Λεόν Ντεγκρέλ - Ο Ιππότης της Ευρώπης (Βίντεο)

ΜΕΡΟΣ  1

ΜΕΡΟΣ  2

ΜΕΡΟΣ 3

ΜΕΡΟΣ  4

Ολοκαύτωμα (πραγματικό) από Ιουδαιοκομμουνιστές : ΓΚΟΛΟΝΤΟΜΌΡ (βίντεο)

Άουσβιτς: Δεδομένα και Μύθοι

Άουσβιτς: Δεδομένα και Μύθοι 

του Ρομπέρ Φωρισσόν, μετάφραση Π.Λ.

 

Στις αρχές του 1940, το Άουσβιτς δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια πόλη 13.000 κατοίκων στην γερμανική Άνω Σιλεσία. Κατόπιν, τον Μάιο του 1940, στα περίχωρα του Άουσβιτς, ξεκίνησε η κατασκευή ενός «στρατοπέδου σταθμού μεταφοράς» για 10 χιλιάδες Πολωνούς κρατουμένους, στον χώρο ενός πρώην στρατοπέδου πυροβολικού του Πολωνικού Στρατού. 

Στα χρόνια που ακολούθησαν, και με την αρνητική τροπή που πήρε ο πόλεμος, το Άουσβιτς μετατράπηκε σε κέντρο ενός συγκροτήματος με σχεδόν 40 κύρια και δευτερεύοντα στρατόπεδα, καθώς επίσης και «πρωτεύουσα» ενός μεγάλου αγροτικού και βιομηχανικού συγκροτήματος (που περιελάμβανε ορυχεία, πετροχημικά εργαστήρια και εργοστάσια πυρομαχικών), όπου αναρίθμητοι κρατούμενοι, κυρίως Πολωνοί και Εβραίοι, εργάζονταν δίπλα σε πολίτες-εργάτες. Την ίδια χρονική περίοδο, ή διαδοχικώς, το Άουσβιτς μετατράπηκε σε στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου, σε σημαντικό διακομιστικό κέντρο, σε στρατόπεδο-νοσοκομείο, σε στρατόπεδο συγκέντρωσης και σε στρατόπεδο επιστρατευμένων αλλά και εθελοντών εργατών. Ποτέ δεν ήταν όμως «στρατόπεδο εξόντωσης» (ένας όρος που εφευρέθηκε από τους Συμμάχους). 

Παρ’ όλ’ αυτά, ο τύφος, που ήταν ενδημικός ανάμεσα στον πληθυσμό των Πολωνών Εβραίων και των Ρώσων αιχμαλώτων πολέμου, μαζί με τον τυφοειδή πυρετό και άλλες επιδημίες, προκαλούσαν τον πανικό στον πληθυσμό του στρατοπέδου συγκέντρωσης, τόσο στο κανονικό στρατόπεδο όσο και στην πόλη του Άουσβιτς, ακόμα και στους Γερμανούς γιατρούς και στον άμαχο πληθυσμό. Και αυτό, παρά τα δραστικά μέτρα υγιεινής και την πληθώρα νοσοκομείων και ιατρικών εγκαταστάσεων, εξοπλισμένα εκείνη την περίοδο με τα τελευταία επιτεύγματα της γερμανικής ιατρικής επιστήμης. Έτσι τελικά, καθ’ όλη την διάρκεια της ύπαρξης του στρατοπέδου - και αυτό είναι από τις 20 Μαΐου του 1940 μέχρι τις 18 Ιανουαρίου του 1945 - οι επιδημίες, σε συνδυασμό με τις σίγουρα άθλιες συνθήκες εργασίας σε εκείνη την ελώδη περιοχή, και την πείνα, ζέστη και κρύο, οδήγησαν στον θάνατο περίπου 150 χιλιάδων κρατουμένων. (1) 

 

περισσότερα εδώ

 

 

ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΡΩΣΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΩΣΗ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ

Η ομιλία του Δημήτρη Μιχαλόπουλου στην Παλαιά Βουλή, στις 16 Μαΐου 2013, με την ευκαιρία της παρουσίασης του βιβλίου του "Με τον Σταυρό του Αγίου Ανδρέα. Ο Καποδίστριας, ο Κολοκοτρώνης και η Ελευθερία των Ελλήνων, 1800-1834"

Κυρίες και Κύριοι,

το εξώφυλλο του βιβλίου

          Ξέρετε, οποιοσδήποτε ανεβαίνει σε βήμα για να μιλήσει σε εκδήλωση όπως η σημερινή αντιμετωπίζει δίλημμα: Τι πρέπει να κάνει;

Να προσπαθήσει να κερδίσει τις καρδιές των ακροατών; Ή, αντίθετα, να πει την αλήθεια αδιαφορώντας για τις συνέπειες;

          Ως γνωστόν, η επιλογή των πολιτικών ανδρών σταθερώς είναι η πρώτη· και, όταν τώρα αναφέρομαι σε «πολιτικούς», δεν εννοώ μόνο τους τωρινούς, εδώ, στη δική μας χώρα, αλλά και σε προσωπικότητες μεγάλου διανοητικού και ηθικού διαμετρήματος, οι οποίοι όμως απέκρυψαν μεγάλα κομμάτια της πραγματικότητας, προκειμένου να ενωθούν με τον Λαό τους και να γίνουνε η ψυχή του. Δυστυχώς ή ευτυχώς όμως, εγώ δεν είμαι πολιτικός· ή, αν προτιμάτε, προσπαθώ μεν να είμαι  πολιτικός αλλά του στυλ που καθιέρωσαν ο  Πλάτωνας π.χ. και ο Αριστοτέλης· με άλλα λόγια, θεωρώ ότι το Κράτος και η Κοινωνία οφείλουν, πριν και πάνω από όλα, να εκπαιδεύουνε τον Λαό – και, κατά συνέπεια, εκείνο που αδηρίτως προέχει είναι η ανακάλυψη και προβολή της Αλήθειας. Εν ολίγοις, μας χρειάζονται όχι δημαγωγοί αλλά Δάσκαλοι· και τον ρόλο του Δασκάλου θα αναλάβω για λίγο, εδώ και τώρα, και εγώ.

