή μέχρι τότε τα σοβιέτ ήταν κατά του μοναρχικού καθεστώτος. Αλλά όταν ανέλαβε η κυβέρνηση Κερένσκυ, άρχισε να καταδιώκει τους Μπολσεβίκους του Λένιν. Τότε, γράφει ο Λένιν, αμέσως απεσύραμε το σύνθημα «όλη η εξουσία στα σοβιέτ» διότι έκανε κακό στο κόμμα μας. Το πολιτικό σύνθημα πρέπει να εξαπολύεται για συγκεκριμένο χρόνο, σε συγκεκριμένη συναισθηματική διάθεση του λαού, με συγκεκριμένο συσχετισμό πολιτικών δυνάμεων.

Εν ολίγοις απαιτείται διαύγεια σκέψεως και ακριβολογία στις πολιτικές ανακοινώσεις. Άλλως οι Επαναστάτες εγείρουν νοητικά προσκώμματα, εμποδίζοντας τον Λαό να κατανοήσει τί πρέπει να πράξει για να απαλλαγεί από τους τυράννους.

Αν ένας Έλλην πατριώτης στο ερώτημα, «πώς θα καταλάβουμε την εξουσία;», απαντά «με εκλογές», η λέξη εκλογές ανακαλεί στην μνήμη ένα προϋπάρχον εννοιολογικό πλαίσιο, εν πολλοίς καθωρισμένο από τον εχθρό.

Στην Ελλάδα οι εκλογές μέχρι στιγμής διεξήγοντο μέσα από συγκεκριμένα τηλεοπτικά κανάλια διαπλεκόμενα με συγκεκριμένους εργολάβους, με προνομιακούς όρους χρηματοδοτήσεως των κομμάτων της εξουσίας, με εκλογικούς καταλόγους και περιφέρειες σχεδιασμένες από τον εχθρό, με εκλογικό νόμο στα μέτρα του εχθρού, με τα κρατικά ταμεία και τις δημόσιες θέσεις ελεγχόμενα από τον εχθρό. Ανά πάσα στιγμή ο εχθρός μπορεί να εξαγοράσει την ψήφο εκατομμυρίων λιμοκτονούντων ψηφοφόρων.

Δεν θα διεξάγουμε πολιτική μάχη εκεί που θέλουν οι τύραννοι, με τους όρους των τυράννων. Η νίκη θα επιτευχθεί με τους δικούς μας όρους.

Η στρατηγική της πολιτικής ανυπακοής σκιαγραφεί ένα ξεκάθαρο εννοιολογικό πλαίσιο μέσα από το οποίο δυνάμεθα να ερμηνεύσουμε τις πολιτικές εξελίξεις. Δεν χρειάζονται εκλογές για να ανακηρυχθούμε σε κυβέρνηση. Αυτή την στιγμή δεν υπάρχει νόμιμη Ελληνική κυβέρνηση. Δεν υπάρχει καν κυβέρνηση. Υπάρχει κενό εξουσίας. Κυριαρχεί το χάος.

Ο δικός μας Ελληνικός κοινωνισμός: Ο δρόμος της Εθνικής Επανάστασης.

     Η σύγχρονη Ελλάδα έχει γίνει μια περιοχή του πλανήτη ακατάλληλη για τη ζωή. Το κοινωνικό, αλλά και οικονομικό κλίμα το οποίο διαμόρφωσαν οι κυβερνόντες και η πνευματική ελίτ της Πατρίδας φαντάζει ένα αδιαπέραστο σκοτάδι, όπου το φώς των ιδεών μεταμορφώνεται σε σορό από σκουπίδια, όπου οι ελπίδες φαντάζουν ένα βάλτο και οι ηγέτες μοιάζουν πιόνια.
     Σε μια τέτοια ατμόσφαιρα την επανάσταση την χρειάζονται περισσότερο όχι οι δυνάμεις που αναπροσδιορίζονται ως επαναστατικές. Η κοινωνική επαναστατική αλλαγή είναι απαραίτητη για τις μάζες του Λαού μας – ως στοιχείο της κοσμοαντίληψης, ως σύστημα αναφοράς στη πραγματική ζωή.
     Γενικά μπορεί να δει κανείς τον κόσμο με διαφορετικά μάτια. Αν υπάρχει θέληση για να βλέπουμε τον κόσμο θετικά και όχι αρνιτικά, αλλά δεν υπάρχουν γ’ αυτό προϋποθέσεις, τότε η επαναστατική σκέψη είναι η μόνη επιλογή. Είναι ο δρόμος του ήρωα της εποχής μας.

