A.M.E. : ΠΡΟΣ ΝΕΟΥΣ ΕΘΝΙΚΙΣΤΕΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ

Ο πόλεμος που διεξάγουμε ως ριζοσπαστική εθνικιστική οργάνωση στα χρόνια της ενεργής δραστηριοποίησής μας στον ομιχλώδη για πολλούς παράλληλο του εθνικιστικού αντάρτικου πόλεων είναι πολυσήμαντος. Πολλοί θεωρούν – εσφαλμένα και δίχως επιχειρήματα περί του αντιθέτου – ότι ο αγώνας μας παρουσιάζει αρκετά τρωτά σημεία. Άλλοι πάλι θεωρούν ότι ο αγώνας μας δεν έχει σαφή προοπτική και άλλοι πάλι πως είναι μονοδιάστατος στην θεώρησή του. Ξεκαθαρίζουμε για άλλη μια φορά πως ο αγώνας μας είναι ολιστικός και πολυεπίπεδος και σκοπεύει στην ολική ανατροπή του πολιτικού και κοινωνικού σκηνικού που επικρατεί ως κοινοβουλευτική τυραννία στην πατρίδα μας.

Για αρκετές δεκαετίες, αμφότερα το σύστημα και ο μουχλιασμένος “χώρος” της εθνικιστικής αντίδρασης θώπευαν περί της εθνικής επανάστασης εν μέσω νοσταλγικών αλληγοριών και εξιδανικευμένων πάνω στα κατορθώματα άλλων εξιστορήσεων που χαϊδεύουν τα αυτιά των φιλήδονων δουλικών του. Όλα αυτά έμελλε να αλλάξουν ριζικά με τον ερχομό μας στην ασύμμετρη διάταξή του. Κι είμαστε ακόμα στην αρχή…

Ως άλλο θεραπευτικό καρκίνωμα ήρθαμε να γίνουμε η θανάσιμη κατάρα του και να τον αλώσουμε χάρη στην αμόλυντη φύση μας. Έχοντας νοσήσει βαριά από την επικίνδυνη αρρώστια του ριζοσπαστικού εθνικισμού, καταφέραμε να παρουσιάσουμε μια ανοσία πρωτόγνωρη στον κυκεώνα βλακείας και δειλίας που διέκρινε τον “χώρο” αυτό. Έτσι, επιβιώσαμε και σε πείσμα των διάφορων έμμισθων ή μη διαστρεβλωτών της ορθής κρίσης γίναμε πολύ πιο δυνατοί απ’ όσο θα περίμεναν πολλοί και ίσως κι εμείς οι ίδιοι.Διαψεύσαμε φιλόδοξους λασπολόγους, καταρρακώσαμε συντριπτικά τις βρώμικες συνειδήσεις, περιφρονήσαμε φερέλπιδες ηγετίσκους, ισοπεδώσαμε ασεβείς εχθρούς και οδηγήσαμε σε άτακτη οπισθοχώρηση ακόμα περισσότερους πολέμιούς μας. Αυτό ήταν μια πρώτη χαμογελαστή νίκη.

Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΜΑΣ

Είναι κάτι παραπάνω από ξεκάθαρο πως η ταυτότητα του σύγχρονου κόσμου, τουλάχιστον του λεγόμενου δυτικού, δεν είναι ελληνορωμαϊκή, αλλά ιουδαϊκή. Όχι απλώς ιουδαϊκή, εξαιτίας της ισχυρής επιρροής του εβραϊκού παράγοντα σε Ευρώπη και ΗΠΑ, αλλά λόγω της επικράτησης του ιουδαϊκού πνεύματος και της φυλετικής ψυχής, της συμπύκνωσης των ιστορικών βιωμάτων και της συμπεριφοράς στο εβραϊκό γονιδίωμα, στην κοινωνία. Συχνά υποστηρίζεται πως ο δυτικός πολιτισμός στέκεται στους πυλώνες της Αθήνας (ελληνισμός), της Ρώμης (ρωμαϊκότητα-λατινικότητα) και της Ιερουσαλήμ (ιουδαιοχριστιανισμός).

