ΔΥΟ ΠΟΜΑΚΟΧΩΡΙΑ ΖΗΤΟΥΝ ΝΑ …ΕΝΩΘΟΥΝ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ! Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΙΚΑΙΩΝΕΙ ΤΗ ΄΄ΖΑΓΑΛΙΣΑ΄΄

«Το ελληνικό όνειρο δύο βουλγαρικών χωριών». Mε αυτόν τον τίτλο η γαλλική, «Le Figaro», σε δημοσίευμά της κάνει λόγο για τη «μεγάλη επιθυμία» των δύο χωριών της Βουλγαρίας, Tsrantcha και Brashten, να προσαρτηθούν στην Ελλάδα.

Κάπου στο βάθος της οροσειράς της Ροδόπης που χωρίζει Ελλάδα - Βουλγαρία, τα δύο χωριά, που αριθμούν λίγους κατοίκους, το πρώτο 600 και το δεύτερο 800, ζήτησαν σε σχετικό τους σημείωμα να «διοικούνται είτε από τη Δράμα, είτε από την Καβάλα» γιατί «έχουμε χάσει κάθε ελπίδα στη Βουλγαρία», όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν.

Η είδηση δεν μας εξέπληξε καθόλου. Ως ΖΑΓΑΛΙΣΑ, γνωρίζουμε πολύ καλά τις κοινωνικοπολιτικές συνθήκες στην ορεινή βουλγαρική Ροδόπη, απλά, θυμηθήκαμε κάποιες στιγμές απείρου κάλλους του σχετικά πρόσφατου παρελθόντος, όταν πραγματικά ηλίθιοι (χωρίς εισαγωγικά) διπλωμάτες του Ελληνικού ΥΠΕΞ, είχαν αντιδράσει με μίσος στην κυκλοφορία της Ζαγάλισα, στην έκδοση των Πομακικών Λεξικών και στην ίδρυση του πρώτου συλλόγου των Πομάκων της Ελλάδας, του Κέντρου Πομακικών Ερευνών, με έδρα την Κομοτηνή και πρώτο πρόεδρο τον Χαμδή Ομέρ.

Όλος ο συρφετός του ΥΠΕΞ, είχε ξεσηκωθεί για έναν απλό λόγο. Μία πρωτοβουλία των ίδιων των Πομάκων, ανέδειξε την πλήρη ανικανότητα των διπλωματών να χειριστούν το Πομακικό ζήτημα. Και, πώς άλλωστε, να το χειριστούν, όταν περισσότερο χρόνο δαπανούσαν για να υπολογίζουν τα οδοιπορικά τους, τα επιδόματα του εξωτερικού, για να αλληλοεξοντώνονται για το ποιος θα προλάβει να πάρει την πιο καλή μετάθεση σε ευρωπαϊκή πόλη ή στην Αμερική. Με ύφος χιλίων καρδιναλίων ο συρφετός των ανικάνων, που έφερε την Ελληνική Θράκη στο σημερινό εθνικό χάλι, είχε αποφανθεί ότι η έκρηξη της ειρηνικής Πομακικής επανάστασης στις αρχές και τα μέσα της δεκαετίας του 1990, θα ευνοούσε τη Βουλγαρία, η οποία θα ζητούσε την ενσωμάτωση των Πομάκων στα σύνορά της και την πολυπόθητη έξοδό της στο Αιγαίο!

http://www.zagalisa.gr/

Η ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΠΟΜΑΚΟΣ ΔΑΣΚΑΛΟΣ...

Γεννήθηκα σε Πομακοχώρι του νομού Ροδόπης ή σε «χωριό του ορεινού όγκου», όπως το αποκαλούν οι «Τούρκοι» και οι ελληνόγλωσσοι πολιτικοί. Οι συνθήκες ζωής στο χωριό ήταν δύσκολες. Δεν είχαμε δρόμους. Το πιο σημαντικό πρόβλημα ήταν η ανεργία. Έτσι, ο πατέρας μου αποφάσισε ότι δύο δρόμοι υπάρχουν: ή να μπω στην ΕΠΑΘ για να γίνω δάσκαλος ή να πάω στην Τουρκία και να γίνω ιμάμης. Στο χωριό μου εκείνη την εποχή είχε γίνει μόδα να γίνεσαι δάσκαλος στην ΕΠΑΘ ή ιμάμης. Ήταν ένας τρόπος να έχεις μια καλή δουλειά και να ανέβεις κοινωνικά. Εγώ, δεν ήθελα ούτε το ένα ούτε το άλλο. Στην Τουρκία δεν ήθελα να πάω. Από το σχολείο είχα κακή εμπειρία μια και ο μουσουλμάνος δάσκαλος που είχαμε μας χτυπούσε κάθε φορά που μιλούσαμε πομακικά μέσα στην τάξη. Έτσι, μίσησα τον δάσκαλο.

Κρατάτε δυνατά, αδέλφια.

