Ελληνισμός - Ιουδαιοχριστιανισμός, δυο "άλλοι" κόσμοι.

"...Σύμφωνα με τον Χριστιανισμό,  κατά την αντίληψη  του, ο κόσμος είναι ένας θόλος ή μία σπηλιά, ένα θέατρο όπου γίνονται γεγονότα, των οποίων ή έννοια και το έπαθλο βρίσκονται «αλλού.., δηλαδή στον «άλλο κόσμο... Η συνείδηση τού άνθρώπου  με την αντίληψη αύτή  δεν είναι συνείδηση με αυτόνομη δράση. Είναι απλώς μία σκηνή, όπου αντιμάχονται οι σκοτειvές δυνάμεις τού Κακού και οι φωτεινές δυνάμεις τού Καλού. Και, αναγκαστικά, είναι αλληλένδετη με  μία γραμμική αντίληψη της 'Ιστορίας (ότι πέρασε, δεν ξαναγυρίζει ποτέ και  όλα όδηγoύv προς το τέλος τής 'Ιστορίας και τον «Xαμενo παράδεισο..),τής οποίας το σημείο εκκινήσεως είναι ή δημιουργία και τό σημείο αφίξεως τό «τέλος των καιρών... τού μεσσιανισμού. 'Ολόκληρη ή ίουδαιοχριστιανική θεολογία στηρίζεται στην διάκριση μεταξύ τού «δημιουργημένου όντος. (τού κόσμου) και του «αδημιούργητου όντος.. (τού θεού). Δηλαδή, ό Κόσμος δεν είναι το  Απόλυτο. 'Η πηγή τής Γνώσεως διακρίνεται ριζικά από την Φύση. Δεν βρίσκεται σ' αυτήν.  Ο Κόσμος δεν είναι το «σώμα" τού Θεού. Δεν είναι αιώνιος, ούτε αδημιούργητος, ούτε οντολογικά αυτάρκης. Δεν απορρέει απ’ ευθείας από την θεϊκή ουσία, ούτε είναι τρόπος έκφράσεώς της. είναι ριζικά «- Άλλος" από το . Απόλυτο. Μόνον ένα' Απόλυτο υπάρχει, σύμφωνα με την ίoυδαιoXριστιανική θεολογία: είναι ο Θεός και αυτός είναι αδημιούργητος , χωρίς γέννηση, xωρίς εξέλιξη και οντολογικά αυτάρκης.

Αντίθετα, στις πηγές της παγανιστικής σκέψεως βρίσκει κανείς την ιδέα ότι το σύμπαν είναι έμψυχο και ότι ή ψυχή του κόσμου είναι θεϊκή. Η πηγή τής Γνώσεως προέρχεται από την Φύση και από τον ίδιο τον Κόσμο.  Αν υπήρξε «δημιουργία.. δεν ήταν παρά ή αρχή ενός κύκλου. Το σύμπαν είναι το μόνο δεν και δεν υπάρχει κανένα άλλο.

Ο Κόσμος δεν δημιουργήθηκε και δεν υπήρξε ποτέ αρχή του. είναι αιώνιος και άφθαρτος. 'Ο θεός δεν όλοκληρώνεται, δεν πραγματώνεται, παρά "δια" τού Κόσμου και "εντός".. του Κόσμου. Δηλαδή, ή Θεογονία είναι και ή Κοσμογονία.  Ο Κόσμος αντιπροσωπεύει την εξάπλωση του Θεού μέσα στον χώρο και στον χρόνο. Το "δημιούργημα" είναι ομοιούσιον τού "δημιουργού" . Η ψυχή είναι μέρος τής θεϊκής oύσiας. Ή ουσία τού θεού είναι ίδια με την ουσία τού Κόσμου.