Αν μελετήσουμε εναργέστερα τα δύο συγκεκριμένα ρεύματα και φιλοσοφίες, θα διαπιστώσουμε πώς περισσότερα τα χωρίζουν παρά τα ενώνουν. Ο ελληνορωμαϊκός κόσμος, πρέσβευε τα ανώτερα ιδανικά, τον πολιτισμό, τη δικαιοσύνη, τις τέχνες, την αληθινή ελευθερία, την πνευματικότητα, κλπ. Υπήρξε ο πολιτισμός της Νόησης και των Αρίστων. Ο δε Ιουδαϊσμός, ως θρησκευτικό σύστημα Φοινικο-Χαλδαίων, μάλλον όμως θεμελιωμένη από τον Πρίγκιπα της Αιγύπτου Μωυσή, σε κάτι που χαρακτηρίζεται από πολλούς ως «ταξική εξέγερση», και όχι εβραϊκή επανάσταση (Έξοδος από την Αίγυπτο), με πρώτο και καλύτερο των Εβραίο Φρόυντ, ήρθε σε σύγκρουση με την σημιτική φυλετική ψυχή των Ισραηλιτών, στην προσπάθεια δόμησης ενός νέου και εν πολλοίς τεχνητού, λαού. Χαρακτηριστικά του ήταν η τυφλή υπακοή και πειθαρχία στον Θεό και τους νόμους του, ο εθνικισμός-φυλετισμός, η απόρριψη της ύλης από κάθε κοινωνική και ιδιωτική εκδήλωση, (ίσως γι’ αυτό ορισμένοι Έλληνες θεωρούσαν τους Ιουδαίους «λαόν φιλοσοφικότατον»...), αλλά και του πολιτισμού των «Εθνών» (τέχνες, γράμματα, θέατρο, μουσική, γυμναστική, κλπ.). Το μίσος τους δε για τον ελληνορωμαϊσμό ήταν μεγάλο, αν και την ελληνιστική περίοδο, πολλοί Ιουδαίοι γοητεύτηκαν από τον ελληνισμό, έπαιρναν ελληνικά ονόματα, συναναστρέφονταν Έλληνες, αντίθετα με τις προσταγές του Μωυσή, έγιναν κοινωνοί του ελληνικού πολιτισμού. Στις περισσότερες περιπτώσεις όμως, ο καθαρός ιουδαϊσμός αντιτάχθηκε στον ελληνισμό.

Περισσότερα εδώ

Οι τίγρεις της οργής είναι σοφότερες από τα άλογα της μόρφωσης…

Σε συνέχεια του διαρκώς αναπάντητου ερωτήματος σχετικά με την αταραξία που χαρακτηρίζει σύσσωμο το πολιτικό πάνθεον της πατρίδος μας εξαιτίας της χαρακτηριστικής ατολμίας που επιδεικνύει ακόμα και τώρα ο ελληνικός λαός, θα επιχειρήσουμε μια διαφορετική προσέγγιση στα αίτια αυτής της διαμορφωθείσας κατάστασης. Λέγεται ότι “αυτός που το πρόσωπό του δεν εκπέμπει φως, ποτέ άστρο δεν θα γίνει”. Οι άνθρωποι που δεν διέπονται από αξίες και πίστη στο πεπρωμένο της φυλής τους, μοιραία δεν μοχθούν για τίποτα, δηλαδή για το κοινό καλό, την πρόοδο του συνόλου της κοινωνίας. Μια κοινωνία αγωνίζεται στο μέτρο των πνευματικών αξιών που την χαρακτηρίζουν. Μια κοινωνία λειψή πνευματικά δεν μπορεί να αγωνιστεί. Μέσα στην αδιέξοδη πνευματική αναπηρία της αναζητεί τις εύκολες εκείνες λύσεις και τις συνταγές επιτυχίας του ποδαριού ή να πατήσει σε ράγες εξόδου από την κρίση. Αποφεύγει το βασικότερο. Την αλήθεια. Ότι τα μέλη της πρέπει να συγκρουστούν με την πραγματικότητα, να την πολεμήσουν και να την ανατρέψουν προκειμένου να ζήσουν.

