ΧΡΗΜΑ, ΕΡΓΑΣΙΑ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Δημήτρη Μιχαλόπουλου 

"Προδημοσίευση τοῦ προλόγου τοῦ βιβλίου "Χρυσός καὶ Ἐργασία στὴ Νέα Οἰκονομία", στὸ ὁποῖο ἐπιχειρεῖται ἡ ἐπιστημονικὴ/ἱστορικὴ προσέγγιση τοῦ φαινομένου 'Φασισμός'῾

Η οικονομία είναι για τον άνθρωπο και όχι ο άνθρωπος για την οικονομία. Αυτήν την απλή, θεωρητικώς αυτονόητη μα σήμερα ξεχασμένη αρχή ξαναφέρνει στην επιφάνεια το βιβλιαράκι Oro e lavoro nella nuova economia. Είχε εκδοθεί στην Ιταλία, από το Εθνικό Ινστιτούτο Φασιστικής Κουλτούρας, κατά το 1941, όταν δηλαδή είχε πια αρχίσει ο Β΄ Παγκόσμιος πόλεμος. Ο συγγραφέας παραμένει άγνωστος. Έτσι, το μόνο που σχετικώς μπορεί να διαβεβαιώσει κανείς είναι ότι όσα  σε αυτό περιέχονται έχουνε σήμερα σημασία μεγαλύτερη από οποτεδήποτε άλλοτε. Και είναι ακριβώς η επικαιρότητα αυτή που καταδεικνύει ότι, πέρα από τα γενικώς γνωστά, βασικό αίτιο της σύρραξης των ετών 1939-1945 υπήρξε η οικονομία.

 Ο Φασισμός, πράγματι, ήταν η ευρωπαϊκή απάντηση στη μεγάλη κρίση που, κατά τα τέλη του 18^ου αιώνα, εκδηλώθηκε στη Γαλλία. Η τότε ανατροπή της βασισμένης στον φεουδαλισμό μοναρχίας έθεσε ξανά το πρόβλημα της ορθής διακυβέρνησης. Εφόσον η απολυταρχία είχε καταρρεύσει και εφόσον οι βασιλιάδες  έπαψαν πια να θεωρούνται, κατά την προσφυέστατη διατύπωση του δικού μας Κολοκοτρώνη, «όντα θεϊκά», ποιο θα μπορούσε να είναι το νέο καθεστώς που θα εξασφάλιζε τη συνοχή και ευημερία της κοινωνίας των ανθρώπων; Η παλινόρθωση τής σε βαθμό αποβλάκωσης διεφθαρμένης βασιλείας; Ούτε  συζήτηση. Μήπως καθεστώς  βασισμένο στον υλισμό και ατομικισμό που επαγγέλλονταν οι Ιακωβίνοι; Και βέβαια όχι, γιατί αυτοί οι τελευταίοι το μόνο που στάθηκαν ικανοί να ‘δημιουργήσουνε’ υπήρξε μια κατάσταση αιματηρού χάους, από το οποίο έσωσε τη Γαλλία μόνο ο Ναπολέων Βοναπάρτης. Ούτε οι –δήθεν- Χριστιανοί μονάρχες λοιπόν αλλά ούτε και οι «λυσσαλέοι» επαναστάτες. Θα έπρεπε λοιπόν να δομηθεί σύστημα όχι μόνο διακυβέρνησης αλλά και σκέψης, χάρη στο οποίο ο άνθρωπος θα μπορούσε δυναμικώς να ενταχθεί στον ιστορικό ρουν - μέσω του αγώνα στον οποίο αποδύεται προκειμένου να συντηρηθεί και να επιβιώσει. Ο αγώνας αυτός συνδέει τον άνθρωπο με το παρελθόν τής οικογένειας, του Λαού και του Έθνους του και τον κάνει ικανό να συμβάλει στη σφυρηλάτηση του μέλλοντος τόσο της χώρας όπου γεννήθηκε και ζη όσο και, ευρύτερα, ολόκληρου του κόσμου μας.

