Αφιερωμένο στην εθνοφυλετική και πολιτική ασφάλεια του Ελληνικού Λαού, στην δημιουργία ενός ισχυρού Εθνικού Κράτους, στην αποιουδαιοχριστιανοποίηση και στον Ελληνικό εθνοκεντρισμό.
Για σου, φίλε!
Σήμερα μόνο οι ηλίθιοι και τα χειραγωγημένα από το Σύστημα ανθρωπόμορφα ζόμπι νομίζουν ότι τα κόμματα, οι οργανώσεις, τα κανάλια και οι εφημερίδες διαφέρουν ένα από το άλλο. Διαφέρουν μόνο στην ονομασία και όχι στην ουσία. Ξεγυμνώστε τους και θα δείτε ότι είναι σαν δίδυμα αδέλφια. Γεννήθηκαν από την ίδια μάνα – την ιουδαϊκή ιδεολογία, έχουν τον ίδιο πατέρα – το ιουδαϊκό χρήμα. Γ’ αυτό δεν είναι ανάγκη να καταναλώνουμε την γουρουνοτροφή που μας πασάρουν τα κόμματα και τα ΜουΜου«Ε».... ...Ξυπνάμε, σκουπίζουμε τα μάτια μας, σηκωνόμαστε από τα γόνατα, πετάμε τις αλυσίδες μας και ορθώνουμε το ανάστημα. ΝΑ ΠΕΤΑΞΟΥΜΕ Η ΝΑ ΣΕΡΝΟΜΑΣΤΕ ;
Απόσπασμα από τη “βίβλο” του Εθνικοσοσιαλισμού, “Ο Αγών μου”, του Αδόλφου Χίτλερ (εκδόσεις “Δίδιμοι”, 18η έκδοση). Από το κεφάλαιο “Χρόνια μελέτης και δυστυχίας στη Βιέννη”, σελίδες 39-44.
“Ποτέ δεν μου ήταν πολύ δύσκολο να βρω δουλειά, αφού ποτέ δεν είχα πάρει καμιά ειδικότητα. Έτσι δούλευα σα χειρώνακτας ή βοηθητικός εργάτης και κέρδιζα μ’αυτόν τον τρόπο το ψωμί μου.
Βρισκόμουνα έτσι στην ίδια κατάσταση μ’αυτούς που κουβαλούσαν στα πόδια τους όλη τη σκόνη της Ευρώπης, με το απραγματοποίητο και σκληρό όνειρο να ξαναζωντανέψουν μια μέρα την ύπαρξή τους μέσα σ’έναν κόσμο καινούριο και μια νέα πατρίδα.
Έχοντας απορρίψει όλες τις ξεπερασμένες θεωρίες καθήκοντος και καταγωγής, περίγυρου και παράδοσης, άρπαζαν κάθε κέρδος που τους προσφερόταν κι έκαναν το κάθε τι με τη δικαιολογία ότι η τίμια εργασία δεν είναι ποτέ κατακριτέα. Αποφάσισα λοιπόν κι εγώ να βρεθώ πηδώντας με τα τέσσερα σ’αυτόν τον καινούριο για μένα κόσμο και ν’ανοίξω τον δρόμο μου. Σε λίγο κατάλαβα πως ήταν λιγότερο δύσκολο να βρω μια δουλειά παρά να την κρατήσω.
Η αβεβαιότητα για το καθημερινό ψωμί μου φάνηκε σαν μια απ’τις μελανότερες απόψεις αυτής της νέας ζωής.
Συναγωνίστριες και συναγωνιστές, προ ημερών ήρθε στη δημοσιότητα με εντυπωσιακό τρόπο το τεράστιο οικονομικό, πολιτικό και περιβαλλοντικό ζήτημα των ορυχείων χρυσού στη Χαλκιδική, μετά την επίθεση που δέχθηκαν οι εγκαταστάσεις της εταιρείας των Σιωνιστικών αφεντικών από ομάδα πολιτών που εισέβαλαν με κουκούλες και προκάλεσαν υλικές φθορές.