Οι χρηματομανείς, οι μωροφιλόδοξοι, οι τυχοδιώκτες και οι επιτήδειοι στο βάθος του ιστορικού χρόνου νομοτελειακά αποτυγχάνουν να κατακτήσουν την αιώνια ζωή από κάθε άποψη. Σκοπεύοντας στην ευκαιριακή αυτοϊκανοποίηση τους, αδιαφορούν κυνικά για το κοινό καλό, ενώ την ίδια ώρα αποστρέφονται την κοινωνία και αποκόπτονται από την φυσική μήτρα τους. Όσοι διέπονται από αξίες και θέληση για το κοινό καλό, από διάθεση για αγώνα ενάντια σ’ ό,τι τους καταστρέφει, στο διηνεκές του χρόνου είναι καταδικασμένοι να νικήσουν. Η δικαίωση ανήκει σε εκείνους που ματώνουν, σε εκείνους που έχασαν στον κόσμο της εφήμερης απόλαυσης, σε εκείνους που γνωρίζουν να χάνουν, σε εκείνους που πίπτουν αγωνιζόμενοι και σε εκείνους που τα παίζουν όλα για όλα.

Στην πληχθείσα από τα μνημόνια πατρίδα μας, οι πολιτικοί ταγοί σε συνδυασμό με την εβραιόψυχη φάρα των δήθεν πνευματικών ανθρώπων συνηγορούν στον ήσυχο, ωστόσο ένοχο ύπνο της κοινωνίας. Τα πιο ύπουλα φίδια της κοινωνίας είναι οι δήθεν πνευματικοί άνθρωποι. Είναι τα μεγαλύτερα τσιράκια των καταπιεστών μας. Είναι οι αόρατοι εχθροί μας. Είναι όλοι αυτοί που έλαμψαν δια της απουσίας τους σε όλους τους εθνικούς και κοινωνικούς αγώνες. Είναι όλοι αυτοί που ευθύνονται ουσιαστικά για την πνευματική ένδεια που διακρίνει τον ελληνικό λαό. Είναι αυτοί που καλλιεργούσαν το πνεύμα τους σε βάρος όλων των υπολοίπων. Είναι οι διαμορφωτές των καταπιεστικών συστημάτων που τυραννούν την κοινωνία. Είναι οι στυλοβάτες των τεχνοκρατών και των γραφειοκρατών.

ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΕΝΕΡΓΟΥ ΔΡΑΣΕΩΣ

Πολύ συχνά τίθεται το ερώτημα εάν αξίζει να ασχοληθεί κανείς με τα κοινά σε μια κοινωνία όπως η σημερινή. Δηλαδή μια κοινωνία διεπόμενη από τις τωρινές «αξίες». Θα ήταν προτιμότερο να κάνει ο καθείς ότι είναι αρεστό στους οφθαλμούς του, σνομπάροντας κάθε είδους αντίσταση. Όμως όχι. Υπάρχουν και οι αδούλωτοι, ασυμβίβαστοι. Κάθε κίνημα που θέλει να έχει νόημα και λόγο ύπαρξης οφείλει να προσδιορίσει τρία βασικά πράγματα. 

Α) Ιδεολογία, β) στόχο, γ) τρόπους επίτευξής του στόχου. Δεν χρειάζεται να πούμε πολλά λόγια για την ιδεολογία. Ο στόχος είναι η διασπορά της ιδεολογίας εντός της κοινωνίας με σκοπό την μετάβαση σε μια κοινωνία κοντύτερα στις δικές μας ιδέες, που θεωρούμε, και είναι, ανώτερες και σωστές. Ο τρόπος επίτευξης είναι το πιο δύσκολο και πολυσχιδή μέρος του σχεδίου. Μία οργάνωση, πρέπει να έχουν αρχηγό, ηγετικές προσωπικότητες, επιχειρησιακό σχέδιο. Πρέπει να είναι μικρογραφία στρατιωτικής μονάδας-οργάνωσης. Κάθε στρατός έχει και εχθρούς. Στις μέρες μας, οι εχθροί δεν είναι πάντα ορατοί και αντιμετωπίσιμοι κατά μέτωπο. Το ΔΝΤ και οι σιωνιστικοί μηχανισμοί ελέγχου της χώρας, είναι γνωστοί αλλά δεν αντιμετωπίζονται ούτε από το στρατό, ο οποίος ουσιαστικά υπηρετεί αυτούς πλέον, και όχι τον ελληνικό λαό, ούτε από τους προδότες δημοκράτες πολιτικούς. Την στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, σε διάφορα μυστικά αρχηγεία αναρχικών, πρακτόρων, στρατευμένων μονάδων μεταναστών και παρακρατικών, καταστρώνονται σχέδια ελέγχου και αποσταθεροποίησης της ελληνικής κοινωνίας.