Οι Ιδέες αυτές αναπτύσσονται συνεχώς στην πρώτη ελληνική φιλοσοφία. Τις βρίσκει κανείς ακόμα, σαν απόηχο, στον . Αριστοτέλη, στον Πλάτωνα και ύστερα στούς στωικούς. Ό Ξενοφάνης ό Κολοφώνιος (60ς π.χ. αιώνας) καθορίζει τον Θεό σαν την ψυχή τού Κόσμου.  Ο Ηράκλειτος γράφει: "'Ο κόσμος αυτός δεν δημιουργήθηκε από κανένα θεό και από κανέναν άνθρωπο. . Υπήρξε πάντα, υπάρχει και θα υπάρχει πάντα, φωτιά αιώνια ζωντανή, ανάβοντας και σβήνοντας με μέτρο..." Για τον Παρμενίδη, πού βλέπει τον Κόσμο σαν ένα ον ακίνητο και τέλειο, το σύμπαν είναι ασύλληπτο, άφθαρτο και αδημιούργητο. Την ίδια γνώμη βρίσκουμε και στον 'Εμπεδοκλή, τον Αναξαγόρα, τον . Αναξίμανδρο, τον Μέλισσο Κ.Ο.Κ.

Η γραμμική και η κυκλική αντίληψη της ιστορίας

"Αναφέρω με δύο λόγια τις μεγάλες έννοιες-αντιλήψεις της ιστορίας οι οποίες δεν σταμάτησαν να παραλληλίζονται ή να αντιτίθενται. Η γραμμική και η κυκλική ιστορία.

Αναφορικά λοιπόν με την γραμμική ιστορία να πω ότι εμφανίζεται στον χρόνο και στον χώρο της Ευρώπης με τον ιουδαιοχριστιανισμό. Θέτει την ιστορική πορεία σαν μία γραμμή, πού συνδέει μία κατάσταση προ-ιστορική (αρχέγονος παράδει­σος, κήπος της , Εδέμ) με μια κατάσταση μετα-ιστορική, (έγκαθίδρυση της βασιλείας τού Θεού επί της γης

Σύμφωνα με αυτήν λοιπόν, άλλοτε ο άνθρωπος ζούσε σε πλήρη αρμονία με τον Δημιουργό. Άλλα μία μέρα έκαμε ένα λάθος (το προπατορικό, κληρονομικό αμάρτημα). Διώχθηκε τότε από τον παράδεισο και εισήλθε στην ιστορία μέσα σ' αυτήν την «κοιλάδα των δακρύων»,. όπου είναι αναγκασμένος να κερδίζει το ψωμί του με ιόν Ιδρώτα του προσώπου του . Αλλά, χάρις στο χαρμόσυνο Άγγελμα πού είναι ή έλευση τού Μεσσία (τού 'Ιησού στο χριστιανικό σύστημα) στην γη, μπορεί πλέον να κάνει την «σωστή εκλογή» και να εξασφαλίσει την σωτηρία (ατομικά) για την αιωνιότητα. Στο τέλος των χρόνων, μετά τον τελικό Αρμαγεδδών, οι καλοί και οι κακοί θα διαχωριστούν οριστικά οι μεν οπό τούς δε. Η μετα-ιστορική κατάσταση θα επαναφέρει την προ-ιστορική κατάσταση και θα είναι το τέλος της ιστορίας: ή Ιστορία θα κλείσει, θα απορροφηθεί, σαν μια παρένθεση.

Θα πρέπει να πει κανείς ως προς την γραμμική αντίληψη της ιστορίας, για να συνοψίσει, ότι προικίζει την ιστορία με ένα μονοδιάστατο χαρακτήρα, μια αναγκαιότητα (αναπόφευκτη διότι είναι αδιανόητο να μην εξελιχθεί η ιστορία με εξαίρεση τα ατυχήματα και τις συμπτώσεις σύμφωνα με την «αποκάλυψη» που είχε ο άνθρωπος από την Βίβλο. Η ιστορία έχει μια ροπή και στις δύο προτιμήσεις του όρου: έχει μια σημασία, πηγαίνει προς μία ορισμένη κατεύθυνση. Συνεπώς η ελευθερία του ανθρώπου είναι στενά περιορισμένη: ο άνθρωπος δεν είναι ελέυθερος να κάνει ότι θέλει στην ιστορία, δεν έχει άλλη εκλογή από του να δεχτεί την αποκάλυψη που του γίνεται δια μέσου της υψηλότερης εξουσίας που είναι δυνατόν να υπάρχει ανάλογα με το σύστημα πίστης.(π.χ. Θεός για το ιουδεοχριστιανικό σχήμα). Εξ άλλου το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον, βλέποντας ως ριζικά διαφοροποιημένα το ένα από το άλλο: το παρελθόν (στο εσωτερικό της ιστορίας) είναι αυτό που δεν θα ξαναέρθει ποτέ. Το μέλλον, αυτό που δεν ήρθε ακόμη ποτέ, και το παρόν είναι σημείο επάνω σε μια γραμμή, της οποίας ξέρει κανείς την αρχή και το τέλος, έστω και αν αγνοεί την διάρκεια. Υπάρχει δηλαδή μια μονοδιάσταση του ιστορικού χρόνου.

