Λεόν Ντεγκρέλ - Ο Ιππότης της Ευρώπης (Βίντεο)

ΜΕΡΟΣ  1

ΜΕΡΟΣ  2

ΜΕΡΟΣ 3

ΜΕΡΟΣ  4

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΙΣ TOY ΛΕΟΝ ΝΤΕΓΚΡΕΛΛ ΣΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ HISTORAMA

Ο ΝΤΕ ΓΚΩΛ ; Ένας ψευτοφασίστας, ένας ψευτοδημοκράτης που συνθηκολόγη­σε την αποφασιστική στιγμή της δράσεως.

Ο ΣΠΑΑΚ ; Ένας πολιτικός που εδώ και τριάντα χρόνια συμπεριφέρεται σαν δημαγωγός

Ο ΧΙΤΛΕΡ ; Η ιδιοφυΐα στην καθαρή της μορφή.

Ο ΜΑΟ ΤΣΕ ΤΟΥΓΚ; 'Ενας άνδρας που διαθέτει ένα ανώτερο νόημα της ζωής.

Η ΚΙΝΑ ; Μέσα σε είκοσι χρόνια ένα δι­σεκατομμύριο άνθρωποι πού θα πάρουν μια τελείως διαφορετι­κή κατεύθυνσι από την σημερι­νή.

Η ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΕΝΩΣΙΣ ; Μια Αμερική δευτέρας κατηγορίας ένα όνειρο των μι­κροαστών .

Η ΕΥΡΩΠΗ ; Όσο θα ασχολείται με το βού­τυρο, το γάλα και το κρέας μια ουτοπία.

Η ΓΑΛΛΙΑ ; Η χώρα που αρνήθηκε τον Ντε Γκωλ.

Η ΖΩΗ ; Ο ηρωισμός.

Αυτοί οι καυτοί αφορισμοί είναι του Λεόν Ντεγκρέλλ, Ιδρυτού του "Ρεξισμού" που στην πατρίδα του, το Βέλγιο, έχει καταδικα­σθεί στην ποινή του θανάτου, που βρίσκεται στην εξορία εδώ και ένα τέταρτο του αιώνος ειρωνικός και αηδιασμένος μάρτυρας του και­ρού του που δύο βιβλία του δημοσιεύθηκαν τον περασμένο χρόνο.

Ο Ντεγκρέλλ ανήκει σ' εκείνη την ρά­τσα των καταραμένων, των καταραμένων της ε­ποχής μας: των φασιστών και των S.S. στους οποίους δεν μπορεί να προσφερθή άσυλο πουθενά, που χρωστούν την σωτηρία τους σ' ένα ξαφνικό πήδημα μέσα στο σκοτάδι και στην λήθη.....

Όπου κι' αν βρίσκεται, παρακολουθεί πάντα από πολύ κοντά τις προόδους κάθε έ­θνους και ειδικά της Γαλλίας ' δεν αγνοεί το παραμικρό σχετικά με τα πολιτικά ρεύματα που την κατευθύνουν.

Ο Λεόν Ντεγκρέλλ που η ζωή του τε­λείωσε τον Μάϊο του 1945 στον ανθό της ηλικίας του (1) είχε ορμήσει για την κατάκτησι της εξουσίας στα εικοσιπέντε του χρό­νια. Αυτός ο εμπνευσμένος ρήτωρ που ήταν ικανός να στέκεται στο βήμα επί δέκα συνε­χείς ώρες (2) - καλύτερα και από τον Φιντέλ Κάσ­τρο - που πήγαινε ολομόναχος στις συγκεν­τρώσεις των πολιτικών του αντιπάλων για να τους αντικρούση, που κατόρθωσε να βάλη στα 1936 μέσα στο Βελγικό Κοινοβούλιο 31 Ρεξιστές, ανατρέποντας την παροδοσιακή ισορροπία των κομμάτων, πέρασε πέντε χρόνια αρ­γότερα στο Φασιστικό στρατόπεδο.

Κατετάγη σαν απλός στρατιώτης μετα­ξύ των Βαλλόνων εθελοντών του Ανατολικού μετώπου και το τέλος του πολέμου τον βρή­κε με τον βαθμό του Στρατηγού των WAFFEN S S, τα "φύλλα δρυός" και την ευθύνη ενός Σώ­ματος Στρατού.