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΦΥΣΕΩΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΑΖΑΣ

Ο μέγας φιλόσοφος της ύστερης ελληνιστικής περιόδου Ποσειδώνιος (1ος αιώνας π.Χ.) πίστευε πως σκοπός του ανθρώπου είναι να φιλοσοφεί. Σκοπός της φιλοσοφίας είναι η ηθική καλλιέργεια της θεϊκής ουσίας του ανθρώπου, η θεραπεία της ψυχής από την αδυναμία της σαρκός και η εύρεση νοήματος στην ύπαρξη. Η φύση του ανθρώπου είναι πολύπλοκη, δυσνόητη, σχεδόν παράλογη. Διαγεγνωσμένες είναι και οι διαφορές μεταξύ του τρόπου σκέψης αντρών και γυναικών. Όχι μόνο ως φυσιολογία, γενικά ως σκέπτεσθαι. Σε γενικές γραμμές δε, μπορεί να υποστηριχθεί πως σε μεγάλο βαθμό έχει παραμείνει ίδια από την εποχή του «πολιτισμένου» του βίου, (10.000 π. Χ.- )και πιθανόν να παραμείνει ίδια στo επέκεινα.

Ο άνθρωπος, ως ανώτερο χορδωτό θηλαστικό, έχει κληρονομήσει συγκεκριμένα ενστικτώδη χαρακτηριστικά, από τους θεωρούμενους «προγόνους» του. Ως μέρος του ζωικού βασιλείου, κυριότερος γονιδιακά επιβαλλόμενος σκοπός είναι η επιβίωση και η αναπαραγωγή. Προκειμένου να επιτύχει τον σκοπό του αυτό, μετέρχεται υλικές και νοητικές διαδικασίες. Στην σύγχρονη εποχή ασφαλώς, τα άγρια ζωώδη ένστικτα έχουν παραμεριστεί σημαντικά, αλλά δεν έχουν εξαλειφθεί. Ο άνθρωπος είναι ένα ικανότατο ζώον (με την Αριστοτελική έννοια), προικισμένο με πολλά ελαττώματα. Ψευτιά, ιδιωτία, καιροσκοπισμός, συμφεροντολογισμός, εγωισμός, απληστία, απιστία, φαιδρότητα, ανηθικότητα... 

ΗΡΘΑΜΕ ΝΑ ΔΙΩΞΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΣΑΣ ΤΟΝ ΕΒΡΑΪΚΟ ΣΑΤΑΝΑ