Χάρη στον αγώνα αυτόν, τέλος, ο άνθρωπος κατακτάει τη δυνατότητα να εναρμονίσει τον εαυτό του με εκείνη την ανώτερη αντικειμενική Θέληση, που συμβατικώς και παραδοσιακώς καλείται «Θεός». Αυτή ακριβώς η Θέληση, που κατά πολύ ξεπερνάει το άτομο και μπροστά στην οποία ο άνθρωπος συνειδητοποιεί τα όρια της  δικής  του πεπερασμένης ύπαρξης, είναι η μόνη ικανή να μεταβάλει το ανθρώπινο ον από ύπαρξη που βωλοδέρνει σε κόσμο ακατανοήτως χαώδη σε υπεύθυνο μέλος κοινωνίας πνευματικής. «Παραμένει γεγονός ότι [εμείς οι άνθρωποι] είμαστε δημιουργήματα άβουλα, αλλά πάνω από εμάς υπάρχει μία Δύναμη δημιουργική. Το να την αρνηθεί  κανείς αποτελεί παραλογισμό», είχε τονίσει ο Αδόλφος. Ο άνθρωπος, κατά συνέπεια, μπορεί να βρει τη σωτηρία του, «μόνο εάν γονατίσει μπροστά στη Θεία Πρόνοια» και σταματήσει  να επαναστατεί   ενάντια στους διαχρονικής εμβέλειας νόμους της φύσης. Η επίτευξη αυτής της σωτηρίας αποτελεί  τον ύψιστο σκοπό του Φασισμού. Να κάνει, συγκεκριμένα, αισθητό στον Λαό ένα κόσμο που, συνήθως, μόνο οι άγιοι και οι ήρωες είναι σε θέση να αντιληφθούν.

Η λίστα της ΝΤΡΟΠΗΣ

Η «λίστα» της «Δημοκρατίας» και των εκλεκτών του λαού

Η λίστα της παρακμής και της διαφθοράς

Η λίστα απ’ το «μεγάλο φαγοπότι»

            Οι καημένοι οι Έλληνες! Οι καημένοι. Το τι τους μέλλει ακόμα να δούνε και να μάθουν, δεν λέγεται! Τι ψήφιζαν τόσα χρόνια; Ποια καθίκια λάτρευαν; Ποιους ζητωκραύγαζαν; Για ποια Δημοκρατία πάλευαν άνδρες, γέροι, νέοι, παιδιά. Σε τι κοπρώνα ζούσαν και δεν το ‘ξεραν. Ναι, αλλά δεν ήθελαν ν’ ακούσουν! «Δεν ήξεραν, δεν ρώταγαν»; Όχι! Ο Έλληνας δεν ρωτάει παρά μόνον το «εγώ» του! Και το «εγώ» του, το πολύξερο, το πολυαπατημένο, το «εγώ» του το κακορίζικο, που τόσο έχει καταστρέψει, σκέκει τώρα ταπεινωμένο εμπρός του, μαζί του ευτελισμένο,  στα τόσα που επίστεψε, στα τόσα που τον κορόιδεψαν, που εξαπατήθηκε, στέκει τώρα απορημένος αυτός και το «εγώ» του, ο άνθρωπος, το είδωλο, στη μέση ο καθρέπτης, αμφίδρομος κατάντια και αθλιότης.

            Τρία χρόνια ο βρωμερός πολιτικός κόσμος καμώνεται πως δεν καταλαβαίνει. Πως τίποτα δεν ξέρει, για τον... «φόνο». Τα δισεκατομμύρια που ο «λαός τα πήρε». Βογκούν οι χαμηλόμισθες οι τάξεις. Βογκά η φτωχολογιά κι οι «ταπεινοί» του κόσμου. Πληρώνουν οι αθώοι τις βρωμιές της εξουσίας. Και η εξουσία αγωνίζεται να πείσει πως αθώα αυτή του αίματος, κάνει ό,τι μπορεί να ελαφρύνει από τα βάρη τον λαό, κάνοντάς τον «φτωχότερο», πιέζοντας τον με κι’ άλλους φόρους, κι’ άλλους, κι’ άλλους......

