ΑΡΙΑ - «Μηχανή Θανάτου» ..... ΘΑ ΠΟΛΕΜOΥΜΕ ΠΑΝΤΑ

Το τραγούδι των ρώσων ΑΡΙΑ «Μηχανή Θανάτου» είναι εμπνευσμένο από την απαράμιλλο αντρισμό και την θυσία των Σπαρτιατών.

Θα πολεμούμε πάνω στη Γη

Την ημέρα
Και κάτω από το ολικό σκότος

Θα πολεμούμε στους ουρανούς

Θα πολεμούμε μέχρις εσχάτων

Θα πολεμούμε για να ζήσουμε

Για αυτούς που πέθαναν πρώτοι

Θα κυνηγούμε τους εχθρούς

Αν δεν υπάρχουν θα τους επινοούμε
Θα πολεμούμε πάντα

Ρεφρέν του τραγουδιού

"Το κάλεσμα στα όπλα"

Από το άλμπουμ των ιταλών Holy Martyr "Hellenic Warrior Spirit"

Επίκαιρο όσο ποτέ

Καιάδας – Ο μύθος της θανάτωσης ασθενικών βρεφών από τους Σπαρτιάτες

Ένας απ’ τους πιο ατιμωτικούς θανάτους κατά την αρ­χαιότητα, ήταν ο κατακρημνισμός σε βάρα­θρο. Εφαρμοζόταν στην Αθήνα, στην Κόρινθο, στους Δελφούς, στη Θεσσαλία κι αλλού και αφορούσε τους αιχμαλώτους, εγκληματίες, ιερόσυλους και προδότες. Εκτός από το αυτονόη­το μαρτύριο, η ποινή εμπεριείχε και με­ταφυσικές προεκτάσεις, καθώς το σώμα παρέμενε άταφο και η ψυχή αδυνατούσε να λυτρωθεί. «Κόρακες» ονομαζόταν ο τόπος τιμωρίας στη Θεσσαλία, «βάραθρο» ή «όρυγμα» στην Αθήνα, όπου πάντως μετά το 406 π.Χ. φαίνεται πως η τιμωρία παύει να εφαρμόζεται, «Καιάδας» στη Σπάρτη. Ο τελευταίος είναι και ο πιο διάσημος, καθώς είναι ευρέως διαδεδομένη σήμερα η φήμη, πως εκεί έριχναν οι Σπαρτιάτες, εκτός από αιχμαλώτους και κατάδικους, τα ανάπηρα και ασθενικά βρέφη ή παιδιά της Σπάρτης. Ο Καιάδας, που ο Στράβων τον αποκαλεί «δεσμωτήριον το παρά Λακεδαιμονίους σπήλαιο τι», ταυτίζεται σήμερα με το σπηλαιοβάραθρο του χωριού Τρύπη (10 χλμ. βορειοδυτικά της Σπάρτης), βάσει των περιγραφών του αρχαίου περιηγητή Παυσανία (τον αποκαλεί «απότομο και βαθύ βάραθρο»), του Πλούταρχου κ.ά., καθώς και του σύγχρονου Γάλλου περιηγητή O. Rayet, ο οποίος το επισκέφτηκε το 1879.

Κατά ιστορικές αναφορές, στον Καιάδα ρίχτηκαν από τους Σπαρτιάτες ο ήρωας του Β΄ Πελοποννησιακού πολέμου ο Αριστομένης ο Ανδανιεύς μαζί με 50 αιχμαλώτους Μεσσηνίους. Επίσης στον Καιάδα οι Σπαρτιάτες κατακρήμνισαν και το νεκρό σώμα του βασιλέως των Παυσανία που είχε καταδικαστεί σε θάνατο επί προδοσία. Οι αρχαίες αναφορές (Θουκ. 1.134, Παυσαν. 4.18, Στράβ. Η 376) καθιστούν σαφές ότι στον Καιάδα απορρίπτονταν «…οι επί μεγίστοις τιμωρούμενοι» και οι αιχμάλωτοι πολέμου.

Κλεομένης ο Γ’ – Ο εστεμμένος επαναστάτης

Ο Κλεομένης ήταν βασιλιάς της Σπάρτης από το 235 π.Χ μέχρι το 219 π.Χ. Γιος του βασιλιά της Σπάρτης, Λεωνίδα Β’, πήρε τον θρόνο όταν ο πατέρας του πέθανε το 235 π.Χ. και βασίλεψε μέχρι το 219 π.Χ. Συνέχισε τις μεταρρυθμίσεις του Άγη Δ’, προσπαθώντας να αποκαταστήσει την Σπάρτη ως την μεγάλη δύναμη της Πελοποννήσου. Εναντίον του συνασπίστηκαν οι δυνάμεις της Αχαϊκής Συμπολιτείας και οι Μακεδόνες του Αντίγονου Δώσων.