          Το τι γίνεται, το ακούσαμε στο μήνυμα του Αλέξανδρου Ντούγκιν. Εγώ, δεδομένου ότι συμφωνώ με αυτά, θα σας το κάνω λιανά, διότι παντού και πάντοτε η Αλήθεια ελευθερώνει:  γνώσεσθε τὴν ἀλήθειαν καὶ ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς. Θα αρχίσω λοιπόν με τέσσερις διαπιστώσεις των αντιπάλων μας, δηλαδή των φιλελεύθερων και πλουτοκρατικών Δυνάμεων του Δυτικού κόσμου, που μας έχουνε φέρει σήμερα στην τραγική κατάσταση που όλοι μας βιώνουμε:

 

1.   Σας υπενθυμίζω το δόγμα του Βρεταννού Sir Halford Mackinder: Εάν η Δύναμη που κατέχει το κέντρο της ευρασιατικής ηπείρου αποκτήσει πρόσβαση σε παραθαλάσσιες χώρες –ιδίως εκείνες της Μεσογείου- τότε οιονεί αυτομάτως περιβάλλεται δυνατότητα παγκόσμιας κυριάρχησης.

περισσότερα εδώ

Οι κοινωνικές πρωτοπορίες του Μεγάλου Ηγέτη

«Πρέπει να μάθουν να σέβονται ο ένας τον άλλον και να γίνονται σεβόμενοι πάλι - ο διανοούμενος πρέπει να σεβαστεί το χειρωνάκτη εργάτη και αντίστροφα. Κανένας δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τον άλλο».

Adolf Hitler, 1924, γραμμένο στην φυλακή.

ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΕΡΓΟΔΟΤΕΣ

Ήταν κανόνας στην Ευρώπη ότι ένας εργοδότης είχε τη δυνατότητα της άμεσης απόλυσης περισσοτέρων του ενός εργάτη. Δεν υπήρξε καμία προσφυγή οπουδήποτε για αυτή την άδικη αντιμετώπιση. Αφ' ετέρου οι εργοδότες δεν είχαν καμία προστασία έναντι του ακρωτηριασμού τους απ’ τις απεργίες και τις απαιτήσεις για μη ρεαλιστικές αυξήσεις μισθών.

Ο Αδόλφος νομοθέτησε δικαιώματα δίκαια και για τον εργοδότη και για τον εργαζόμενο. Τρεις ρυθμιστικοί οργανισμοί ιδρύθηκαν για να παρέχουν αυτήν την προστασία:

- Κάθε επιχείρηση με πάνω από 20 ανθρώπους έπρεπε να έχει "Συμβούλιο Εμπιστοσύνης". Αυτό το συμβούλιο είχε το καθήκον να προωθεί την καλή θέληση και την ομαδική εργασία στην επιχείρηση. Προοριζόταν να επιλύει τις διαφωνίες. Και οι εργαζόμενοι και η διοίκηση είχαν το λόγο στη σύνθεση αυτού του συμβουλίου. Οι εκκρεμείς διαφωνίες θα μπορούσαν να αναφερθούν στις «Επιτροπές Εργασίας».

- Οι "Επιτροπές Εργασίας" ήταν περιφερειακοί οργανισμοί, που επόπτευαν τα Συμβούλια Εμπιστοσύνης. Ήταν ουσιαστικά διαιτητές και μεσολαβητές, που διορίστηκαν από το κράτος, χωρίς ενδιαφέρον για εύνοια των εργαζομένων ή της διοίκησης. Λόγω της τεχνικής φύσης της βιομηχανίας κατασκευής οι «Επιτροπές Εργασίας» βοηθήθηκαν από ένα «Συμβουλευτικό Συμβούλιο Εμπειρογνωμόνων», που προήλθε από όλους τους κύριους τεχνικούς τομείς γνώσης.

 

Η "ισΤΟΡία"

Αν ρωτήσετε οποιονδήποτε Έλληνα για την προέλευση των ευρωπαϊκών γλωσσών αναμφίβολα θα σας πει ότι προέρχονται από τα Ελληνικά και τα Λατινικά .

Σας παραθέτουμε ένα παράδειγμα συμβατικού ψευτο«διανοούμένου» .