Σπρωγμένος από την ήττα μέ­χρι το Όσλο, αποχαιρέτησε εδώ τον Κουίσλίγκ που σε λίγο επρόκειτο να τουφεκισθη, επεβιβάσθη πάνω σ' ένα αεροπλάνο, κατευθύνθηκε νότια και με τις τελευταίες σταγόνες βεν­ζίνης γκρεμίσθηκε στην παραλία του Αγίου Σεβαστιανού στην Ισπανία, στις 8 Μαΐου του 1945 βαρύτατα τραυματισμένος, με το σώμα να αιμορραγή σε πέντε σημεία, με τα κόκκαλά του σπασμένα, ο φυγάς παρέμεινε ένα χρόνο στο Νοσοκομείο "Στρατηγός Μόλα". Έπειτα δρα­πέτευσε. Στα επόμενα χρόνια κατέφευγε εδώ και εκεί πότε για να δημοσίευση ένα βιβλίο (3), να παραχώρηση κάποια συνέντευξι, να κερδίση το ψωμί του, γνωστοποιώντας σ' όλους ότι ο θάνατος δεν τον αγαπούσε καθόλου.

Ο Ντεγκρέλλ, πέρα απ' όσα μπορούμε να σκεφτούμε για την περασμένη του δράσι και τις πολιτικές του προτιμήσεις, υπήρξε και εξακολουθεί να είναι ένα εκπληκτικό πρόσω­πο 

Η Τάξις.

του Léon Degrelle

Η διατήρησι της «τάξεως», από πολύ καιρό καλύπτει κάθε είδους παλιανθρωπιά.Οι συντηριτικοί καταφεύγουν πίσω από την «τάξι» διότι θέλουν να προστατεύσουν τα πολιτικά τους κεκτημένα.Γι' αυτούς η τάξις συνίσταται στην με κάθε θυσία διατήρησι ενός σκωληκοβρώτου πολιτικού συστήματος.

Γι' αυτούς η τάξις είναι ο κομφορμισμός των κομμάτων, είναι η διατήρησι της αναλογικής των παροπίδων, είναι ο δίχως υπερβολικό θόρυβο διαμοιρασμός των κερδών της εξουσίας, είναι ο φόβος για όλα εκείνα που θα μπορούσαν να μεταβάλουν την προνομιακή τους κατάστασι ακόμη και αν είχαν σαν τίμημα την σωτηρία της πατρίδος ...

 

Να μιλούμε για τάξι αναφερόμενοι σ' αυτούς τους τύπους του εγωισμού είναι κραυγαλέα υποκρισία. Δεν υπάρχει τάξις — αλλά πρωτογενή και βαθιά αναταραχή — όταν η εκτελεστική εξουσία είναι στο έλεος των clan των μεγαλοεφοπλιστών, όταν δεν τυγχάνει ουδεμίας σταθερότητος και δεν τροχοπεδείται από κανένα αίσθημα ευθύνης, όταν οι νόμοι γεννιούνται βιαστικά από ένα αναρμόδιο κοινοβούλιο, φλύαρο και δολοπλόκο, όταν η διαχείρησις δεν είναι τίποτε άλλο από μια σκονισμένη μηχανή δίχως ζωή και δίχως απόδοσι. Το πολιτικό καθεστώς, που ανεχόμεθα εδώ και 10 χρόνια δεν είναι τάξις αλλά αναρχία: ασυνέπεια των κομμάτων, αντιγνωμίες της κυβερνήσεως, σκουριασμένα γρανάζια της διαχειρήσεως, ανικανότητα να διορθωθούν, να ανανεωθούν.

 

Η τάξις δεν έχει τίποτε το κοινό μ' αυτές τις πολιτικές αντίκες. Αυτοί που υπερασπίζονται τα ερείπια αυτά στο όνομα της τάξεως είναι δειλοί ή άβουλοι που μέσα στη ζωή του Έθνους και σε κάθε δημιουργική προσπάθεια προτιμούν την μετριότητα ή την αδικία.

 

Η Ευρώπη – Έθνος σε διάλυση

Αυτούς τους καιρούς, εξαιτίας της οικονομικής κρίσης που συνδέει τα κράτη σε ένα δραματικό μέλλον, η πολιτική τάξη δεν σταματά να αναφέρει την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη και να καλεί τις διάφορες χώρες σε ένωση.