Βεβαίως δε μπορούμε να μη σχολιάσουμε ότι γι αυτό το τεράστιο έγκλημα έναντι της φύσης, και την ανείπωτη προδοσία έναντι των Ελλήνων, γι άλλη μια φορά η αστική ακροδεξιά σύσσωμη σιωπά, με προεξάρχοντα τον αρχηγό της Χρυσής Αυγής, Νίκο Μιχαλολιάκο, ο οποίος αναπαύεται μέσα στα κοινοβουλευτικά έδρανα παρέα με τους, κατά τα λεγόμενα του ιδίου, συναδέλφους του, βουλευτές των υπολοίπων αστικών κομμάτων, αφήνοντας την πατρίδα να κομματιάζεται από τα όρνια του διεθνούς κεφαλαίου και τους εγχώριους τσιφλικάδες επιχειρηματίες και πολιτικούς.
Η πατρίδα μας εδώ και πολλά χρόνια βρίσκεται σε τεράστιο κίνδυνο. Ολόκληρος ο πολιτικός κόσμος έχει παραδοθεί στο καπιταλιστικό σύστημα και στους παγκόσμιους τραπεζίτες. Ένα από τα μεγαλύτερα θύματα όλης αυτής της κατάστασης αναμφίβολα είναι τα άτομα που προέρχονται από την εργατική τάξη.
Από τη μια, ως γνωστόν το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα, έτσι ο μοναδικός στόχος της μπουρζουαζίας και της πλουτοκρατίας είναι τα κέρδη. Σκοπός της είναι να μεγιστοποιεί τα κέρδη της δημιουργώντας πολυεθνικές εταιρείες για να πουλάει τα προϊόντα της σε όλα τα μέρη του κόσμου. ΟΙ καπιταλιστές και οι κεφαλαιοκράτες είναι υπέρ του διεθνισμού, ήταν πάντα θετικοί στο να εργάζονται μετανάστες στις υπηρεσίες τους αφού τα φθηνά εργατικά χέρια αποτελεί μεγάλο δέλεαρ εξαφανίζοντας σιγά σιγά το ελληνικό εργατικό δυναμικό. Το κεφάλαιο πίνει το αίμα του ελληνικού λαού και χιλιάδες συμπατριώτες μας έχουν αυτοκτονήσει στο όνομα του.
Από την άλλη βλέπουμε μια αριστερά πάντα εθνομηδενιστική , συνεργάτης του διεθνή καπιταλισμού και της παγκοσμιοποίησης λέγοντας ψέματα και μεγάλα λόγια ασελγώντας πάνω στην εργατική τάξη. Οι εργατοπατέρες της αριστεράς πάντα πρόδιδαν τα συμφέροντα του εργάτη, από τη μια δήθεν πολεμούν τον καπιταλισμό και από την άλλη προστατεύουν τους λαθρομετανάστες τους οποίους φέρνει ο ίδιος ο καπιταλισμός συντελώντας στην εξαφάνιση του έθνους και στην αποδόμηση της ελληνικής παραγωγής . Όλα αυτά είχαν ως αποτέλεσμα να μας οδηγήσουν στα χέρια των παγκόσμιων τοκογλύφων και τραπεζιτών.
Για μας τους Εθνικιστές και Σοσιαλιστές οι εργάτες είναι η βάση της παραγωγής και το στήριγμα της ελληνικής κοινωνίας. Παντοτινός μας στόχος είναι η ευημερία της εργατικής τάξης και ένα υγιές οικονομικό σύστημα ξεριζωμένο από διεθνείς χρηματιστές ,εργατοπατέρες της αριστεράς και υποκινητές της Νέας Τάξης Πραγμάτων.
Είμαστε με το μέρος των εργατών γιατί είναι οι μοναδικοί που μπορούν να προκαλέσουν το τέλος του καπιταλισμού και να διαλύσουν την δικτατορία της αστικής τάξης, δημιουργώντας μια εθνική και ηθική κοινωνία όπου η εκμετάλλευση των λίγων πάνω στην λαϊκή μάζα δεν θα έχει καμία θέση.