Μάρα Σεργιαννίδου : «Η λέξη ιστορία στα γαλλικά ονομάζεται histoire.Από την ονομασία της φαίνεται πως προήλθε από την ελληνική αντίστοιχη λέξη»

Υπάρχει όμως ένα παράδοξο το οποίο πρέπει να απαντηθεί : στις μέρες μας όλες οι νέες ιδέες, όλες οι νέες φιλοσοφικές τάσεις , όλες οι πολιτικό-οικονομικές αντιλήψεις , όλες οι νέες θρησκείες και ιδεολογήματα προέρχονται από την περιούσια φυλή. Ας θυμηθούμε εδώ σαν παράδειγμα το γεγονός ότι όλοι οι εθνικιστές έγραφαν προ ολίγων μηνών ένα «αποκαλυπτικό άρθρο» για την προέλευση από τον Μπρονστέϊν-Τρότσκι της λέξης «ρατσισμός». Όμως έχουμε λόγους να πιστεύουμε ότι αυτό δεν γινόταν και πριν από χίλια, και πριν από 2 ή 3-ης χιλιάδες χρόνια ;

Η «Βίκι» γράφει σχετικά με αυτό : «Η λέξη "ιστορία" προέρχεται από το ουσιαστικό ίστωρ (με δασεία και οξεία στην πολυτονική περίοδο της ελληνικής γλώσσας). Ίστωρ ήταν εκείνος που κατείχε ένα θέμα καλά ή ήταν αυτόπτης μάρτυρας ενός γεγονότος. Η λέξη "ίστωρ" με τη σειρά της είχε προέλθει από τη ρίζα Fιδ- του αρχαίου ρήματος οίδα και είδα (το συναντάμε στα αρχαία κείμενα και με τις δύο μορφές) και το οποίο σήμαινε "γνωρίζω". Στην αρχική λέξη "ίδτωρ", το οδοντικό σύμφωνο το "δ" τράπηκε σε "σ" πριν από το επίσης οδοντικό "τ"».

Λεξικό: Τεγόπουλος-Φυτράκης : Η λέξη ιστορία προήλθε από τη λέξη ίστωρ, ιστορώ που σημαίνει ερευνώ, εξετάζω.

Ας προσπαθήσουμε , μακριά από εμφυτευμένες παρωπίδες των γκοήμ, να απαντήσουμε στην ερώτηση : «τι ετοιμολογία έχει η «ελληνική» λέξη ιστορία»;

Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΜΑΣ

Είναι κάτι παραπάνω από ξεκάθαρο πως η ταυτότητα του σύγχρονου κόσμου, τουλάχιστον του λεγόμενου δυτικού, δεν είναι ελληνορωμαϊκή, αλλά ιουδαϊκή. Όχι απλώς ιουδαϊκή, εξαιτίας της ισχυρής επιρροής του εβραϊκού παράγοντα σε Ευρώπη και ΗΠΑ, αλλά λόγω της επικράτησης του ιουδαϊκού πνεύματος και της φυλετικής ψυχής, της συμπύκνωσης των ιστορικών βιωμάτων και της συμπεριφοράς στο εβραϊκό γονιδίωμα, στην κοινωνία. Συχνά υποστηρίζεται πως ο δυτικός πολιτισμός στέκεται στους πυλώνες της Αθήνας (ελληνισμός), της Ρώμης (ρωμαϊκότητα-λατινικότητα) και της Ιερουσαλήμ (ιουδαιοχριστιανισμός).

Αν μελετήσουμε εναργέστερα τα δύο συγκεκριμένα ρεύματα και φιλοσοφίες, θα διαπιστώσουμε πώς περισσότερα τα χωρίζουν παρά τα ενώνουν. Ο ελληνορωμαϊκός κόσμος, πρέσβευε τα ανώτερα ιδανικά, τον πολιτισμό, τη δικαιοσύνη, τις τέχνες, την αληθινή ελευθερία, την πνευματικότητα, κλπ. Υπήρξε ο πολιτισμός της Νόησης και των Αρίστων. Ο δε Ιουδαϊσμός, ως θρησκευτικό σύστημα Φοινικο-Χαλδαίων, μάλλον όμως θεμελιωμένη από τον Πρίγκιπα της Αιγύπτου Μωυσή, σε κάτι που χαρακτηρίζεται από πολλούς ως «ταξική εξέγερση», και όχι εβραϊκή επανάσταση (Έξοδος από την Αίγυπτο), με πρώτο και καλύτερο των Εβραίο Φρόυντ, ήρθε σε σύγκρουση με την σημιτική φυλετική ψυχή των Ισραηλιτών, στην προσπάθεια δόμησης ενός νέου και εν πολλοίς τεχνητού, λαού. Χαρακτηριστικά του ήταν η τυφλή υπακοή και πειθαρχία στον Θεό και τους νόμους του, ο εθνικισμός-φυλετισμός, η απόρριψη της ύλης από κάθε κοινωνική και ιδιωτική εκδήλωση, (ίσως γι’ αυτό ορισμένοι Έλληνες θεωρούσαν τους Ιουδαίους «λαόν φιλοσοφικότατον»...), αλλά και του πολιτισμού των «Εθνών» (τέχνες, γράμματα, θέατρο, μουσική, γυμναστική, κλπ.). Το μίσος τους δε για τον ελληνορωμαϊσμό ήταν μεγάλο, αν και την ελληνιστική περίοδο, πολλοί Ιουδαίοι γοητεύτηκαν από τον ελληνισμό, έπαιρναν ελληνικά ονόματα, συναναστρέφονταν Έλληνες, αντίθετα με τις προσταγές του Μωυσή, έγιναν κοινωνοί του ελληνικού πολιτισμού. Στις περισσότερες περιπτώσεις όμως, ο καθαρός ιουδαϊσμός αντιτάχθηκε στον ελληνισμό.

Περισσότερα εδώ

Ποιοί είναι οι πραγματικοί θύτες του Ολοκαυτώματος των Ποντίων και των Αρμενίων; (βίντεο)

πηγή

Οι Κοζάκοι του Βέρμαχτ (βίντεο)

Στα χρόνια της επικράτησης του «Κράτους Εργατών και Αγροτών» , από το 1917 μέχρι το 1939 περισσότερους από 6 εκατομμύρια ρώσων και ουκρανών κοζάκων έχουν εξολοθρεύσει τα ιουδαιοκομμουνιστικά τάγματα .