Κοσμοαντίληψη και ιδεολογία.

     Στους εθνικιστικούς και πατριωτικούς κύκλους πιστεύουν ότι οι μάζες του ελληνικού πληθυσμού έχουν χάσει την δυνατότητα να ασπάζονται ιδεολογίες. Είναι γιατί του προσφέρουν ακροδεξιά ιδεολογία. Δηλ. προτείνουν εποικοδόμημα στα ανώτατα επίπεδα, «ξεχνώντας» ότι το κακό έχει ρίζες στις είδη υπάρχουσες δομές.
     Μεταξύ των πολλών δρόμων, είτε με το έναν είτε με άλλον τρόπο πρέπει να επιλέξουμε. Σταματούν στη μέση του δρόμου μόνο οι νεκροί και οι εκφυλισμένοι. Ο δρόμος προς το μέλλον φαντάζει σε όλους διαφορετικά και η Εθνική Επανάσταση είναι ένας από τις επιλογές. Η επανάσταση στην κοινή γνώμη φαντάζει είτε κάτι σαν μυστηριώδες του μυθολογικού παρελθόντος είτε σαν ένα απόρθητο κάστρο από το μακρινό μέλλον. Αλλά δεν παύει να είναι μια από τις πολλές επιλογές …
     Τα μονοπάτια κατασκευάζονται σήμερα. Μετά η επανάσταση, σαν ατμομηχανή της ιστορίας, θα ακολουθήσει τον δρόμο το οποίο θα έχει κατασκευασθεί. Ο χρόνος που θέλει εξαρτάτε από την ποιότητα του δρόμου.
     Η επαναστατική συνείδηση είναι εκείνο το οποίο μεταμορφώνεται σε επαναστατική πράξη κατά την εμφάνιση αντικειμενικού ιστορικού υπόβαθρου. Αν δεν υπάρξει επαναστατική συνείδηση – δεν θα υπάρξει ποτέ η επαναστατική δράση ούτε και όταν εμφανιστούν όλες οι συνθήκες για Εθνική Επανάσταση.
     Όταν θέλουμε να αλλάξουμε τον κόσμο, αλλά δεν μπορούμε – πρέπει να αλλάξουμε την αντίληψή μας γ’ αυτόν. Να τον αλλάξουμε μέσα μας, να τον αλλάξουμε υποκειμενικά και να ζούμε με το καλύτερο μέλλον σήμερα, μέχρι την ώρα που θα συμβούν οι αντικειμενικές συνθήκες. Είναι εκείνη η ευαίσθητη ύλη, όταν η πίστη πολλών ανθρώπων του Έθνους, επικεντρώνοντας, γίνεται πραγματικότητα.

Vive la Révolution !

Ο εθνικό-επαναστάτης.

Η κατήχηση του εθνικό-επαναστάτη.

1.     Ο εθνικό-επαναστάτης είναι ένας άνθρωπος καταδικασμένος. Δεν έχει δικά του συμφέροντα, δικές του υποθέσεις, συναισθήματα, περιουσία. Δεν έχει καν όνομα. Τα πάντα σ’ αυτόν έχουν απορροφηθεί μόνο από έναν στόχο, από ένα πάθος – την επανάσταση.

2.     Βασικά, στην καρδιά του, όχι μόνο με τα λόγια, αλλά και με πράξεις, ο εθνικό-επαναστάτης έχει διακόψει κάθε δεσμό με την αστική τάξη και τους νόμους του, με τις κανόνες ευπρέπειας, με την κοινή άποψη και ηθική αυτού του κόσμου. Είναι ένας αδίστακτος εχθρός αυτού του κόσμου, και αν εξακολουθεί να ζει σε αυτόν, είναι μόνο για να το καταστρέψει πιο αξιόπιστα.