Στις συγκρούσεις που ακολούθησαν που είναι γνωστές ως Κλεομένειος πόλεμος, οι δυνάμεις της Αχαϊκής Συμπολιτείας και των Μακεδόνων επικράτησαν στη μάχη της Σελλασίας το 222 π.Χ. Ο Κλεομένης πέθανε τρία χρόνια αργότερα, το 219 π.Χ. στην Αίγυπτο.

Γράφει ο Περικλής Ροδάκης:

I. ΜΙΑ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΗ ΜΟΡΦΗ

Ελάχιστες προσωπικότητες στην Ιστορία μπορούν να παραβληθούν, σε τραγικότητα και μεγαλείο, με τον Κλεομένη Γ’, τον τελευταίο ουσιαστικά, άλλα μαζί και τον πιο μεγάλο βασιλιά της αρχαίας Σπάρτης. Κατανόησε, όσο κανένας άλλος σύγχρονός του, την εποχή του και με τη δράση του προσέγγισε τόσο πολύ το νόημα των καιρών ώστε να γίνει το μήνυμα της Ελπίδας, σε μια εποχή βαθειάς κοινωνικής κρίσης και απόγνωσης. Επικεφαλής των λαϊκών μαζών αγωνίστηκε στον πιο ωραίο αγώνα, για τη δημιουργία μιας κοινωνίας πραγματικά ελεύθερων ανθρώπων. Και στην προσπάθεια του αυτή, θυσίασε τα πάντα και πάνω απ’ όλα τον εαυτό του.

Η προσωπικότητά του γέμισε, με τον πιο εντυπωσιακό τρόπο, την εποχή του. Σε μια εποχή, που τα πάντα τα έκριναν οι ισχυροί ηγεμόνες με τούς μισθοφορικούς τους στρατούς, ο Κλεομένης, επικεφαλής των τελευταίων λειψάνων της Σπάρτης, των περιοίκων και των ειλώτων της Λακωνικής θα ορθωθεί ενάντια στην ισχυρότερη στρατιωτική δύναμη και θα δείξει ότι τίποτα δεν είναι ικανό να αντισταθεί σε έναν λαό, που αποκτάει συνείδηση της δύναμής του και αγωνίζεται για τα δίκαιά του. Μαζί με το δίδυμο πνευματικό του αδελφό, τον Άγη Δ’ αναδύθηκε μέσα από την παρακμή της Σπάρτης, για να σκορπίσει ρίγη ελπίδων και φόβων σε μια στιγμή πού φαίνονται να σβήνουν όλα στην απόγνωση και στην απελπισία. Δημιούργησε φανατικούς οπαδούς και φανατικούς αντιπάλους, που πολέμησαν υπέρ και κατά του Κλεομένη, με απίθανο θάρρος και αποφασιστικότητα.

300

Με βήμα ταχύ διασχίζουμε,

τον κακοτράχαλο μα γλυκό τόπο.

Οι λόφοι περνούν πίσω μας.

Οδοιπορούμε για τη δόξα, τη φυλή μας,

την ιερή Σπάρτη.

Με τον μέλανα, στις καλαμιές

του Ευρώτα ανδρωθήκαμε.

Ο ήλιος μεσουρανεί,

μα δεν μας πτοεί.

Κάτω απ’ τα χάλκινα όπλα,

το σώμα μας δεν διαμαρτύρεται.

[Χορός]: Ποτέ μην επιτρέψεις στον πόνο

να αθετήσεις ότι υποσχέθηκες,

δεν παρέλαβες μια ασπίδα μόνο.

Πλατανιστάς, Χαλκίοικος, Τάλετον, Ορθία,

γυρίζουν στο μυαλό μας.

Ψηλά στέκουν, οι προγονοί μας οι ένδοξοι,

κι απαιτούν τη νίκη,

δε σηκώνουν πισωπάτημα και ντροπή.

Ο βασιλεύς μας Ηρακλείδης,

λέοντας που το παράδειγμά του νόμος.

Η δόξα του ανοίγει δρόμο.

Ηχεί βαρύγδουπα στη θύμησή μας

το πρόσταγμα.

Η ασπίδα των προγόνων

δεν θα ριχτεί,

θριαμβεύτρια θα επιστρέψει,

δαφνοστεφανομένη.

Δίχως γυναικώδη όπλα.

Ασπίδα και δόρυ,

στο χέρι επιδέξια κρατώντας.

Μας είναι αδιάφορο

το πλήθος των βαρβάρων.

[Χορός]: Ποτέ μην επιτρέψεις στον πόνο

να αθετήσεις ότι υποσχέθηκες,

δεν παρέλαβες μια ασπίδα μόνο.

Η κλαγγή των όπλων

κι ο κάματος της μάχης

κυλά στις φλέβες μας.

Με τα λόγια του Τυρταίου

πάλετε η ψυχή μας.

Ενδοξότατη Λακεδαίμον έτοιμοι

για σένα να πέσουμε…

δίχως αντάλλαγμα …

Σημαίνει ο Παιάν

κι όλοι μια ψυχή,

Τιμή ή Θάνατος.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

Από την ανέκδοτη συλλογή του

πηγή