Ο μεταπολιτευτικός πατριωτικός / εθνικιστικός / εθνικοσοσιαλιστικός χώρος στην πατρίδα μας μετράει κοντά 40 χρόνια πολιτικής ύπαρξης ιδωμένος ως μια πολιτική δεξαμενή σκέψης και δραστηριότητας εντός της νεοελληνικής πραγματικότητας. Ο βαθμός στον οποίο ωρίμασαν οι όποιες ιδέες αυτού ή αυτές μεταλαμπαδεύτηκαν στην κοινωνία αλλά και στα δρώντα υποκείμενα αυτού, πόσο μάλλον πραγματώθηκαν ως σήμερα οι στόχοι αυτού είναι κάποια δυνητικά δεδομένα που θα κριθούν από τις μελλοντικές γενιές. Ο χώρος αυτός γεννήθηκε μέσα σε ένα τρικυμιώδες από κάθε άποψη πολιτικό σκηνικό και σε συνθήκες της κουρασμένης νεοελληνικής κοινωνίας που προσπαθούσε να ανασυγκροτηθεί μεταβαίνοντας από την απριλιανή Άνοιξη των Συνταγματαρχών στην δημοκρατική ομαλότητα των πολιτικών. Τα συνεπακόλουθα αυτής της μετάβασης είναι γνωστά σε όλους σας και δεν επιδέχονται περαιτέρω κριτικής ή σχολιασμού. Το παρελθόν δεν αλλάζει, παρά μόνο παραγράφεται ή διαστρεβλώνεται. Δεν είναι παρά άλλη μια σελίδα στο βιβλίο της ζωής. Είναι φορές που το αγεφύρωτο χάσμα και η αβεβαιότητα μοιάζουν προτιμότερα από μια ντροπιαστική συνθηκολόγηση. Οι ειλικρινείς και ολόψυχες έχθρες είναι προτιμότερες από τις λυκοφιλίες που είναι κολλημένες με ψαρόκολλα. Ωστόσο, στο παρόν όλα δείχνουν να είναι αντίθετα προς αυτή την άποψη. Κυριαρχεί η ποσοτική λογική και η δημιουργία αυταξίας.

Καλώς ή κακώς ο χώρος αυτός ολοκλήρωσε με τον όποιο τρόπο τον προδιαγεγραμμένο κύκλο ζωής του. Η κριτική και η επίρριψη ευθυνών προς οποιαδήποτε κατεύθυνση, φορέα ή πρόσωπο δεν ταιριάζουν στην προκειμένη περίπτωση, αλλά και δεν αποδίδουν κάποιο διακριτό όφελος συνολικά. Ο χώρος αυτός είναι ένα πολιτικό πτώμα και τα πτώματα οφείλουμε να τα θάβουμε και να μην τους ασκούμε άλλη κριτική. Καθήκον μας είναι να ζήσουμε πολεμώντας και να τον θυμόμαστε ως κάτι πεπερασμένο που δεν αξίζει μνείας ή να επαναληφθεί. Να μην ιδωθεί από κανέναν σας με νοσταλγία, αλλά αντίθετα να ιδωθεί ο ιστορικά με αποτροπιασμό ο ίδιος και ό,τι τον συνδέει με το αβίωτο παρόν μας. Τουναντίον να αναλογισθούμε τι έφταιξε γι’ αυτό. Τι μπορεί να είναι αυτό; Οι μπαγιάτικες ιδέες του, τα κακώς εννοούμενα γραφικά και ανεπαρκή πρόσωπα που τον απαρτίζουν, η προφανής άγνοια των συντελεστών του να διαχειριστούν καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης, η απειρία, η έλλειψη εκπαίδευσης, η αγνωσία, η δειλία, η μοιρολατρία, η ιδιοτέλεια, η ιουδαϊκή απανθρωπιά, η αστική υποκρισία, ο φόβος μπροστά στο άγνωστο, οι ενοχές, οι ξερόλες…

Ο χώρος αυτός δεν υπάρχει στην πραγματικότητα. Είναι ένα μύθευμα. Είναι ένα παιχνίδι του νου. Ο χώρος αυτός αντικατοπτρίζει τον εσωτερικό φόβο που έχουν οι διαμορφωτές του ώστε να δράσουν οι ίδιοι αληθώς επαναστατικά και να μεταλλάξουν τον χώρο τους ΑΠΟ μια φωλιά δειλών γραικύλων που οδύρονται ως παιδαρέλια στο διαδίκτυο και ελεημονούν τον εξαθλιωμένο ελληνικό λαό αποποιούμενοι την μπάσταρδη πολιτική ταυτότητά τους ενώπιον του κρατικού εκτρώματος, ΣΕ έναν συμπαγή χώρο πραγματικής απειλής για το καθεστώς. Ο χώρος αυτός αποτελεί έκφραση αυτού που αναφέρει ο καθηγητής Χρίστος Γούδης στην ανατομία της δεξιάς: την κριτική μιας ιδεολογίας σύμμεικτης ιδεολογίας καθαρού λόγου και “παράνοιας”. Ο χώρος αυτός απέχει παρασάγγας από το να αποτελεί απειλή για το καθεστώς. Ο απονεκρωμένος αυτός χώρος έχει μια μόνο θέση στην πολιτειακή χάρτα. Στο μουσείο των νεκρών. Όντας ο ίδιος νεκρός και αποτελούμενος από νεκρούς, τιμά τους νεκρούς που προηγήθηκαν αυτού.