Στις μέρες μας η επίσημη ισΤΟΡική ιουδαιοεπιστήμη όλα αυτά τα κρύβει επιμελώς. Συνολικά 20εκατομμίρια σλάβων γκοήμ έχουν πεθάνει εκείνα τα χρόνια από την πείνα μόνο στην Ουκρανία.

Σήμερα οι ιδεολογικοί και οι φυσικοί απόγονοι αυτών των «καλών» του Μεγάλου Πολέμου έχουν επιβληθεί σε όλες τις χώρες της Ευρώπης με φυσική κατάληξη την γενοκτονία του Λευκού Ανθρώπου που ζούμε στις μέρες μας.

9 Μαΐου. Εγκλήματα πολέμου ιουδαιομπολσεβίκων και ιουδαιοδημοκρατικών: οι μεγαλύτεροι στην ιστορία μαζικοί βιασμοί.

Είναι πολύ εύκολο να απορρίψει κανείς αυτό το θέμα και να επιλέξει να διαβάσει κάτι πιο ευχάριστο και διασκεδαστικό. Αλλά αν θέλετε να ξέρετε την αλήθεια για μια από τα πιο σκοτεινά μυστικά των εξουσιαστών του κόσμου μας, των τρομερών εγκλημάτων κατά των γυναικών που οι φεμινίστριες με παράξενο τρόπο προτιμούν να σιωπούν, τότε σας καλώ να διαβάσετε αυτό τα άρθρο.

Ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα αυτού του αιώνα, και ίσως ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα κατά των γυναικών σε όλη την ιστορία της ανθρωπότητας, υπήρξε ο μαζικός βιασμός γυναικών κατακτημένης Ευρώπης μετά από την κομμουνιστική νίκη του 1945. Οι βιαστές υπήρξαν κυρίως οι στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού, πολλοί απ’ αυτούς μη λευκοί στρατιώτες από τις ασιατικές και καυκάσιες χώρες της Σοβιετικής Ένωσης. Δυστυχώς, όμως πρέπει να τονιστεί ότι πολλοί βιαστές, περιλαμβανομένων και των Αμερικανών, ανήκαν στη δική μας Λευκή Φυλή. Οι στρατιώτες αυτοί, σίγουρα, ενήργησαν σαν ζώα. Όλες οι ενέργειές τους είχαν επιτραπεί και ενθαρρυνθεί από τις ηγεσίες των Συμμάχων,  οι οποίες τους υποκίνησαν εναντίων των Γερμανών αλλά και εκείνων των εθνών οι οποίοι ήταν σύμμαχοι του αντικομουνιστικού μπλοκ της Γερμανίας. Είναι αδύνατο να μαθαίνουμε χωρίς ρίγος για τα όργια βιασμού και της σεξουαλικής δουλείας των αθώων γυναικών και των νεαρών κοριτσιών.

Δεν είμαι ο πρώτος ο οποίος έγραψε γ’ αυτό το στυγερό έγκλημα που διαπράχθηκε κυρίως από αυτούς που ο Φραγκλίνος Ρούσβελτ ονόμασε «ο ευγενής σοβιετικός σύμμαχός μας». Από τους πρώτους που έγραψε γ’ αυτό το θέμα είναι ο Dr. Austin J. App, καθηγητής και ειδικός στη αγγλική λογοτεχνία στο Καθολικό Πανεπιστήμιο, στο Πανεπιστήμιο Σκρέντον και στο Κολέγιο του Λασσάλ, ο οποίος διακινδυνεύοντας με την καριέρα και τα προς το ζην του, μας παρουσίασε την αλήθεια. Όταν το Απρίλιο του 1946 δημοσίευσε την εργασία του «Βιασμός των Γυναικών στη κατακτημένη Ευρώπη» (Ravishing the the Women of Conquered Europe), ο Α. App ήταν μια μοναχική φωνή έκκλησης στη δικαιοσύνη στην Αμερική, όπου η προπαγάνδα ακόμα εξήγγελλε για την «μεγάλη νίκη», η οποία (η «νίκη») μεταγενέστερα, στα χρόνια του «ψυχρού πολέμου», αποδείχτηκε για την Αμερική και την Δύση όχι και τόσο «νίκη».

Η ζωή στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως. Από το Άουσβιτς στο Πραγματικό Ολοκαύτωμα που συνεχίζεται μέχρι και σήμερα.

Tο ινστιτούτο του Εβραίου σκηνοθέτη Στήβεν Σπίλμπερκ κινηματογράφησε 50 χιλιάδες μαρτυρίες από Εβραίους που κρατήθηκαν στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως της ΕΘνικοσοσιαλιστικής Γερμανίας μέχρι και το 1945.