Ελληνίδες και Έλληνες συναγωνιστές και συναγωνίστριες αυτό το άρθρο είναι αφιερωμένο στο βιασμό με αστικό μανδύα που λέγεται πορνεία. Οι θύτες γνωστοί : το αστικό κράτος, οι καπιταλιστές, οι προαγωγοί αλλά και εξίσου υπεύθυνοι οι πελάτες δηλαδή ο υπάνθρωπος της διπλανής πόρτας (οι ανήλικοι συγχωρούνται λόγω ανωριμότητας). Τα θύματα επίσης γνωστά : οι εν δυνάμει Ελληνίδες μητέρες !
Άλλο ένα εθνικό πρόβλημα κρυμμένο κάτω από το βρώμικο χαλί της σύγχρονης καπιταλιστικής κοινωνίας όπως ήταν κρυμμένο και στα κομμουνιστικά κράτη.
Το αρχαιότερο επάγγελμα θα πουν κάποιοι …….. ακριβώς όπως και η σύφιλη ήταν ένα από τα αρχαιότερα μικρόβια που η ανθρώπινη επιστημονική και τεχνολογική πρόοδος θα είχε εξαλείψει οριστικά αν δεν αποβιβάζονταν καραβιές από εισβολείς στην Ευρωπαϊκή πατρίδα από εξαθλιωμένες χώρες καταπιεσμένων και υπανάπτυκτων αφροασιατών όπου τους περιμένουν τα ντόπια βιολογικά απόβλητα (‘εργοδότες’ που απασχολούν ξένους τους λένε) να τους εξευτελίσουν. Η σύγχρονη κοινωνικό-οικονομική πρόοδος θα είχε περιορίσει στο ελάχιστο αν όχι εξαλείψει τον αστικό βιασμό αν δεν θέριευε πάλι το κτήνος του καπιταλισμού στην Ευρώπη ! (μιας και τα κομμουνιστικά κράτη κατέρρευσαν). Το παραμύθι γνωστό : ήταν επιλογή τους ….. την απάντηση την έδωσε ρητά πολλά χρόνια πριν ο José Antonio Primo de Rivera : οι καπιταλιστές σας λένε είστε ελεύθεροι να δουλέψετε με τους δικούς μας όρους ή να μη δουλέψετε και να πεθάνετε της πείνας ! Καμιά κοπέλα πλην ελαχίστων εξαιρέσεων δεν επέλεξε τη πορνεία αντιθέτως είναι θύμα κοινωνικού πολέμου που διεξάγει ο εθνοκτόνος καπιταλισμός. Οι περισσότερες έχουν υποστεί ενδοοικογενειακή βία, βιασμούς και ξυλοδαρμούς εντός οικογένειας από τη παιδική τους ηλικία φτώχεια και καταπίεση. Το ανύπαρκτο κοινωνικό κράτος της αστικής ‘δημοκρατίας’ με τα ορφανοτροφεία – κολαστήρια ανηλίκων στη πλειοψηφία τους, αφήνει το Ελληνικό αίμα να χάνεται αβοήθητοαπό αδιαφορία αλλά και μίσος απέναντι στον Έλληνα ! Αλλιώς θα είχαν θανατωθεί οι βιαστές ανηλίκων στα άθλια κρατικά ορφανοτροφεία και αυτά θα λειτουργούσαν ως ένα φιλόξενο σπίτι για κάθε κακοποιημένη Ελληνίδα αδερφή μας με προσωπικό που θα θεωρούσε τον εαυτό του στρατιώτη στην υπηρεσία των Ελληνόπουλων.
Ξημερώνει μια ξεχωριστή ημέρα, σύμβολο Αγώνα και Θυσιών των εργαζομένων. Σήμερα, με την αντιλαϊκή πολιτική να τσακίζει τα εργασιακά, με μισθούς και συντάξεις πείνας, ανασφάλιστη εργασία, απολύσεις, φορολογικό νταβατζιλίκι και φυσικά την καταστολή των φωνών αντίστασης από τις κρατικές δομές, οι εργαζόμενοι αντιμετωπίζουν την καχεξία, σε κάθε επίπεδο της εργασιακής τους εμπειρίας, με την παράλληλη αποδυνάμωση των βασικών παραγωγικών πηγών. Η φτώχεια και η εξαθλίωση μαστίζουν μεγάλο μέρος του λαού, σε ένα προμελετημένο σενάριο εξουθένωσης των δυνάμεων της ελληνικής κοινωνίας, μιας κοινωνίας που καθημερινά αργοπεθαίνει, στον ύστατο αγώνα για επιβίωση. Όμως τις ημέρες αυτές δεν υπάρχει καιρός για λύπες και δάκρυα. Μέσα από την λαίλαπα είναι ανάγκη να γεννηθεί ένα νέο κίνημα, με κινητήρια δύναμη μεταξύ άλλων την εργατική τάξη, ενωμένη, μακρυά από επαγγελματίες εργατοπατέρες και κομματόσκυλα, με οδηγό την καλλιέργεια συνείδησης της ευθύνης για το παρόν και το μέλλον.