Κουλτούρα προφύλαξης, εγχειρίδιο για ακτιβιστές

Κουλτούρα προφύλαξης, εγχειρίδιο για ακτιβιστές

Κουλτούρα προφύλαξης, εγχειρίδιο για ακτιβιστές by NS HANDBOOKS

 

πηγή

Το ψευτορωμαίϊκο του καιρού μας και η εβραϊκή επικυριαρχία

Μέχρι πρότινος οι λεγόμενοι συνομωσιολόγοι θεωρούνταν οι φαντασιόπληκτοι απόκληροι της κοινωνίας, καθότι, σύμφωνα με την άβουλη μάζα, κινδυνολογούσαν αορίστως για τα μύρια όσα θα συνέβαιναν και “προφήτευαν” σε πείσμα της “μόνης πραγματικότητας” όλα όσα δυσάρεστα έμελλε να συμβούν στο μέλλον. Δηλαδή, όλα όσα αντιμετωπίζουμε σήμερα. Τότε κανείς δεν τους έπαιρνε στα σοβαρά, διότι ο εχθρός του Ελληνισμού δρούσε και δρα από τα μετόπισθεν και απέκρυπτε όπως-όπως το εθνοκτόνο για τους Έλληνες σχέδιό του, παρουσιάζοντας όσους έλεγαν την αλήθεια ως τρελούς και κινδυνολόγους. Σήμερα τα πράγματα είναι πολύ πιο διαφορετικά με τότε.
Οι συνομωσιολόγοι έπαψαν να είναι τα τέρατα στα οποία ο λαός απέδιδε μύδρους και οι κριτικές τους τυγχάνουν πλέον ευρείας αποδοχής. Όμως, οφείλουμε να δούμε τι είναι αυτό που άλλαξε στην κοινή λογική ή την αγελαία συνείδηση. Αυτό δεν είναι άλλο από το γεγονός ότι ο εχθρός έγινε ορατός και κανείς δεν δύναται να αμφισβητήσει το οφθαλμοφανές, δηλαδή αυτό που δύνανται να αντικρίζουν όλοι. Η εβραϊκή επικυριαρχία είναι ένα αναντίρρητο γεγονός. Η νέα κατοχή είναι σύμφυτη της εβραϊκής επικυριαρχίας στην πατρίδα μας. Οι Εβραίοι αποθρασύνθηκαν εντελώς, δεν τηρούν πλέον καν τα προσχήματα των υποτίθεται “κατατρεγμένων” της ιστορίας. Μας δείχνουν με όλους τους τρόπους ότι είναι παρόντες στο παρασκηνιακό παιχνίδι που παίζεται και ότι βάζουν πόδι και επισήμως στα εσωτερικά τεκταινόμενα του “ελληνικού” κράτους. Κι όμως, είναι αυτοί οι ίδιοι και απαράλλαχτοι Εβραίοι, οι οποίοι απολαμβάνουν κάθε ασυλίας και κάθε προστασίας από το νεοελληνικό προτεκτοράτο, μη καταβάλλοντας φόρους στο κράτος, απολαμβάνοντας μολαταύτα όλα τα προνόμια που απορρέουν εξαιτίας της καταγωγής τους.