3.     Ο εθνικό-επαναστάτης περιφρονεί όλους τους δογματισμούς και την ειρηνική επιστήμη, χαρίζοντάς την στις επόμενες γενιές. Γνωρίζει μόνο μια επιστήμη, την επιστήμη της καταστροφής. Γ’ αυτό και μόνο γ’ αυτό μελετάει την μηχανική, την φυσική, την χημεία και την ιατρική. Μελετάει μέρα-νίχτα ανθρώπους, χαρακτήρες, τους όρους και τις προϋποθέσεις του παρόντος κοινωνικού παρακμιακού συστήματος. Με έναν στόχο – την καταστροφή, το συντομότερο δυνατό, αυτού του μισητού αντεθνικού κράτους.

4.     Περιφρονεί την κοινή γνώμη. Περιφρονεί και μισεί σε όλες τις εκδηλώσεις και εκφάνσεις του τις τρέχουσες αστικές ηθικές. Ηθικό είναι γ’ αυτόν μόνο εκείνα που συμβάλλουν στην επανάσταση. Ανήθικα και εγκληματικά είναι όλα εκείνα που την εμποδίζουν.

5.     Ο εθνικό-επαναστάτης είναι άνθρωπος καταδικασμένος. Ανελέητος για το κράτος και γενικά για την ταξική ελίτ της κοινωνίας, δεν περιμένει τίποτα όχι μόνο από αυτούς, αλλά και από την δουλοπρεπή μορφωμένη τάξη της κοινωνίας. Ανάμεσά σε αυτόν και σε αυτούς υπάρχει είτε μυστικός είτε φανερός, αλλά συνεχής και αδιάκοπος πόλεμος μέχρι θανάτου.

6.     Σκληρός ως προς τον εαυτό του, πρέπει να είναι σκληρός και ως προς τους άλλους. Όλα τα χαλαρωτικά συναισθήματα συγγένειας, φιλίας, αγάπης, ευγνωμοσύνης, αλλά ακόμα και τιμής πρέπει να καταπνιγούν σε ένα χείμαρρο ψυχρού πάθους για εθνική επαναστατική αλλαγή της κοινωνίας. Μία είναι γ’ αυτόν η παρηγοριά, η επιβράβευση και η ικανοποίηση – η επιτυχία της κοινωνικής επαναστατικής αλλαγής και εθνικής αναζωογόνησης. Μέρα και νύχτα τον κυριεύει μόνο μια ιδέα, μόνο ένας στόχος – η ανελέητη καταστροφή αυτού του κράτους. Επιδιώκοντας ψυχρά και ακούραστα αυτόν τον στόχο, πρέπει να είναι πάντα έτοιμος να σκοτωθεί και πεθαίνοντας να καταστρέψει όλους και όλα εκείνα που εμποδίζουν στην επίτευξη του.

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης: "Όταν αποφασήσαμε να κάμομε την Επανάσταση..."

"Όταν αποφασήσαμε να κάμομε την Επανάσταση, δεν εσυλογισθήκαμε, ούτε πόσοι είμεθα, ούτε πως δεν έχομε άρματα, ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις, ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε: «που πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλα», αλλά , ως μία βροχή, έπεσε σε όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας, και όλοι, και οι κληρικοί, και οι προεστοί, και οι καπεταναίοι, και οι πεπαιδευμένοι, και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτό το σκοπό και εκάμαμε την Επανάσταση."

Από τα απομνημονεύματα του Σπύρου Τζίπη

Μπορεί εύκολα να διακρίνει κανείς μέσα από την αμεσότητα της αφήγησης του Σουλιώτη αγωνιστή την αδιαφορία των πολεμιστών του Γένους μας για την ιουδαιοχριστιανική ηθική, παρόλο που φαινομενικά οι πλείστοι εξ αυτών ασπάζονταν την χριστιανική θρησκεία. Η οποία ηθική προφανώς θα ξεγυμνωνόταν σ’ όλη της την ασυμβατότητα προς κάθε πτυχή του αγώνος επιβιώσεως του Γένους, από την ίδια την αμείλικτη σκληρότητα των καταστάσεων που βιώναν oι απλοί άνθρωποι εκείνης της εποχής – πόσο δε μάλλον οι κεκηρυγμένοι εχθροί της τότε καθεστηκυίας τάξεως, της αδυσώπητης για τους ραγιάδες που τολμούσαν να σηκώσουν το κεφάλι Οθωμανικής Αυτοκρατορίας · ήταν, λοιπόν, εξ υπαρχής αδιανόητη.