Καλούμε κάθε εργαζόμενο στο δρόμο, για την διεκδίκηση των δικαιωμάτων του στην εργασία, στην αξιοπρέπεια, στην ίδια τη Ζωή. H 1η Μάη οδηγεί τον δίκαιο Αγώνα των Εργαζομένων.
Έλληνα προλετάριε εργάτη, εργαζόμενε, αγρότη και μικρομεσαίε, ήρθε η ώρα να σου μιλήσουμε για τον ρόλο των «αντιρατσιστών» - κάθε απόχρωσης και πολιτικής προέλευσης που τυγχάνουν πολλοί εξ αυτών μέλη αντιλαϊκών κυβερνήσεων, οργανώσεων, κομμάτων, σιωνιστικών κύκλων, μασονικών στοών, ξένων υπηρεσιών και κρατικοδίαιτων ΜΚΟ - και πως επηρέασαν την καθημερινή σου ζωή.
Oι «αντιρατσιστές» είναι αυτοί που στήριξαν την ελεύθερη είσοδο στην πατρίδα μας για τους χιλιάδες λαθρομετανάστες όλα αυτά τα χρόνια. Αδιαφόρησαν πλήρως αν κάποιοι από αυτούς είναι εγκληματίες, άνθρωποι των ιμπεριαλιστών, έμποροι ναρκωτικών ή φορείς μολυσματικών ασθενειών.
Οι λαθρομετανάστες στην πλειοψηφία τους ενίσχυσαν με την καθημερινή εργασιακή και κοινωνική συμπεριφορά τους την ανασφάλιστη και μαύρη εργασία. Έτσι κέρδισαν και πάλι οι εργοδότες που δεν πλήρωναν τις ασφαλιστικές εισφορές και ανάγκασαν και τους Έλληνες με την σειρά τους να δουλεύουν χωρίς ασφάλεια για να βρουν την οποιαδήποτε εργασία.
Οι «αντιρατσιστές» είναι συνυπεύθυνοι σε μεγάλο βαθμό για την τακτική που βούλιαξε τα ασφαλιστικά ταμεία. Οι «αντιρατσιστές» φέρουν άμεση ευθύνη για τη σημερινή κατάντια σου Έλληνα προλετάριε που δεν μπορείς να εργαστείς ασφαλισμένος. Δηλαδή τα Ελληνόπουλα δεν πρόκειται να πάρουν ποτέ σύνταξη για τα πιο δύσκολα χρόνια της ζωής τους επειδή οι «αντιρατσιστές» ήθελαν να βοηθήσουν τους εργοδότες και το μεγάλο κεφάλαιο.
Πόλεμο στον Πόλεμο των Καπιταλιστών ! Οι εργάτες έχουν Πατρίδα !
Αντισταθείτε στην κυβέρνηση ανδρείκελο των τραπεζιτών της Σιωνιστικής Ε.Ε.!Ενάντια στην φιλοσιωνιστική ακροδεξιά και την καθεστωτική ακροαριστερά !
του Σπάρτακου.
Σήμερα Κυριακή (15.01.2012) ομάδα συναγωνιστών της Αυτόνομης Κίνησης «Μαύρος Κρίνος» έδωσαν το παρών - για δεύτερη φορά μέσα σε 12 ώρες - εκεί όπου οι Έλληνες εργάτες της «Χαλυβουργίας Ελλάδος» ιδιοκτησίας του Μάνεση δίνουν τον σκληρό αγώνα για τα δικαιώματα τους.