ΣΕ ΤΙ ΟΦΕΙΛΕΤΑΙ ΤΟ ΤΕΛΜΑ

Ντόρος πολύς γίνεται, άσκοπη και ανόητη οχλαγωγία, θυμίζοντας εκνευριστική θεατρική παράσταση από εξίσου ανόητους ψιθυριστές, απόκομπάρσους ωτακουστές και εγκεφαλικά ανάπηρους αφουγκραστές της κοινωνικής αηδίας που ονομάζεται “υποταγμένη στο ΔΝΤ νεοελληνική κοινωνία” και ισοδυναμεί με τον εγκλιματισμό των προ πολλού ασθενών στο απέραντο ψυχιατρείο και συνάμα καπιταλιστικό σφαγείο των ημερών μας.

Όλοι τους όμως θρονιασμένοι χαχόλοι θεατές της παλινδρομικής κίνησης που κάνει η κοινωνία ανάμεσα στην αγωνιώδη τάση προς την έκρηξήτης και την συντήρηση της παράνομης και αποκρουστικής καθεκηστυίας  τάξης της υπεράνω κριτικής τηλεδημιοκρατίας στους χρυσοποίκιλτους θρόνους της εγχώριας εξουσίας. Ένα τέλμα απλώνεταισε κάθε πτυχή της κοινωνίας και όλοι αναρωτιούνται γιατί φτάσανε σ’αυτή την κοινωνική ιλαροτραγωδία, τι δεν πήγε καλά παρά τις θυσίες, τι δεν έκαναν καλά όλα τα προηγούμενα χρόνια που υποτίθεται “ότι όλα πήγαιναν καλά”. Τίποτε δεν πήγαινε καλά σ’ αυτόν εδώ τον τόπο και κάποιοι πεπονοκέφαλοι το καταλάβανε βιαίως. Κάλλιο αργά παρά ποτέ όμως. Και έτσι έπρεπε να γίνει, ώστε να πάρει ο καθένας αυτό που του αξίζει!

Η κοινωνία που δεν είχε ποτέ της διαμορφωμένη ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ αλλάπεριοριζόταν ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ στην ικανοποίηση μιας ατομικιστικής ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΙΑΣ, η οποία αντλούσε ενέργεια από την δεύτερη φύση της, τον φιλήδονο πλουτισμό και την αδιαφορία για οτιδήποτε κοινό, απορείμε θράσος για την κατάντια της.

“Μα καλά πως φτάσαμε ως εδώ;”, ακούει κανείς να σιγοψιθυρίζουν οι πρωτοκλασάτες bon vivant  κυρίες και οι όχι και πολύ / πολλοί αρρενωποί κύριοι που πίνουν αμέριμνοι και αθώα τον καφέ τους στην πλατεία Κολωνακίου. Είναι η σκιώδης καρικατούρα της πρώην μεσοαστικής τάξης που έχασε την αίγλη που τόσα χρόνια υπερασπιζόταν, θυσιάζοντας το αίμα του λαού για να οικοδομήσει τον δικό της κόσμο. Το όνειροδιαλύθηκε και σύντομα θα γίνει εφιάλτης.

ΓΡΑΜΜΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ

Αν ο πόλεμος ήταν συμβατικός, δηλαδή μεταξύ αντίπαλων χωρών, διαφορετικής κουλτούρας ανθρώπων, σύγκρουση φυλετικών ομάδων, πόλεμος εξουσιών, πόλεμος που θα οφείλονταν ακόμα και σε θρησκευτικούς διαχωρισμούς, θα γνωρίζαμε όχι μόνον τους εχθρούς, αλλά και τους «φίλους» μας. Αν ο πόλεμος είχε συγκεκριμένη διάρκεια, θα τον ξεχωρίζαμε εύκολα από την περίοδο της ειρήνης. Στον αορίστου χρόνου διάρκειας, καιρό της παγκοσμιοποίησης, τίποτα από τα  προηγούμενα δεν είναι διακριτό ως ολότητα. Όλα τους υπάρχουν ενοποιημένα στην απέραντη ζώνη επιρροής των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων των παγκοσμιοποιητών. Πόλεμος και ειρήνη ενοποιήθηκαν εννοιολογικά και πρακτικά στον διαρκή ακήρυχτο πόλεμο που προφασίζεται πότε-πότε την ειρήνη, προκειμένου να εφεύρει μια νέα πρόφαση διακοπής της ειρήνης και νέας παράτασης του ούτως ή αλλιώς διαρκούς πολέμου στις κοινωνίες. 