περισσότερα εδώ

ΧΡΗΜΑ, ΕΡΓΑΣΙΑ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Δημήτρη Μιχαλόπουλου 

"Προδημοσίευση τοῦ προλόγου τοῦ βιβλίου "Χρυσός καὶ Ἐργασία στὴ Νέα Οἰκονομία", στὸ ὁποῖο ἐπιχειρεῖται ἡ ἐπιστημονικὴ/ἱστορικὴ προσέγγιση τοῦ φαινομένου 'Φασισμός'῾

Η οικονομία είναι για τον άνθρωπο και όχι ο άνθρωπος για την οικονομία. Αυτήν την απλή, θεωρητικώς αυτονόητη μα σήμερα ξεχασμένη αρχή ξαναφέρνει στην επιφάνεια το βιβλιαράκι Oro e lavoro nella nuova economia. Είχε εκδοθεί στην Ιταλία, από το Εθνικό Ινστιτούτο Φασιστικής Κουλτούρας, κατά το 1941, όταν δηλαδή είχε πια αρχίσει ο Β΄ Παγκόσμιος πόλεμος. Ο συγγραφέας παραμένει άγνωστος. Έτσι, το μόνο που σχετικώς μπορεί να διαβεβαιώσει κανείς είναι ότι όσα  σε αυτό περιέχονται έχουνε σήμερα σημασία μεγαλύτερη από οποτεδήποτε άλλοτε. Και είναι ακριβώς η επικαιρότητα αυτή που καταδεικνύει ότι, πέρα από τα γενικώς γνωστά, βασικό αίτιο της σύρραξης των ετών 1939-1945 υπήρξε η οικονομία.

 Ο Φασισμός, πράγματι, ήταν η ευρωπαϊκή απάντηση στη μεγάλη κρίση που, κατά τα τέλη του 18^ου αιώνα, εκδηλώθηκε στη Γαλλία. Η τότε ανατροπή της βασισμένης στον φεουδαλισμό μοναρχίας έθεσε ξανά το πρόβλημα της ορθής διακυβέρνησης. Εφόσον η απολυταρχία είχε καταρρεύσει και εφόσον οι βασιλιάδες  έπαψαν πια να θεωρούνται, κατά την προσφυέστατη διατύπωση του δικού μας Κολοκοτρώνη, «όντα θεϊκά», ποιο θα μπορούσε να είναι το νέο καθεστώς που θα εξασφάλιζε τη συνοχή και ευημερία της κοινωνίας των ανθρώπων; Η παλινόρθωση τής σε βαθμό αποβλάκωσης διεφθαρμένης βασιλείας; Ούτε  συζήτηση. Μήπως καθεστώς  βασισμένο στον υλισμό και ατομικισμό που επαγγέλλονταν οι Ιακωβίνοι; Και βέβαια όχι, γιατί αυτοί οι τελευταίοι το μόνο που στάθηκαν ικανοί να ‘δημιουργήσουνε’ υπήρξε μια κατάσταση αιματηρού χάους, από το οποίο έσωσε τη Γαλλία μόνο ο Ναπολέων Βοναπάρτης. Ούτε οι –δήθεν- Χριστιανοί μονάρχες λοιπόν αλλά ούτε και οι «λυσσαλέοι» επαναστάτες. Θα έπρεπε λοιπόν να δομηθεί σύστημα όχι μόνο διακυβέρνησης αλλά και σκέψης, χάρη στο οποίο ο άνθρωπος θα μπορούσε δυναμικώς να ενταχθεί στον ιστορικό ρουν - μέσω του αγώνα στον οποίο αποδύεται προκειμένου να συντηρηθεί και να επιβιώσει. Ο αγώνας αυτός συνδέει τον άνθρωπο με το παρελθόν τής οικογένειας, του Λαού και του Έθνους του και τον κάνει ικανό να συμβάλει στη σφυρηλάτηση του μέλλοντος τόσο της χώρας όπου γεννήθηκε και ζη όσο και, ευρύτερα, ολόκληρου του κόσμου μας.

Χάρη στον αγώνα αυτόν, τέλος, ο άνθρωπος κατακτάει τη δυνατότητα να εναρμονίσει τον εαυτό του με εκείνη την ανώτερη αντικειμενική Θέληση, που συμβατικώς και παραδοσιακώς καλείται «Θεός». Αυτή ακριβώς η Θέληση, που κατά πολύ ξεπερνάει το άτομο και μπροστά στην οποία ο άνθρωπος συνειδητοποιεί τα όρια της  δικής  του πεπερασμένης ύπαρξης, είναι η μόνη ικανή να μεταβάλει το ανθρώπινο ον από ύπαρξη που βωλοδέρνει σε κόσμο ακατανοήτως χαώδη σε υπεύθυνο μέλος κοινωνίας πνευματικής. «Παραμένει γεγονός ότι [εμείς οι άνθρωποι] είμαστε δημιουργήματα άβουλα, αλλά πάνω από εμάς υπάρχει μία Δύναμη δημιουργική. Το να την αρνηθεί  κανείς αποτελεί παραλογισμό», είχε τονίσει ο Αδόλφος. Ο άνθρωπος, κατά συνέπεια, μπορεί να βρει τη σωτηρία του, «μόνο εάν γονατίσει μπροστά στη Θεία Πρόνοια» και σταματήσει  να επαναστατεί   ενάντια στους διαχρονικής εμβέλειας νόμους της φύσης. Η επίτευξη αυτής της σωτηρίας αποτελεί  τον ύψιστο σκοπό του Φασισμού. Να κάνει, συγκεκριμένα, αισθητό στον Λαό ένα κόσμο που, συνήθως, μόνο οι άγιοι και οι ήρωες είναι σε θέση να αντιληφθούν.

Καταγγελία.

Καταγγέλλουμε την διεθνή οργάνωση «Ερυθρός  Σταυρός» για αμφισβήτηση του ολοκαυτώματος και για αντισημιτισμό. 

Σύμφωνα με την οργάνωση αυτή οι νεκροί στο Άουσβιτς δεν είναι 1,1 εκατομμύρια αλλά 52 χιλιάδες.  