Η υποστήριξη μας είχε υλική και ψυχική διάσταση πάντα στα πλαίσια των δυνατοτήτων της ομάδας μας. Είδαμε τα αδέρφια μας τους εργάτες να στέκονται υπερήφανοι μέσα στο κρύο και να κρατάνε την απεργιακή κινητοποίηση ζωντανή για μια ακόμα μέρα.
Αμέσως τους μιλήσαμε και τους είπαμε ότι είμαστε Αυτόνομοι Εθνικιστές και παρά το γεγονός ότι κάποιοι από αυτούς ουδεμία σχέση έχουν με τον ευρύτερο εθνικιστικό «χώρο» (αν και πάρα πολλοί ασπάζονται τις πατριωτικές απόψεις) μας δέχθηκαν με καλοσύνη στο χώρο τους.
Μας πρόσφεραν τσιγάρο (αν και ο γράφων είναι αντικαπνιστής) και συζητήσαμε για αρκετή ώρα μαζί τους. Ανέφερα ρητά ότι για εμάς τους Αυτόνομους Εθνικιστές η «Χαλυβουργία Ελλάδος» είναι ένα εθνικό κοινωνικό χαράκωμα όπου ο ελληνικός λαός μάχεται για επιβίωση και αξιοπρέπεια όπως σε κάθε εθνικό πόλεμο. Ανέφερα ότι δεν είμαστε στον χώρο από αισχρή «φιλανθρωπία» αλλά από καθήκον !
Το έθνος είναι οι εργαζόμενοι, είναι οι εργάτες του σώματος και του πνεύματος οι οποίοι μαζί με τις εθνικές (και όχι τις αστικές) ένοπλες δυνάμεις συγκροτούν αυτό που λέμε Πατρίδα. Το έθνος δεν είναι το κάτεργο των καπιταλιστών και οι έλληνες εργάτες και πατρίδα έχουν και την αγαπούν όπως αγαπούν και την οικογένεια τους.
Πόλεμος ενάντια στους εργάτες σημαίνει πόλεμος ενάντια στο έθνος. Είμαστε λοιπόν στο χαράκωμα για να σταθούμε πλάι στους καταπιεζόμενους Έλληνες. Όπου ο Έλληνας μάχεται να σπάσει τα δεσμά της καταπίεσης είμαστε δίπλα του.
Μου μίλησαν με απογοήτευση και πίκρα για την αισχρή δημοσίευση σε γνωστή ακροδεξιά ιστοσελίδα όπου ο αρθρογράφος καταδικάζει και περιφρονεί τον αγώνα τους. Κατέβασα το κεφάλι και για λίγο δεν μίλησα. Μετά όμως ανέφερα περήφανα ότι όλος ο Αυτόνομος Εθνικιστικός «χώρος» είναι στο πλάι τους όχι με λόγια αλλά με πράξεις όπως η παρουσία μας στον χώρο από την 1η μέρα της απεργίας !
Μας ανέφεραν τις σκληρές συνθήκες εργασίας και μας εξήγησαν πως πετιούνται στο δρόμο μετά από τόσα σκληρά χρόνια εργασίας. Δώσαμε τα χέρια σφιχτά όχι «γλυκανάλατα» όπως συνηθίζουν αυτοί που μαζεύουν «ψηφαλάκια» για τις εκλογές και κοιταχτήκαμε στα μάτια.
Φεύγοντας από το χώρο του εργοστασίου μαζί με τους υπόλοιπους συντρόφους ήμουν υπερήφανος για την εκπλήρωση έστω στο ελάχιστο ενός καθήκοντος που μας καλεί να υπερασπιστούμε αγώνες και ιδέες.
Λυπημένος που δεν βοήθησα ακόμα περισσότερο αλλά και οργισμένος γιατί κάποιοι που μιλούν για Πατρίδα και Σοσιαλισμό πάντα ΑΠΕΧΟΥΝ όπου διαμελίζονται και δολοφονούνται Έλληνες εργάτες από τους καπιταλιστές και τους εξουσιαστές.
Όμως εμείς ως Αυτόνομοι Εθνικιστές δώσαμε το παρών για πολλοστή φορά και θα συνεχίσουμε να στηρίζουμε τους συμπατριώτες μας !