Αντίθετα με την γραμμική αντίληψη, η κυκλική αντίληψη της ιστορίας είναι αυτόχθων αντίληψη της Ευρώπης. Φαίνεται να είναι κοινή για όλη την προχριστιανική Ευρωπαϊκή αρχαιότητα. Έρχεται με την παρατήρηση του κόσμου όπως είναι. Θέαμα δηλαδή ενός ορισμένου αριθμού εναλλαγών(οι εποχές), αλυσιδωτών διαδοχών (οι γενεές), επαναλήψεων μέσα σε διαφοροποίηση και διαφοροποιήσεων μέσα σε μια επανάληψη (δεν λούζεται κανείς δύο φορές στο ίδιο νερό, ο ήλιος ανατέλλει κάθε πρωί αλλά συγχρόνως δεν είναι ποτέ ο ίδιος ήλιος). Στηρίζεται στην στη διαίσθηση μιας δυνατότητας αρμονίας, στηριγμένης στην κανονική περιοδικότητα των κύκλων και στην συμφωνία των αντιθέτων. Έτσι κάθε επικαιρότητα είναι όχι ένα σημείο, αλλά μια διασταύρωση. Κάθε παρούσα στιγμή αναβιώνει ολόκληρο το παρελθόν και περιέχει το δυναμικό ολόκληρου του μέλλοντος. Υπάρχει εδώ δηλαδή μια τρισδιάστατη μορφή του ιστορικού χρόνου. Το παρελθόν ως παρελθόν ξαναζεί σε οποιοδήποτε παρόν. Είναι μια από τις προοπτικές, χάρις στις οποίες ο άνθρωπος μπορεί να κάνει σχέδια και να σφυρηλατεί το πεπρωμένο του.

Στο δικό τους αρχέγονο παρελθόν, για τους προχριστιανικούς λαούς, ο κόσμος είναι πριν από όλα αντιληπτός ως κίνηση. Δεν δημιουργήθηκε κάποια στιγμή και μια για πάντα, αλλα κτίζεται συνεχώς, μέσα σε μια αιώνια μεταμόρφωση. Συνεργαζόμενος σε αυτήν την μεταμόρφωση, ο άνθρωπος συμμετέχει στο θεϊκό έργο και γίνεται με την σειρά του δημιουργός. Όλη η προχριστιανική θρησκεία δεν στηρίζεται σε κάποια οντολογία, αλλά σε φιλοσοφία εξέλιξης την οποία βρίσκουμε τόσο στους προσωκρατικούς όσο και σε νεώτερους".

Αλαίν ντε Μπενουά, "Η θρησκεία της Ευρώπης" απόσπασμα

Όλο ο βιβλίο διαβάστε πατώντας εδώ

Ο εργάτης και ο αστός.

«Ο Αστός δεν έχει καμία μεταφυσική αξία, τα μετράει όλα με έναν ωφελιμίστικο τρόπο. Ο Αστός θέλει να πάρει όσο πιο πολλά μπορεί από τη ζωή και να δώσει όσο το δυνατόν λιγότερα. Πάνω από όλα ο Αστός αντιπροσωπεύεται από τον ανθρώπινο τύπο που φοβάται τη ζωή και που είναι ανίκανος να δράσει ιστορικά. Ο Αστός αποφεύγει κάθε σχέση με το αποφασιστικό, τη δημιουργική δράση. Ο πόλεμος και η αγάπη, η φύση και ο θάνατος, όλες οι στοιχειώδεις δυνάμεις είναι "παράλογες" γι'αυτόν... Ο Εργάτης και ο Αστός είναι τόσο διαφορετικοί όσο η αυγή και το σούρουπο.»