Ζητούμε: όλοι οι πολιτικοί αλλά και ο πρωθυπουργός της ελλάνδας να προβούν άμεσα σε καταδικαστικές δηλώσεις και την απαγόρευση της εν λόγο οργάνωσης

Βεβαίωση που προσκομίστηκε μετά από τις απαιτήσεις  των δικηγόρων του Έρνστ Τσούντελ  (Ernst Zundel) το 1979 από τον Ερυθρό Σταυρό. Αναφέρει ότι ο συνολικός αριθμός κρατουμένων που πέθαναν στα 13 μεγαλύτερα στρατόπεδα συγκέντρωσης ανέρχεται στις 271 χιλιάδες 301 άτομα. Τα δεδομένα πάρθηκαν από τα αρχεία των στρατοπέδων στο Μπεν-Αρόλζεν, Γερμανία.

25η ΜΑΡΤΙΟΥ 1821 – ΠΟΛΕΜΟΣ ΦΥΛΕΤΙΚΟΣ

Συναγωνίστριες και συναγωνιστές μετά την εμετική ανακοίνωση των κομματικών πρακτόρων του Π.Α.Μ.Ε, περί τη δήθεν ταξική υφή της επανάστασης του 1821, πρέπει να απαντήσουμε στους Σταλινοτσολιάδες εργατοπατέρες με μανδύα εκπαιδευτικού, των οποίων η φιλο-εργοδοτική και αντιδραστική στάση κρύβεται μονίμως κάτω από δήθεν αντικαπιταλιστικές κορώνες, για την πρωτίστως φυλετική και δευτερευόντως εθνική υφή της επανάστασης του 1821. Θα απαντήσουμε ως εθνικοσοσιαλιστές μακριά από τις αστικές προκαταλήψεις και τις εκκλησιαστικές κορώνες, με γνώμονα την ιστορική αλήθεια, όπως πάντα.

Η Προκρούστεια κλίνη του Μαρξισμού

Καταρχήν ας ξεκινήσουμε με το γιατί οι κομμουνιστές θεωρούν την επανάσταση ταξική, και ως εκ τούτου προσπαθούν να τεκμηριώσουν με ανυπόστατα ψεύδη αυτόν τους τον ισχυρισμό. Οι κομμουνιστές πιστεύουν στον επονομαζόμενο ιστορικό υλισμό, δηλαδή ότι κάθε ιστορικό γεγονός οφείλεται στην πάλη των τάξεων με βάση τη Μαρξιστική θεώρηση της ιστορίας.

Μάλιστα πιστεύουν στην καθολικότητα του ιστορικού υλισμού, δηλαδή ότι κάθε ιστορικό φαινόμενο μόνο έτσι μπορεί να ερμηνευθεί, επομένως αρκεί ένα ιστορικό παράδειγμα μη ταξικού ιστορικού φαινομένου για να καταρρεύσει το Μαρξιστικό οικοδόμημα. Με βάση τον ‘προτασιακό λογισμό’, δηλαδή τους νόμους της ορθολογικής σκέψεως, μια πρόταση που αξιώνει καθολική ισχύ για να θεωρηθεί αποδεδειγμένη, πρέπει να ισχύει σε όλα τα παραδείγματα (περιπτώσεις) που εξετάζονται, ενώ αν κάποιος αποδείξει ότι δεν ισχύει μόνο σε μια περίπτωση, η καθολικότητα καταρρέει.

Ο ιστορικός υλισμός, αν και ερμηνεύει κοινωνικά φαινόμενα, καταρρέει στην περίπτωση των εθνικοαπελευθερωτικών πολέμων, όπως η εθνοφυλετική επανάσταση του 1821, καθώς και σε κάθε πόλεμο ενάντια σε αλλοεθνείς ή αλλόφυλους κατακτητές. Επομένως, η καθολικότητα του ιστορικού υλισμού καταρρέει παρασύροντας μαζί της και ολόκληρο το Μαρξιστικό δόγμα. Ως εκ τούτου η ιστορική αλήθεια πρέπει να τεμαχιστεί και να διαστραφεί, έτσι ώστε να ‘χωρέσει’ στην Προκρούστεια κλίνη του Μαρξισμού, ώστε ο Εβραίος πολυλογάς φιλόσοφος να διατηρήσει το κύρος του.

Τα ψέματα των εργατοπατέρων

Η έναρξη της επανάστασης.

Ας δούμε τώρα για λίγο τα ψεύδη του Π.Α.Μ.Ε. Αναφέρει μεταξύ άλλων η ανακοίνωση ότι:  ‘Δεν σου κάνει εντύπωση το γεγονός ότι γιορτάζουμε την έναρξη της επανάστασης του 1821 την 25η Μαρτίου ενώ ήδη στις 23 Μάρτη του 1821 η Καλαμάτα και άλλα μέρη της Πελοποννήσου είχαν απελευθερωθεί από τους Τούρκους;’

Εδώ είναι το μόνο σημείο που οι εργατοπατέρες έχουν εν μέρει δίκιο, διότι πράγματι η επανάσταση δεν ξεκίνησε την 25^η Μαρτίου του 1821, αλλά πήρε σάρκα και οστά όταν στις 26 Φεβρουαρίου 1821 στο Ιάσιο της Μολδοβλαχίας η επαναστατική σημαία του Αλεξάνδρου Υψηλάντη καθαγιάστηκε στην εκκλησία των τριών Ιεραρχών του Ιασίου από τον μητροπολίτη Βενιαμίν. Η σημαία φέρει στη μία επιφάνεια της, το σταυρό και τις εικόνες του Αγίου Κωνσταντίνου και της Αγίας Ελένης με την φράση ΕΝ ΤΟΥΤΟ ΝΙΚΑ και στην άλλη, παράσταση του φοίνικα με την φράση ΕΚ ΤΗΣ ΤΕΦΡΑΣ ΜΟΥ ΑΝΑΓΕΝΝΩΜΑΙ.