Δείτε και την συνέντευξη εργαζομένου της "Χαλυβουργίας Ελλάδος" σε μέλος του Μαύρου Κρίνου (76η ημέρα απεργίας)
Εδώ και πάρα πολλά χρόνια είναι ευρύτατα διαδεδομένο ότι οι Εθνικοσοσιαλιστές είναι ακροδεξιοί, και μόνο σπανιότατα έχουν οι ίδιοι αρνηθεί το χαρακτηρισμό αυτό. Αλλά κάποτε έγινε επίσημη πολιτική της W.U.N.S. (Διεθνής Ένωση Εθνικοσοσιαλιστών) να αποφεύγεται ο όρος «ακροδεξιός» με το αιτιολογικό πως ο Εθνικοσοσιαλισμός δεν χωρεί στα παραδοσιακά καλούπια της «δεξιάς» και της «αριστεράς» και ότι θα έπρεπε να βρίσκεται πάνω από αυτό το διαχωρισμό. Αυτό ήταν σίγουρα ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση, αλλά την ώρα αυτή και με δεδομένη τη σημερινή μορφή του αγώνα, θα ήταν καλή σκέψη να επανεξετάσουμε το όλο ζήτημα των πολιτικών διαχωρισμών και να ξεκαθαρίσουμε ορισμένα σημεία που αφορούν την έννοια των όρων «αριστερά» και «δεξιά» και την εφαρμογή τους στη σημερινή πολιτική σκηνή.
Ιστορικά, οι όροι «δεξιά» και «αριστερά», σε συσχετισμό με πολιτικές θέσεις, πρωτοβρίσκονται στην προ-επαναστατική Γαλλία, όπου αυτοί που ήθελαν να διατηρήσουν το κυβερνητικό σύστημα όπως ήταν, καθόντουσαν στα δεξιά στην Εθνοσυνελεύση, ενώ αυτοί που επιθυμούσαν ριζικές αλλαγές, καθόντουσαν στα αριστερά. Από εδώ προέρχονται και οι όροι «δεξιοί» για τους συντηρητικούς και «αριστεροί» για τους επαναστάτες -όροι που από τότε είναι γνωστοί και χρησιμοποιούνται παγκοσμίως.
Πάντως, ούτε η λέξη «συντηρητικός», ούτε η λέξη «επαναστατικός» λέει τίποτα για τις συγκεκριμένες απόψεις υπό εξέταση.
Είναι και οι δύο σχετικές και παίρνουν συγκεκριμένο νόημα μόνο μέσα σε ένα δεδομένο ιστορικό πλαίσιο. Οι επαναστάτες των περασμένων εποχών, όπως για παράδειγμα, οι Ευρωπαίοι Φιλελεύθεροι του 19ου αιώνα δε φαίνονται και πολύ επαναστατικοί σήμερα - μάλλον το αντίθετο μοιάζουν! Και οι σημερινοί αντιδραστικοί θα θεωρούνταν πολύ επαναστατικοί 200 χρόνια πριν. Όταν οι κομμουνιστές πήραν την εξουσία στη Ρωσία το 1917 το έκαναν σαν επαναστάτες για να ανατρέψουν ένα ανίκανο και διεφθαρμένο καθεστώς, ενώ σήμερα αντιπροσωπεύουν το συντηρητικό κατεστημένο που αντιμετωπίζει μια νέα επαναστατική πρόκληση.
Στην εποχή μας η παραδοσιακή αριστερά είναι κατά κύριο λόγο Μαρξιστική – μερικές φορές σε τόσο μεγάλο βαθμό ώστε ο ίδιος ο όρος «αριστερά» να νομίζεται συνώνυμος με τον όρο «Μαρξιστική». Αυτό φυσικά, δεν έχει πραγματική βάση. Κάθε επαναστάτης είναι αριστερός μόνο που οι Μαρξιστές είχαν τόσο λίγο ανταγωνισμό που μπόρεσαν να αλλάξουν το νόημα του όρου κατά τα συμφέροντά τους.
Στην άλλη άκρη του φάσματος έχουμε την δεξιά, η οποία αποτελείται από συντηρητικούς που θέλουν να διατηρήσουν τη σημερινή κοινωνία και τον λεγόμενο Χριστιανικό πολιτισμό της Δύσης με τον υλισμό και τον καπιταλισμό του. Οι δεξιοί υπερασπίζονται παραδοσιακές αξίες: είναι καλοί χριστιανοί και καλοί πολίτες που υπερασπίζονται το Σύνταγμα και είναι πιστοί στο κράτος και στον νομάρχη τους, αν έχουν.