Alain de Benoist

Τα περισσότερα από τα δεξιά ή μιλιταριστικά κινήματα έχουν στηριχθεί λανθασμένα σε μια επανάσταση της μεσαίας τάξης. Νομίζουν ότι με την μεγάλη φορολογία, την έξαρση της εγκληματικότητας την έκλυση των ήθων, κλπ, κάποια στιγμή η μεσαία τάξη θα επαναστατήσει για να ανατρέψει το Σύστημα.

Ο ΕΡΓΑΤΗΣ ΚΑΙ Ο ΑΣΤΟΣ

«Ο Αστός δεν έχει καμία μεταφυσική αξία, τα μετράει όλα με έναν ωφελιμίστικο τρόπο. Ο Αστός θέλει να πάρει όσο πιο πολλά μπορεί από τη ζωή και να δώσει όσο το δυνατόν λιγότερα. Πάνω από όλα ο Αστός αντιπροσωπεύεται από τον ανθρώπινο τύπο που φοβάται τη ζωή και που είναι ανίκανος να δράσει ιστορικά. Ο Αστός αποφεύγει κάθε σχέση με το αποφασιστικό, τη δημιουργική δράση. Ο πόλεμος και η αγάπη, η φύση και ο θάνατος, όλες οι στοιχειώδεις δυνάμεις είναι 'παράλογες' γι'αυτόν... Ο Εργάτης και Αστός είναι τόσο διαφορετικοί όσο η αυγή και το σούρουπο.»

Alain de Benoist

Τα περισσότερα από τα δεξιά ή μιλιταριστικά κινήματα έχουν στηριχθεί λανθασμένα σε μια επανάσταση της μεσαίας τάξης. Νομίζουν ότι με την μεγάλη φορολογία, την έξαρση της εγκληματικότητας, την έκλυση των ήθων, κλπ, κάποια στιγμή η μεσαία τάξη θα επαναστατήσει για να ανατρέψει το Σύστημα.

Το λεξικό δίνει στον όρο «αστός» τρείς αλληλοσυνδεόμενες ερμηνείες: (1) ένα μέλος της μεσαίας τάξης, (2) ο άνθρωπος που οι αξίες και τα πιστεύω του είναι φθηνά και υλιστικά, (3) έλλειψη λεπτότητας και κουλτούρας. Οι εγκέφαλοι του Συστήματος έχουν τόσο έξυπνα διαδώσει το αστικό ιδανικό - το λεγόμενο και «Αμερικανικό όνειρο» - που το μεγαλύτερο ποσοστό των εργατών στην Αμερική και την Ευρώπη θεωρούν τους εαυτούς τους «μεσαία τάξη». Το εκπαιδευτικό σύστημα συντελεί και αυτό διδάσκοντας όλα τα παιδιά την ομοιμορφία της κοινωνίας μας και τον αστικό τρόπο ζωής. Μόλις λοιπόν ο λαός υιοθετεί τέτοιες αντιλήψεις γίνεται αυτόματα ίδιος με το Σύστημα, με αποκλειστικό ενδιαφέρον τη διατήρηση του. Οι επαναστάτες του φαίνονται σαν ανατροπείς της καθεστηκύιας τάξεως, αυτοί που του χαλούν την άνεση της μεσοαστικής υπάρξεως του.

Τα μέλη μιας τέτοιας τόσο βαθειά συντηρητικής αστικής τάξης μπορεί υποκριτικά να υιοθετούν κάποια φιλελεύθερα ή προοδευτικά ιδανικά αλλά στην ουσία αυτό που τους απασχολεί πάνω από όλα είναι η σταθερότητα, η μετριότητα και η άνεση.