Βεβαίως αν έβγαιναν ανοιχτά οι εκπρόσωποι της σημιτικής θρησκείας να καταδικάσουν τις ενέργειες των Ελλήνων αγωνιστών εν γένει - και εκείνης της εποχής ειδικότερα -, θα είχε ξεσκεπαστεί ο μειοδοτικός και ραγιαδόψυχος ρόλος τους, απαράλλαχτος διά μέσου των αιώνων.

Έτσι μπορεί η χριστιανική ορθόδοξη διδασκαλία να επιφυλάσσει μία θέση στην Κόλαση για τους απελευθερωτές του Έθνους μας αλλά οι ιθύνοντες της Ορθόδοξης Εκκλησίας, προκειμένου να έχουν την λαϊκή αποδοχή και κηδεμονία, τους εκθειάζει επισήμως ως αγωνιστές, όχι τόσο μάλιστα υπέρ του Ελληνισμού όσο υπέρ της Ορθοδοξίας : διαστρεβλώνοντας και μετερχομένη κάποια από τα πολύπτυχά της καμώματα - όταν δεν έρχονται κάποιοι «ριζικοί νεοορθόδοξοι» να πετάξουν πια κάθε μάσκα εθνικού χαρακτήρος μετά ιερού φανατισμού, ώστε να «επανέλθουν» στην πρωτογενή αντεθνική και απροκαλύπτως ιουδαϊκή απάρνηση κάθε ίχνους εθνικής ταυτότητος, εν όψει της … επελάσεως του «απολύτου» κ. Γιαχβέ…

Εξ άλλου, πάει καιρός που ο μανδύας της εθνικοφροσύνης δεν τους είναι πλέον καθόλου απαραίτητος, αφού πια η φθορά του εθνικού φρονήματος, της αυθεντικότητος και του εθνικού χαρακτήρος έχει υποσκάψει κι απισχνάνει την δύστυχη ψυχή και την δύναμη αντιστάσεως του αφελούς ξενιστού, δυνάμει μάλιστα και του καταλυτικώς διαβρωτικού ρόλου του δόγματος αυτού και των συνοδών του συμπλεγμάτων: που συνεχίζουν την ολέθρια κατάληψη του ξενιστού ακόμη και μετά την αποκαθήλωση του ψευδομεταφυσικού δόγματος καθ’ εαυτού – συχνά δε ακόμα πιο τυραννικά κι απόλυτα, όπως τα σημερινά τυραννικά, υποκριτικά και ευαγωγά κάθε μειοδοσίας και προδοσίας απατηλά κι ανερμάτιστα μονόχνωτα (:σημιτικά και χριστιανικής καταγωγής και καταβολής) δόγματα που φέρονται υπό μανδύες όπως «ανθρωπισμός», «ανθρώπινα δικαιώματα», «ατομικά δικαιώματα», «ειρήνη» κ.ο.κ. – και πού, όλα τους, κυλούν στην τα πάντα συμπαρασύρουσα κοίτη της αυτοαναιρέσεως και αυτοκτονίας του είδους μας, κατά παράδοξον (…)επιλεκτικότητα!

Από τα απομνημονεύματα του Σπύρου Τζίπη

« Εις την τρομεράν εκείνη μάχη, όπου τα σκυλιά οι Τούρκοι έπαθαν των παθών τους τον τάραχον από τα χέρια μας, επιάσαμεν ζωντανούς τρεις Τούρκους και ένα Χριστιανό, αγωγιάτη ίσως δούλον τους . Τον χριστιανό τον αφήσαμε να φύγη ελεύθερο. Για δύο μέρες δεν επειράξαμεν τους τρεις Τούρκους. Τους εδίναμε ψωμί να φάνε, όταν όμως εκαταλάβαμε, όπου δεν είχαν παράδες να μας δώσουν για να γλυτώσουν τη ζωή τους και μεις δεν μπορούσαμε πλειο να τους τρέφουμε, ημείς όπου πολλές φορές εψοφούσαμε από την πείνα, τους επήραμε δεμένους απάνου στο βουνό για να τους χαλάσουμε. Τους εγδύσαμε, τους εδέσαμε τα χέρια πίσω από τις πλάτες και τους είπαμε : 

          - Φωνάξετε να σας ελευθερώσουν, φωνάξετε όσο μπορείτε να φέρουν παράδες να σας εξαγοράσουν.