περισσότερα εδώ

Ball – Ballet - Ballerina

Εδώ είχαμε αναφέρει τον Μπαάλ (Βαάλ). Ας δούμε αν συνδέεται και με άλλον τρόπο αυτή η σημιτική θεότητα και οι σήμιτες με τον σημερινό «πολιτισμό» «μας». Από τότε που αποφασίσαμε να ιδρύσουμε την Επιστημονική Έδρα της Περιουσιολογίας και αρχίσαμε τις έρευνες δεν περιμέναμε σε καμιά περίπτωση αυτά που θα ανακαλύπταμε.

Μετά από αυτήν την ανάρτηση σε σχέση με τον «Μπαάλ-Βαάλ», θεότητα στο όνομα του οποίου έκαναν οι περιούσιοι ανθρωποθυσίες και στο όνωμα του οπίου υπάρχει το κανι-μπααλ-ικό καρνα-μπααλ-ι , η ρώσικη λέξη «Бал» μας κτυπούσε συνέχεια στο κεφάλι και δεν μας άφηνε ήσυχο. Αυτή η λέξη μας βοηθάει να καταλάβουμε μερικά πράγματα καλύτερα, ίσος δείχνει και την γενετική προέλευση που έχει όλη η δυτική «αριστοκρατία», οι γαλαζοαίματοι, και ο «πολιτισμός» που αυτή πρεσβεύει. Η γενετική διαφορετικότητα της άρχουσας οικονομικό-πολιτικής τάξης από μας , φυσικά , διαφαίνεται και από το γεγονός ότι αδιαφορεί πλήρως για τα προβλήματά μας , αλλά κυρίως δεν δείχνει να την αγγίζει καθόλου η φυλετική αντικατάσταση του γηγενούς πληθυσμού της Ευρώπης , άρχουσα τάξη της οποίας υποτίθεται ότι είναι, με άλλους πληθυσμούς.

Σε όλες τις ευρωπαϊκές γλώσσες η λέξη Bal είναι ίδια και σημαίνει ακριβός το ίδιο (εδώ εγγλέζικα, εδώ γερμανικά, εδώ ιταλικά, εδώ πολωνικά κλπ). Αυτό είναι τυχαίο; Όχι βέβαια.

ΚΑΡΝ-α-ΒΑΑΛ-ι και ΚΑΝ-ι-ΒΑΑΛ-οι

Έκπληξη προκαλεί σε κάποιον που παρατηρεί τα πράγματα από μια απόσταση και προσπαθεί να τα καταλάβει σε βάθος. Σ ε όλον τον κόσμο έχει επιβληθεί αυτή η έκφυλη παράσταση που το ονομάζουν ΚΑΡΝ-α-ΒΑΑΛ-ι. Έχουν φτάσει σε σημείο να επιβάλλουν στα παιδιά να παγαίνουν στα μαθήματα με μάσκες.

ΤΟ ΚΑΡΝ-α-ΒΑΑΛ-ι είναι η γιορτή των σαρκοβόρων και ΚΑΝ -ι-ΒΑΑΛ-ων. Όπως και η λέξη «Σαρκοφάγοι» - αυτοί που καταβροχθίζουν σάρκες – η λέξη ΚΑΡΝΙ-ΒΟΡΟΙ (λατινικά Carnivore,  kɑrnɪvɔər) είναι η σύνθετη λέξη από «καρνι» -κρέας και «βοράρε»-(ευχαρίστηση). ΚΑΡΝΑΒΑΑΛΙ – ευχαρίστηση από κρέας. http://en.wikipedia.org/wiki/Carnivore

Την ίδια ρίζα «ΚΑΡΝ» έχει και η λέξη «carn-age»: http://www.merriam-webster.com/dictionary/carnage

Definition of CARNAGE

1 : the flesh of slain animals or men (το κρέας σκοτωμένων περιλαμβανομένων ανθρώπων) 
2 : great and usually bloody slaughter or injury (as in battle)
See carnage defined for English-language learners »
See carnage defined for kids »

Προφανώς η λέξη ΚαΡΝαζ (carn-age) είναι συγγενική με την λέξη ΚοΡμπαΝ που σημαίνει θυσία ζώου αλλά κυρίως ανθρώπου. "Hebrew noun "korban" (קָרְבָּן) - whether for an animal or other offering". http://en.wikipedia.org/wiki/Korban

8 Μαρτίου …. "Μέρα της Γυναίκας"

Η «γιορτή της γυναίκας» επινοήθηκε το 1910 από την μπολσεβίκα και φεμινίστρια Κλάρα Τσέτκιν. Την επόμενη κιόλας χρονιά , το 1911, εγκρίθηκε από την «Ευρωπακή Διάσκεψη των Σοσιαλιστών Γυναικών» (στη Σοσιαλιστική Διεθνή).

Ας εξετάσουμε λεπτομερέστερα το ζήτημα για να μην κατηγορήσουν οι δίφοροι «καλοί», που τυχαία μπορεί να μας διαβάσουν, και οι «σωστοί» «πατριώτες» τους «κακούς ναζί που τρώνε μωρά» .

