Οι ιουδαίοι θεωρούν όλους τους ΓΒΠΕΣ ηλίθιους.

Οι γκοήμ έχουν ελπίδες ; 

Οι απόγονοι του Αβραάμ και του Ιούδα κάνουν ότι θέλουν με τους ΓΒΠΕΣ. Αυτά τα δήθεν «έργα τέχνης» έχουν πουληθεί στις δημοπρασίες Κρίστιες  και Σότμπι.

Mark Rothko “Orange, Red, Yellow” 1961

Το πρώτο «έργο τέχνης» του ιουδαίου Μάρκ Ρότκο έχει πουληθεί στη δημοπρασία Κρίστιες με 87 εκατομμύρια δολάρια. «Το πιο ακριβό δείγμα της σύγχρονης τέχνης» όπως γράφουν…..  Το ότι «ο αγοραστής είναι ανώνυμος» απλούστατα σημαίνει ότι αγοράστηκε από δημόσιο μουσείο με δημόσιους πόρους , δηλ. με λεφτά των άγρια φορολογούμενων γκοήμ. Τα εξαπατημένα χρήματα των γκοήμ τα παίρνει ο ιουδαίος Ρότκο και τα μοιράζετε νε τους «συντελεστές» της δημοπρασίας και με διάφορους άλλους βοηθούς στην εξαπάτηση. 

Παρουσίαση: Αλέξανδρος Αλεξανδράκης

      Ο ζωγράφος Αλέξανδρος Αλεξανδράκης γεννήθηκε στην Αθήνα στις 8 Μαρτίου του 1913. Στην ίδια πόλη άφησε την τελευταία πνοή του τον Σεπτέμβριο του 1968. Για να ασχοληθεί με τη ζωγραφική τέχνη έπρεπε να ξεπεράσει τις αντιρρήσεις του οικογενειακού περιβάλλοντός του. Το 1930, έλαβε μέρος στην Έκθεση Αυτοδιδάκτων της Χριστιανικής Αδελφότητας Νέων με δεκαεννιά ελαιογραφίες, δύο υδατογραφίες και δύο σχέδια. Φοίτησε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών από το 1931 έως το 1937. Στη σχολή είχε καθηγητές τους Σπ. Βικάτο και Ουμβέρτο Αργυρό.

      "Αέρα!"

Ανοίγοντας μια παρένθεση, αξίζει να αναφέρουμε ότι ο Αργυρός είχε δασκάλους στην Α.Σ.Κ.Τ. τον Νικηφόρο Λύτρα και τον Γεώργιο Ροϊλό. Γίνεται αντιληπτό, λοιπόν, ότι ο Αλεξανδράκης αποτελεί, κατά μια άποψη, τη συνέχεια μιας δημιουργικής αλυσίδας Ελλήνων ζωγράφων. Ιδιαιτέρως, ο Γ. Ροϊλός, ο Γ. Προκοπίου, η Φλωρά-Καραβία μας έχουν δώσει έργα που εμπνεύστηκαν από τους πολέμους του 1897, 1912-1913, 1922. Ένα δεύτερο γεγονός άξιο αναφοράς είναι ότι ο Αλεξανδράκης στις εξετάσεις για την εισαγωγή από το Προκαταρκτικό Τμήμα της Α.Σ.Κ.Τ. στα Εργαστήρια κρίθηκε «ανεπίδεκτος μαθήσεως». Αυτή η απόφαση ήταν η συνέπεια της σύγκρουσης με τον διδάσκοντα καθηγητή. Τότε, «επειδή τον έπνιγε το δίκιο» παρουσιάστηκε στον υπουργό Παιδείας και κατάφερε να εισαχθεί στη σχολή. Η πλήρης δικαίωση του Αλεξανδράκη ήρθε έξι χρόνια αργότερα. Το 1937, στον τελικό διαγωνισμό της Α.Σ.Κ.Τ. κέρδισε όλα τα βραβεία (σύνθεση, προσωπογραφία, γυμνό, ημίγυμνο).

       Ο Αλεξανδράκης εκτός της σχέσης μαθητή-δασκάλου που είχε με τον Αργυρό είχε και ακόμη ένα κοινό. Και οι δύο καλλιτέχνες ζωγράφισαν έργα εμπνευσμένα από τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940. Ο Αλεξανδράκης, μάλιστα, συμμετείχε ενεργά σε αυτόν τον πόλεμο. Επιπλέον, εξέδωσε το 1968 το λεύκωμα Έτσι πολεμούσαμε με ογδόντα σχέδια και είκοσι ένα πίνακες. Επίσης, ασχολήθηκε εκτός από τη ζωγραφική και με τη χαρακτική και είχε δάσκαλο τον Γ. Κεφαλληνό. Η μαθητεία κοντά στον τελευταίο τον βοήθησε να ολοκληρώσει τις κατακτήσεις του στην τεχνική του σχεδίου στο οποίο διακρίθηκε.