Οι συνθήκες οι οποίες αναπτύσσονται στις σημερινές κοινωνίες οδηγούν τους ανθρώπους στην διαβίωση εντός μεγάλων πόλεων, οι οποίες στο μέλλον θα έχουν μετατραπεί σε Μέγαπόλεις και Giga-πόλεις. Σε αυτές τις συνθήκες μαζικότητας, οι αναταράξεις του καπιταλιστικού συστήματος θα οδηγήσουν στην οικονομική εξαθλίωση τεράστιες μάζες πληθυσμού, φυλετικές, εθνοτικές και οικονομικές συγκρούσεις, σε τέτοιο βαθμό που οι αντίστοιχες σημερινές θα είναι παιδιαρίσματα. Σε αυτό το πλαίσιο σκέψεως η αυτονομία αποκτά μεγαλύτερο ρόλο και βαθύτερη έννοια, μιας και η συσπείρωση των λευκών πατριωτών θα οδηγήσει στην κάλυψη ατομικών και οικογενειακών μας αναγκών, μέσα από την συλλογική λειτουργία των ομοϊδεατών μας.
Αν οι ρυθμοί της εγκληματικότητας συνεχίσουν με τον σημερινό παλμό, τότε η αυτοάμυνα και η αυτοπροστασία μας θα είναι επιτακτική ανάγκη. Είτε λόγω της ανικανότητας διαχείρισης του όγκου των περιστατικών, είτε λόγω κάποιας ενδεχομένως εσκεμμένης αύξησης της εγκληματικότητας από μεριάς των κυβερνήσεων, είτε για άλλους λόγους, η αντιμετώπιση των επιθέσεων και των ληστρικών επιδρομών εναντίον μας θα αποτελέσει δικιά μας υπόθεση. Θα επιστρέψουμε σε κοινωνικές λειτουργίες προηγουμένων αιώνων όπως η λαϊκή αυτοάμυνα και τα λαϊκά δικαστήρια είτε νόμιμα, είτε παράνομα. Στην πρώτη περίπτωση η νομιμότητα θα έχει επιτευχθεί μόνο εάν πολιτικές δυνάμεις υγιείς, πιέσουν τις κυβερνήσεις να επιβάλουν νόμους οπλοφορίας, οπλοκατοχής, ένοπλης άμυνας στο σπίτι, την δουλειά ή το αυτοκίνητο μας και γιατί όχι παντού στην καθημερινότητα μας. Στην δεύτερη περίπτωση αν οι κυβερνήσεις δεν επιτρέψουν στον λαό να αυτοπροστατευτεί, τότε η αυτοάμυνα θα γίνει παράνομα διότι θα είναι επιτακτική ανάγκη να κάνουμε πράξεις που δεν εγκρίνει ο νόμος.
Στις μέρες μας πολίτες και μάλιστα ορισμένοι ηλικιωμένοι, οδηγήθηκαν σε δίκες διότι αμύνθηκαν σε επιθέσεις που δέχθηκαν. Αυτό δείχνει μια τάση προς κλιμάκωση της κοινωνικής αναταραχής και της λήψης πρωτοβουλίας από του Έλληνες ώστε να αμυνθούν σε εγχώριους και μη εγκληματίες. Για να αμυνθούμε θα πρέπει να είμαστε πάντα προσεκτικοί σε σχέση με νομικά ζητήματα και θα πρέπει να έχουμε άριστη φυσική κατάσταση και αντοχή, γνώση των νόμων φυσικών και μη που διέπουν τις συμπλοκές και τις μάχες. Η ανταλλαγή απόψεων με γείτονες, με ανθρώπους που ζουν κοντά μας και αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα, θα μας βοηθήσει στο να οργανώσουμε μια υποτυπώδη συλλογική αυτοάμυνα. Εκεί έγκειται και η έννοια της αλληλεγγύης στους Έλληνες και του ομοφύλους μας. Οι δομές τις αυτοπροστασίας αποτελούν πολιτικό έργο στα πλαίσια μιας αυτόνομης και ελεύθερης πατριωτικής Ελλάδας, εντός του μορφώματος που αποκαλούν Ελληνική Δημοκρατία. Η προστασία του φυσικού και υλικού μας πλούτου, της σωματικής και ψυχικής υγείας μας και της οικογένειας μας αποτελούν για εμάς τους εθνικιστές ζήτημα υψίστης σημασίας. Η ενασχόληση μας με τέτοια ζητήματα και η αυτοοργάνωση μας θα επιτύχει φοβερά πολιτικά κέρδη και θα μας ισχυροποιήσει στον αγώνα ενάντια στον διεθνισμό. Η αντίδραση στον τρόπο ζωής που μας πλασάρουν δεν αφορά μόνο την ατομικότητα μας αλλά και την συμμετοχή μας σε κοινά ζητήματα και κοινωνικές δομές. Ο υγιής και αθλούμενος άνθρωπος που θα φέρει την κατάλληλη πολιτική σκέψη, θα αποτελέσει φοβερό όπλο διάδοσης των ιδεολογικών μας θέσεων.