Επαναλαμβάνουν αυτή την λέξη, Ευρώπη, αδειάζοντας τη από την πιο ουσιαστική σημασία της και την γεμίζουν με έννοιες αλλότριες και τεχνητές, φτιαγμένες σε κάποιο γραφείο των Βρυξελλών κάτω από την επίβλεψη της Ουάσιγκτον. Λένε Ευρώπη και εννοούν την τοκογλυφία των τραπεζιτών. Λένε Ευρώπη και εννοούν μια ολιγαρχία τεχνοκρατών, αναθρεμμένων στα σαλόνια και στις στοές της παγκοσμιοποίησης. Η Ευρώπη του ελεύθερου εμπορίου, υπόδουλος της διεθνούς πλουτοκρατίας. Η Ευρώπη του Μάαστριχτ και της Σένγκεν, χωρίς καμία εξουσίας, χωρίς κανένα πολιτικό πρόγραμμα, χωρίς καμία κοινή στρατηγική. Η Ευρώπη περιφέρεια της αυτοκρατορίας των ΗΠΑ, έτοιμη να επέμβει σε οποιοδήποτε «ανθρωπιστικό πόλεμο» ακόμη και ενάντια στα συμφεροντά της.

Σε αυτόν τον χορό είναι ενωμένος όλος ο ιταλικός πολιτικός κόσμος, παρασύροντας σε αυτόν τους τελευταίους επιγόνους αυτής της πολιτικής γενιάς που μεγάλωσε με τον μύθο της Ευρώπης – Έθνους, προδίδοντας έτσι τον χαρακτήρα και την νεότητά τους, θες από υπολογισμούς, θες από καθαρό κονφορμισμό και έλλειψη ιδεών. Έχοντας κατέβει στο πεζοδρόμιο για μία ενωμένη Ευρώπη από την Βρέστη μέχρι το Βλαδιβοστόκ, μπερδεύουν πια την Ευρώπη με την Δύση και έχουν γίνει οι πιο σκληροί υποστηρικτές του σύγχρονου ατλαντισμού. Οι απόγονοι πολιτικών πειραμάτων η Jeune Europe έχουν κλειστεί στον πιο μυωπικό εθνικισμό, απάντηση στείρα στις προκλήσεις της παγκοσμιοποίησης. Οραματίζονταν την Ευρώπη των λαών και έχουν καταντήσει υπηρέτες των τραπεζιτών.

Κουρασμένοι να παρατηρούμε τον θάνατο ενός ονείρου, αποφασίσαμε να ξαναπιάσουμε τον αγώνα για την ευρωπαϊκή πατρίδα μας, για την οποία τόσες γενιές έδωσαν την ζωή τους. Αποφασίσαμε να ξανασηκώσουμε την σημαία της Ευρώπης, παρατημένης στην λάσπη και ποδοπατημένης από αυτούς που θα έπρεπε να την υπερασπιστούν και να την τιμήσουν. Μία Ευρώπη ελεύθερη, δυνατή και εξοπλισμένη. Μία Ευρώπη με χαρακτήρα, κοινοτική και αλληλέγγυα. Μία Ευρώπη κυρίαρχη και ανεξάρτητη. Ξαναπιάνοντας και κάνοντας δικές μας τις λέξεις του Ντριέ Λα Ροσσέλ, θέλουμε να είμαστε ο αποφασιστικός παράγοντας που θα ενώσει την Ευρώπη σε έναν ατσάλινο άξονα. Με θάρρος, παίρνουμε πάνω μας αυτό το καθήκον, το οποίο βαραίνει τις πλάτες μας, γνωρίζοντας, τώρα και πάντα, πώς μόνο εάν έχουμε πίστη θα καταστρέψουμε αυτό το μέλλον που μας έχουν προγραμματίσει.

Αν στην Ευρώπη, υπάρχουν νέοι και νέες σαν και εσάς, αν ο καθένας κάνει μία προσπάθεια να πείσει τους άλλους την ημέρα της τελικής κρίσης θα μπορούν να παρουσιαστούν σε όλη την Ευρώπη αυτές οι χιλιάδες νέοι που υπάρχουν σε όλες τις χώρες της Ευρώπης. Αυτοί είναι εκείνοι που μία ημέρα θα μας σώσουν. Τεράστιοι οι κίνδυνοι, πολλές πιθανότητες. Εξαρτάται το πάν από εμάς.

Leon Degrelle.
Movimento Sociale per L’ Europa
πηγή: http://antistasi.org/?p=24861