Τον ερχομό της Άνοιξης θα ήταν λογικό να γιορτάζουμε 1 Μαρτίου. Επίσης θα ήταν λογικό να το γιορτάζουμε 22 Μαρτίου, δηλ. την ημέρα της εαρινής ισημερίας. Θα υπήρχε ίχνος λογικής εάν γιορτάζαμε την ημέρα της γυναίκας κάποια Κυριακή της Άνοιξης. Αλλά γιατί  επιλέξανε μια συγκεκριμένη μέρα , 8 Μαρτίου ;

ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΗΓΕΤΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΓΚΟΗΜ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Το 1994, ένας Αμερικανός Εβραίος Kenneth Norman έγραψε ένα βιβλίο σχετικά με τα πλαστά έγγραφα στην ιστορία : «Πλαστογραφώντας την ιστορία : η ανίχνευση πλαστών επιστολών και εγγράφων» , Forging History: the Detection of Fake Letters & Documents(ISBN: 0806126361) Rendell, Kenneth W. Norman,OK: University of Oklahoma Press,1994. 171 σελ.

Το έγγραφο το οποίο εσείς σήμερα θα διαβάσετε  ο εβραίος Νόρμαν , φυσικά , το κατατάσσει στην κατηγορία των πλαστών . Αλλά εμείς καταλαβαίνουμε ότι ότι ο σκοπός της «εργασίας» του είναι να βάλει σήμα «ψεύτικο» σε εργασίες οι οποίες δεν εξυπηρετούν τον παγκόσμιο εβραϊσμό , και , αντιστρόφως , να νομιμοποιήσει μερικά πλαστά που εγκρίνει ο εβραϊσμός .

Μια μκρή ισΤΟΡία από την "ΤΟΡΑ".

Πως σας φαίνετε το μωσαϊκό στο πάτωμα της πιο αρχαίας συναγωγής στο σημερινό Ισραήλ (από περίπου 518-527 μ.Χ) ;

Το μωσαϊκό ονομάζετε «η θυσία του Ιτσχάκ» ( μια ισΤΟΡια από την ΤΟΡΑ ). Τι «θυσίασε» στον Ιαζβέ ο Ιτσχάκ βρείτε το.

Δεν αλλάζει τίποτα εδώ και χιλιετίες. Μόνο οι μέθοδοι και τα μεγέθη αλλάζουν. Οι 3,5 χιλιάδες Έλληνες που αυτοκτόνησαν είναι και αυτές «θυσίες» στον Ιαχβέ. Σε μερικές εκατονταετίες , μια από τις πολλές ισΤΟΡές της ΤΟΡΑ θα μπορούσε να ονομαστεί ως «η θυσία του Jeffrey». 

ΜΔΠ: Εις μνήμην του λαϊκού ξεσηκωμού. «Σ’ εκείνους που από μικροί έχουν στα χέρα τους σφυριά και δρεπάνια , και που σήμερα κρατούν ντουφέκια »

 Το τραγούδι και το βίντεο των εθνικιστών ΜΔΠ είναι αφιερωμένο στους εργάτες και αγρότες που εξεγέρθηκαν και πολέμησαν ενάντια στο «Κράτος Εργατών και Αγροτών».

Είχαμε γράψει παλαιότερα για τα "καλά"  του «Κράτους Εργατών και Αγροτών».
   

Η άγνωστη ισΤΟΡ(Α)ία της «Λαϊκής Εξουσίας» και της «Δικτατορίας του Προλεταριάτου»

Οι εκατοντάδες αγροτικές εξεγέρσεις της άνοιξης και του θέρους του 1919 στα μετόπισθεν του Κόκκινου Στρατού έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη δίχως επαύριο νίκη των Λευκών στρατευμάτων του στρατηγού Ντενίκιν. Ξεκινώντας από το νότο της Ουκρανίας στις 19 Μαΐου 1919, ο Λευκός Στρατός προέλασε πολύ γρήγορα απέναντι στις μονάδες του Κόκκινου Στρατού που ήταν απασχολημένες με την καταστολή των αγροτικών ανταρσιών. Τα στρατεύματα του Ντενίκιν κατέλαβαν το Χαρκόφ στις 12 Ιουνίου, το Κίεβο σας 28 Αυγούστου, το Βορόνιεζ στις 30 Σεπτεμβρίου. Η οπισθοχώρηση των μπολσεβίκων, που δεν είχαν κατορθώσει να επιβάλουν τη εξουσία τους παρά μόνο στις πιο μεγάλες πόλεις, αφήνοντας την ύπαιθρο στους εξεγερμένους αγρότες, συνοδεύτηκε με ομαδικές εκτελέσεις αιχμαλώτων και ομήρων στις οποίες θα επανέλθουμε. Στην εσπευσμένη αναδίπλωσή τους διαμέσου της ενδοχώρας όπου μαινόταν το αγροτικό αντάρτικο, τα αποσπάσματα του Κόκκινου Στρατού και της Τσεκά δεν έδειξαν καμιά λύπηση: εκατοντάδες καμένα χωριά, ομαδικές εκτελέσεις «κακοποιών», λιποτακτών και «ομήρων». Η εγκατάλειψη και κατόπιν η επανακατάκτηση, στα τέλη του 1919 και τις αρχές του 1920, της Ουκρανίας έδωσαν αφορμή σε ένα υπερβολικό ξέσπασμα βίας εναντίον των αμάχων πληθυσμών, το οποίο περιγράφει συγκλονιστικά στο αριστούργημά του «Το Κόκκινο Ιππικό»98 ο Ισαάκ Μπάμπελ.