Εφωνάξανε αυτοί οι κακόμοιροι εις τους συντρόφους των, με όση μεγαλύτερη φωνή είχαν, αλλά κανένας δεν απολογήθηκε . Τότε χωρίς πολλά λόγια, το πράγμα ήταν από εμάς προαποφασισμένο, μίαν αμποσιά δίνουμε του πρώτου και τον πετάμε κάτω στον γκρεμό , όπου θα εξεψύχησε πριν φθάση κάτου. Ο δεύτερος όπου είδε πως επήγε ο πρώτος εφώναξε κλαίγοντας :

          - Ευσπλαγχνία Σουλιώτες ! . Αμάν Σουλιώτες, να γίνω δούλος σας, να φάγω από τις μαγαρισιές σας, μην με σκοτώνετε !

  

Τα Οκτωβριανά του 1931-Ένας αγώνας ένωσης με τη μητέρα πατρίδα.

ΤΑ «Οκτωβριανά» υπήρξαν η σημαντικότερη στην ιστορία της αγγλοκρατούμενης από το 1878 Κύπρου, μέχρι την έκρηξη του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ, το 1955. Οι αιτίες για το ξέσπασμα της λαϊκής οργής πολλές: Η συνεχιζόμενη «συνταγματική φάρσα» του Νομοθετικού Συμβουλίου, η οικονομική κρίση, η αυταρχικότητα του κυβερνήτη Στορρς, μια σειρά νόμων που προκάλεσαν ένταση (εκπαιδευτικό, ποινικός κώδικας, «νέο δασμολόγιο»), η πάγια υπεροπτική βρετανική στάση που απέρριπτε όλα τα κυπριακά αιτήματα. Η αφορμή δόθηκε με την αιφνιδιαστική παραίτηση (17 Οκτωβρίου) από το Νομοθετικό Συμ-βούλιο του μητροπολίτη Κιτίου Νικοδήμου Μυλωνά, βουλευτή Λευκάρων, ο οποίος στις20 Οκτωβρίου εκφώνησε δύο εμπρηστικούς λόγους στη Λεμεσό:

«Εν ονόματι του Θεού και λαού κηρύττω την ένωσιν μετά της μητρός Ελλάδος και την ανυπακοήν και ανυποταξίαν εις τους ανόμους νόμους του ανηθίκου, φαύλου, και επονειδίστου καθεστώτος, όπερ καλείται “Αγγλικόν καθεστώς”.»

Ανυπακοή και αντίσταση ! Βία στην βία της σιωνιστικής εξουσίας !

Με την απαρχή της νέας σχολικής χρονιάς βρισκόμαστε μπροστά σε ένα ολοένα και πιο δυναμικό μαθητικό κίνημα που αντιδρά και διεκδικεί μέσω καταλήψεων και άλλων παρεμβάσεων το δικαίωμά του σε καλύτερες υποδομές σχολικών κτιρίων, επάρκεια καθηγητών, βιβλία και αύξηση του ποσοστού του ΑΕΠ για την Παιδεία.

Βρισκόμαστε στην αρχή ενός πρωτοφανούς κινήματος μαθητικής νεολαίας που δείχνει ξεκάθαρα ότι μπήκαμε σε μια νέα πορεία εθνικολαϊκών αγώνων. Κάτι που δείχνει να ανησυχεί σοβαρά τα αστικά κόμματα κάθε απόχρωσης με «ηγετική» φυσιογνωμία τον ΛΑ.Ο.Σ και τους νομιμόφρονες υποστηρικτές του οι οποίοι έχουν επιδοθεί με κάθε δυνατό μέσο και τρόπο στον εκφοβισμό γονιών και μαθητών και κατά των «παράνομων» καταλήψεων, πρωτοστατούν κατά πάσης φύσεως μαθητικής εξέγερσης και συνηγορούν υπέρ της με κάθε τρόπο καταστολής του μαθητικού κινήματος.