     

Ο Άρνο Μπρέκερ και η αρχαία Ελλάδα

«Η αναχώρηση του πολεμιστή»

του Γιώργου Πισσαλίδη

 

Έκλεισαν στις 19 Ιουλίου, 110 χρόνια από την γέννηση του γλύπτη Άρνο Μπρέκερ, που εκπροσώπησε καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον, το πάντρεμα αρχαιοελληνικού και γερμανικού πολιτισμού που αποζητούσε η εθνικιστική Γερμανία του Μεσοπολέμου. Ενός καλλιτέχνη που έχει αναγνωρισθεί ως ένας από τους γίγαντες του νεοκλασικισμού του 20ου αιώνα και που το έργο του ανακαλύπτεται εκ νέου από ένα κοινό κουρασμένο από τις διάφορες μόδες της σύγχρονης Τέχνης.

 

O Άρνο Μπρέκερ γεννήθηκε στις 19 Ιουλίου 1900, στο Έμπενφελντ, μια κωμόπόλη έξω από το Βούπερταλ, κοντά στο Ντύσελντροφ. Ο πατέρας του υπήρξε λιθοτόμος και γλύπτης, κοντά στον οποίο μαθήτευσε επί έξι χρόνια όταν τελείωσε το επαγγελματικό γυμνάσιο.

 

Διχασμένος ανάμεσα σε κλασικισμό και μοντερνισμό

 

Το 1920 σπουδάζει στην Κρατική Σχολή Καλών Τεχνών του Ντύσελντροφ, όπου έχει για δασκάλους τον Ουβέρτο Νέτζερ στην γλυπτική και τον Βίλχελμ Κράιζ, μαθητή του Χίλντερμπραντ, στην αρχιτεκτονική. Στην διάρκεια των πέντε χρόνων του στην Σχολή διχάζεται ανάμεσα στον κλασικισμό και τον μοντερνισμό. Θα αποφασίσει λοιπόν να συμφιλιώσει «τον κλασικισμό του Χίλντερμπαρντ και το πάθος του Ροντέν».

 

του Γιώργου Πισσαλίδη

Βάγκνερ: "Η δική μας τέχνη είναι επαναστατική, διότι υπάρχει μόνο σε αντίθεση προς την άποψη της μάζας"

Για τον Έλληνα ελεύθερος δεν ήταν παρά μόνο ο ωραίος και δυνατός άνθρωπος και αυτός ο άνθρωπος δεν ήταν άλλος από τον εαυτό του. Ό,τι υπήρξε έξω από τον Έλληνα άνθρωπο, έξω από αυτόν τον ιερέα του Απόλλωνος, ήταν γι' αυτόν βάρβαρο και, αν τον υπηρετούσε, υπόδουλο. Δικαίως ο μη Έλληνας εχαρακτηρίζετο στην πραγματικότητα βάρβαρος και σκλάβος. Όμως δεν έπαυε να είναι άνθρωπος και η βαρβαρότης και η σκλαβιά του δεν ήταν η φύση του, αλλά αποτελούσε την μοίρα του και το αμάρτημα της Ιστορίας πάνω στην φύση αυτή. Κατ' αυτόν τον τρόπο εμφανίζεται και σήμερα το αμάρτημα της κοινωνίας και του πολιτισμού, όταν από υγιέστατους λαούς και σε υγιεινότατο κλίμα γεννώνται άθλιοι και σακάτες. Αυτό το ιστορικό αμάρτημα όμως επρόκειτο να εξασκηθεί συντόμως και πάνω στον ίδιο τον ελεύθερο Έλληνα. Εφ' όσον δεν ήταν ζωντανό στους λαούς το συναίσθημα της απόλυτης αγάπης προς τον άνθρωπο, η υποδούλωση του Έλληνα από τους βαρβάρους ήταν αρκετή για να προκαλέσει το τέλος της ελευθερίας, της δυνάμεως, της ομορφιάς του...