Ως ελάχιστο φόρο τιμής στην αντίσταση από τους απογόνους των αρχαίων Άριων πληθυσμών της Ροδόπης και της Θράκης στο τούρκικό επεκτατισμό, στην εγκατάλειψη τους από τους «Έλληνες» και από το Ελλαδικό κρατικό μόρφωμα αλλά κυρίως για την διατήρηση του αρχέγονου τρόπου συγκρότησης της κοινωνίας και των δεσμών της, η οποία από μόνη της είναι ανάχωμα έναντι κάθε είδος εχθρού, προβάλλουμε το βίντεο από την παρέλαση που πραγματοποιήθηκε στη Σμίνθη 25 Μαρτίου 2012.

Κρατάτε δυνατά, αδέλφια.

ΓΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΩΝ

Ο εθνικισμός υπό το πρίσμα ενός Πομάκου: "Γιατί το Εθνικό Κράτος είναι στόχος"

Από antistasi.org : Λάβαμε και δημοσιεύουμε άρθρο του Μεχμέτ ΙΜΑΜ, Προέδρου του Πανελληνίου Συνδέσμου Μουσουλμάνων στην Ελλάδα. «Η Φιλότητα», με τις προσωπικές του απόψεις για το Ελληνικό Έθνος. ΟΙ απόψεις του έχουν ενδιαφέρον διότι αποτελούν απόψεις ενός Πομάκου. Ας τις παρακολουθήσουμε.

ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟΧΟΣ;

Διαβάζοντας και μεριμνωντας το Τύπο, διαπιστώνουμε ένα έντονο ενδιαφέρον για την άνοδο του εθνικισμού σε όλες τις χώρες του κόσμου. Ειδικότερα στα καθεστωτικά ΜΜΕ, όπως και τους αγορασμένους ή πουλημένους δημοσιογράφους ανα των κόσμο, παρατηρούμε ότι το συγκεκριμένο ενδιαφέρον των λαών, για ένα εθνικό κράτος, έχει λάβει τη μορφή του φόβου και της ανησυχίας στα δημοσιογραφικά παπαγαλάκια που έχουν επιδοθεί σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να συντηρήσουν το αντιεθνικό κατοχικό καθεστώς ζωντανό με τεχνητές ανάσες ψεμάτων και εκφοβισμού των λαών, με όχημα την οικονομική κρίση που αντιμετωπίζουμε. Πράγμα απολύτως λογικό δεδομένο ότι αυτός ο φόβος αφορά την «πίτα του παππού» των συνανθρώπων μας. Που ούτε λίγο και ούτε πολύ, έχει καταντήσει να έχει όλα τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της αθλιότητας και της ανηθικότητας. Φυσικά, εδώ δεν είναι μόνο τα ΜΜΕ, αλλά και στο υπάρχον σύστημα στην διακυβέρνηση των χωρών, είναι και εκείνοι που δεν κάνουν πίσω, παρόλο που βλέπουν οτι δεν πάει άλλο σ’ αυτό που έχουν εμπλακει και το στηρίζουν.

Εδώ και δεκαετίες το σχέδιο για την εξόντωση των χωρών που είναι έθνη κράτη, που ολόκληρη η ανθρωπότητα αντιμετωπίζει την επέλαση του κτήνους της παγκοσμιοποίησης που γυρεύει την πτώση των συνόρων και την ομογενοποίηση λαών, οικονομιών και θρησκειών, με αποτέλεσμα ο Εθνικισμός να γνωρίζει μια παγκόσμια άνοδο της λαϊκής βούλησης και αποδοχής. Αποδοχή που έχει τα ίδια ακριβώς ποιοτικά και ποσοτικά χαρακτηριστικά που συναντά τελευταία και στην Χώρα μας. Ο Εθνικισμός λοιπόν ανεβαίνει, διότι τις τελευταίες τρεις δεκαετίες υπάρχει παρέλαση των προσφύγων-μεταναστών, που εισέρχονται χωρίς κανένα ποσοστό, λειτουργούν και εργάζονται χωρίς ασφάλεια και αυτό έχει ως απότελεσμα να χάνοντα θέσεις εργασίες απο τους γηγενείς πολίτες. Είναι πάρα πολύ απλά και φυσιολογικά τα πράγματα οι λαοί θέλουν να ζήσουν. Τα έθνη κράτη, δεν επιδιώκουν να επιβιώσουν με δεσμά και δίχως κανένα νόημα ύπαρξης τους. Θέλουν να ζήσουν ελεύθερα, μεγάλα, ζωντανά και δημιουργικά στην χώρα τους. Σκοπός του εθνικισμού είναι η πολιτικές επιλογές της διοίκησης να παραμείνει εσωτερική και είναι εθνική υπόθεση. Με λίγα λόγια, ο κυρίαρχος λαός παίρνει της αποφάσεις και τις διαχειρίζεται. Αφού οι νόμοι του κράτους, δηλαδή οι αποφάσεις είναι παράγον του πολίτη θα υπάρχει προσήλωση και θα δημιούργειται η ευημερία μέσα στην Πολιτεία.