Αγανάκτησαν ακόμη και οι «εταίροι» τους και μη μπορώντας αυτήν την υποκρισία, το ψέμα, την απανθρωπιά, δώσαν την λίστα των κακούργων, των δολοφόνων ενός λαού, να μαθευτεί η αλήθεια. Τους ξεμπρόστιασαν. Άφησαν εκτεθειμένους σύστημα και όργανά του αδιαφορώντας για τις συνέπειες. Την περίφημη «Δημοκρατία» που πεθαίνει κάθε μέρα, που περνάει, που ξεσκεπάζεται η λεπρή μορφή της, όπως το ένα μετά το άλλο ξεσκεπάζονται τα σκάνδαλα που μέχρι τώρα την σκεπάζαν και την κρύβαν.

            Την έκρυψαν την λίστα. Την έκαμαν εφιάλτη τους, ιδρώτα κι’ αγωνία τους. Ο ένας ρίχνει το φταίξιμο στον άλλον. Και το χονδρό γουρούνι του ΠΑΣΟΚ λυσσά στριγγλίζοντας στο άφευκτο τέλος που έρχεται, που ολοένα πλησιάζει.

            Ξέρουμε. Δεν είναι μόνο αυτοί. Χιλιάδες άλλοι. Βιομήχανοι, εφοπλιστές, δημοσιογράφοι, διευθυντές, διοικηταί, τραπεζικοί και τραπεζίτες, όλου του κόσμου οι κοπρίτες, βδέλλες σιχαμερές πάνω στη σάρκα ενός ταλαίπωρου λαού.

            Αυτή ‘ναι μόνον η αρχή, φθάνει ο λαός μυαλό να βάλει και ν’ απαιτήσει μέχρι του τελευταίου την σκληρή τους τιμωρία.

            Το μόνο που με κάνει να ανησυχώ, είναι ακόμη που δεν βλέπω του τιμωρού του χέρι το ευλογημένο, μεσ’ απ’ ένα σύστημα σκληρά πειθαρχημένο, σαν του σπαθιού την κόψη ν’ αστράψει και να πέσει, σαν κεραυνός να λάμψει, να φωτίσει, της νύκτας όπου ζούμε το σκοτάδι.

ΕΛΛΗΝΟΚΡΑΤΗΣ

How money works

     Φυσικά, η διπλωματική εργασία του Μαξιμιλιάν φον Μπόκ δεν έχει μεταφραστεί στα Ελληνικά. Οι γνώστες της γερμανικής αλλά και της αγγλικής, όπως πάντα,  έχουν να κάνουν πιο σημαντικά πράγματα….

     Το έργο αυτό είναι για τα τέρατα που έχουν αιχμαλωτίσει ολόκληρο τον πλανήτη μας μέσον ενός νομισματικού συστήματος το οποίο γονατίζει τους (ημιλογικούς) ανθρώπους του πλανήτη χωρίς την γνώση τους. Και το πιο σημαντικό χωρίς να προκαλεί την παραμικρή δυσαρέσκεια των (ημιλογικών) ανθρώπων. Με αυτό τον τρόπο, «κερδίζοντας λεφτά» και παίρνοντας δάνεια οι άνθρωποι φέρνουν τεράστια κέρδος σε αυτά τα τέρατα.

     Το έργο αυτό με ένα διασκεδαστικό τρόπο εξηγεί γιατί τα λεφτά έχουν επινοηθεί για την δουλεία, γιατί είναι δύσκολο να πληρωθούν οι ανατοκισμοί, γιατί και πως ανεβαίνουν οι τιμές στα μαγαζιά, για πιο λόγο οι εργαζόμενοι είναι απασχολημένοι σε βαθμό που δεν έχουν χρόνο να σκεφτούν την κατάσταση που βιώνουν και την δουλεία που΄έχουν.

ΜΕΡΟΣ 1

 

ΜΕΡΟΣ 2

 

MEΡΟΣ 3

ΓΕΝ.ΕΛ.