Οι στιγμές που ορίζουν θεαματικά τα πράγματα είναι αυτές που κάνουν την ειδοποιό διαφορά στην γεμάτη ρουτίνα καθημερινή ζωή των υποταγμένων λαών. Οι λαοί γίνονται μάρτυρες συνεχών αναδιαρθρώσεων της εξουσίας, της πολιτικής, της καθημερινότητας, της ροής των γεγονότων, των δεδομένων και των πληροφοριών στις οποίες καλούνται βιαίως να υποταχθούν, να ενσωματωθούν και να υπακούσουν στις προσταγές του κεφαλαίου της άρχουσας τάξης κάθε χώρας.

ΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΗΣ ΦΥΣΙΚΗΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ ΜΑΣ…

Κάποιοι τρισκατάρατοι ρομαντικοί αποφάνθηκαν κάπου, κάπως, κάποτε, πως το παρελθόν προοιωνίζει το μέλλον. Αντίστροφα στο σήμερα, είναι οι ίδιοι προγονόπληκτοι οι οποίοι διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους ενώπιον της επερχόμενης ολοκληρωτικής εθνικής καταστροφής και καταμαρτυρούν πως το μέλλον ρίχνει άπλετο φως στο παρελθόν.

Αν όλοι εμείς, ως Έλληνες, δεν σεβαστήκαμε τον εθνικό πλούτο που κληρονομήσαμε στο παρελθόν, είναι στατιστικά βέβαιον πως δεν θα τον σεβαστούμε και στο άμεσο μέλλον. Πολλώ δε μάλλον οι πολιτισμικά ακρωτηριασμένες  γενιές. Το επίκτητο συναντάει ως αντεστραμμένη  φύση του το τραγικό στοιχείο, συνθέτοντας έτσι το μοιραίο πάζλ μιας νέας εθνικής τραγωδίας.  Κάπως έτσι συνηθίζει να σκέφτεται το άγουρο ακόμα εφηβικό μυαλό. Διαισθάνεται τι μπορεί να σημαίνει μια ενδεχόμενη συντριβή του κόσμου που τον περιβάλλει. Το νεανικό αγρίμι διακατέχεται από μια πρωτόλεια σοφία. Νιώθει τι θα πει πραγματικά να θωπεύεις την φυσική θαλπωρή. Αφουγκράζεται και ρουφάει αισθαντικά τα ανήλιαγα τοπία, την βλάστηση, τα σιδηρόφρακτα τείχη των βουνοκορφών, τον γαλάζιο ουρανό, την χαρωπή δύση του ηλίου, τα χιόνια που στολίζουν τις βουνοπλαγιές, τα πρώτα χρώματα μετά το πέρας μιας καταιγίδας και πόσα άλλα.

Η φύση αποτελεί δίχως άλλο την ζωτική πηγή ενέργειας για όλους εμάς τους Έλληνες. Τρανό παράδειγμα και χαρακτηριστικό. Οπόταν κι αν πάει κανείς στην εξοχή, σε οποιοδήποτε μέρος της πατρίδας μας, έρχεται αντιμέτωπος με το μεγαλείο της φύσης. Ο φυσικός πλούτος δημιουργεί δέος στον επισκέπτη. Ο τωρινός επισκέπτης ήταν κάποτε αναπόσπαστο μέρος της φύσης. Στους τωρινούς χρόνους δεν είναι τίποτα άλλο από μια νεοελληνική περιφερόμενη μαριονέτα που ξοδεύει το αποκομμένο από την παράδοση «είναι» του σε κατάποση λίτρων coca-cola και συναφών νοσηρών σκευασμάτων. Ο σεβασμός στον χώρο που διαμένει αποτελεί ίδιον της παιδείας που τον χαρακτηρίζει. Τα απορρίμματα επαφίενται στην αρμοδιότητα της ανύπαρκτης κρατικής μέριμνας, ποτέ όμως στον ίδιον.