«Ο Αστός δεν έχει καμία μεταφυσική αξία, τα μετράει όλα με έναν ωφελιμίστικο τρόπο. Ο Αστός θέλει να πάρει όσο πιο πολλά μπορεί από τη ζωή και να δώσει όσο το δυνατόν λιγότερα. Πάνω από όλα ο Αστός αντιπροσωπεύεται από τον ανθρώπινο τύπο που φοβάται τη ζωή και που είναι ανίκανος να δράσει ιστορικά. Ο Αστός αποφεύγει κάθε σχέση με το αποφασιστικό, τη δημιουργική δράση. Ο πόλεμος και η αγάπη, η φύση και ο θάνατος, όλες οι στοιχειώδεις δυνάμεις είναι 'παράλογες' γι'αυτόν... Ο Εργάτης και Αστός είναι τόσο διαφορετικοί όσο η αυγή και το σούρουπο.»
Alain de Benoist
Τα περισσότερα από τα δεξιά ή μιλιταριστικά κινήματα έχουν στηριχθεί λανθασμένα σε μια επανάσταση της μεσαίας τάξης. Νομίζουν ότι με την μεγάλη φορολογία, την έξαρση της εγκληματικότητας, την έκλυση των ήθων, κλπ, κάποια στιγμή η μεσαία τάξη θα επαναστατήσει για να ανατρέψει το Σύστημα.
Το λεξικό δίνει στον όρο «αστός» τρείς αλληλοσυνδεόμενες ερμηνείες: (1) ένα μέλος της μεσαίας τάξης, (2) ο άνθρωπος που οι αξίες και τα πιστεύω του είναι φθηνά και υλιστικά, (3) έλλειψη λεπτότητας και κουλτούρας. Οι εγκέφαλοι του Συστήματος έχουν τόσο έξυπνα διαδώσει το αστικό ιδανικό - το λεγόμενο και «Αμερικανικό όνειρο» - που το μεγαλύτερο ποσοστό των εργατών στην Αμερική και την Ευρώπη θεωρούν τους εαυτούς τους «μεσαία τάξη». Το εκπαιδευτικό σύστημα συντελεί και αυτό διδάσκοντας όλα τα παιδιά την ομοιμορφία της κοινωνίας μας και τον αστικό τρόπο ζωής. Μόλις λοιπόν ο λαός υιοθετεί τέτοιες αντιλήψεις γίνεται αυτόματα ίδιος με το Σύστημα, με αποκλειστικό ενδιαφέρον τη διατήρηση του. Οι επαναστάτες του φαίνονται σαν ανατροπείς της καθεστηκύιας τάξεως, αυτοί που του χαλούν την άνεση της μεσοαστικής υπάρξεως του.
Τα μέλη μιας τέτοιας τόσο βαθειά συντηρητικής αστικής τάξης μπορεί υποκριτικά να υιοθετούν κάποια φιλελεύθερα ή προοδευτικά ιδανικά αλλά στην ουσία αυτό που τους απασχολεί πάνω από όλα είναι η σταθερότητα, η μετριότητα και η άνεση.