Ελεύθερος αισθάνεται σήμερα μόνο αυτός που έχει τόσα χρήματα στην ζωή του, ώστε να μπορεί να τα διαθέτει κατά βούληση σε δραστηριότητες άσχετες προς την εξεύρεση της καθημερινής τροφής. Όπως στον ρωμαϊκό και μεσαιωνικό κόσμο η προσπάθεια απελευθερώσεως από την γενική υποδούλωση εξεδηλούτο με την επιθυμία της απόλυτης κυριαρχίας, έτσι και σήμερα εκδηλώνεται με την βουλιμία του χρήματος. Ας μην νιώθουμε έκπληξη που και η τέχνη κινείται προς το χρήμα, διότι το κάθε τι κινείται προς τον θεό και την ελευθερία του. Και ο θεός μας είναι το χρήμα, θρησκεία μας η απόκτησή του.

Η τέχνη όμως καθ' εαυτή παραμένει πάντα αυτό που ήταν. Πρέπει βεβαίως να πούμε ότι δεν υπάρχει πλέον στην σύγχρονη δημόσια ζωή, εξακολουθεί να ζεί όμως παρά ταύτα, όπως πάντα, στη συνείδηση του ατόμου ως η μοναδική αδιαχώριστη και σύγχρονη τέχνη. Η διαφορά λοιπόν είναι μόνο αυτή: Στους Έλληνες η τέχνη υπήρχε στην δημόσια συνείδηση, ενώ σήμερα υπάρχει μόνο στην συνείδηση του ατόμου και σε αντίθεση προς την δημόσια ασυνειδησία. Γι' αυτό και η τέχνη των Ελλήνων ήταν συντηρητική στην εποχή της ανθήσεως της, αφού στην δημόσια συνείδηση λειτουργούσε ως υπαρκτή και ισχύουσα έκφραση. Η δική μας τέχνη είναι επαναστατική, διότι υπάρχει μόνο σε αντίθεση προς την άποψη της μάζας.

πηγή: Ανατέλλουσα Ευρώπη

Κοινωνικός Μύθος και μεταπολιτευτική Ουτοπία

Όπως περιγράφει ο Νικηφόρος Διαμαντούρος(1) στο ενδιαφέρον βιβλίο του που φέρει τον τίτλο «Πολιτισμικός δυϊσμός και πολιτική αλλαγή στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης»(2) από την ίδρυση κιόλας του νέου ελληνικού κράτους υπήρξαν δυο έντονα αντιμαχόμενες πολιτισμικές παραδόσεις, τα βασικά χαρακτηριστικά των οποίων έχουν παραμείνει αξιοσημείωτα αναγνωρίσιμα κι έχουν διαμορφώσει την διαδρομή της σύγχρονης Ελλάδας μέχρι και σήμερα.

Από τη μια υπάρχει η παραδοσιακή ελληνική κουλτούρα, γνωρίσματα της οποίας αποτελούν η εσωστρέφεια, η επιφύλαξη προς τον καπιταλισμό και την οικονομία της αγοράς, η προσκόλληση σε προνεωτερικές πρακτικές, ο «λανθάνοντας αυταρχισμός (sic)» και η αμφισβήτηση προς κάθε τι ξένο. Μεταξύ των τάσεων που πηγάζουν από αυτή την κουλτούρα είναι μια διάχυτη αίσθηση εθνικισμού, μια μόνιμη προβολή της σημασίας της Ελλάδος στις διεθνείς υποθέσεις και μια προδιάθεση ταύτισης με σύνολα και ομάδες που έχουν υποστεί αδικίες από τις χώρες του Νεωτερικού «west way of life». Στα πλαίσια αυτής της κουλτούρας, το «χομπεσιανό» κράτος της Νεωτερικότητας και η ατομικιστική «κοινωνία των πολιτών», αντιμετωπίζονται με επιφύλαξη.

Από την άλλη υπάρχει η νεωτερική ελληνική κουλτούρα, που αντλεί τις πνευματικές τις ρίζες από τον Διαφωτισμό και την παράδοση του πολιτικού φιλελευθερισμού. Ο συγγραφέας την παρουσιάζει ως εξωστρεφή και κοσμική, που ταυτίζεται με μεταρρυθμίσεις και αναζητά τον εξορθολογισμό στα πλαίσια μιας φιλελεύθερης, δημοκρατικής και καπιταλιστικής προοπτικής. Οι εκφραστές της κοσμοπολιτικής νεωτερικής κουλτούρας ευνόησαν την αφομοίωση της Ελλάδος στο διεθνές σύστημα.

Το βασικό στοιχείο που καθιστά αυτές τις δυο κουλτούρες ισχυρές είναι η διαπεραστική τους φύση. Δηλαδή, το γεγονός ότι έχουν την ικανότητα να διατρέχουν θεσμούς και κοινωνικές ομάδες χωρίς να ταυτίζονται υποχρεωτικά μαζί τους. Λόγω της φύσης τους αυτής, οι δυο κουλτούρες κατάφεραν να αναπαραχθούν στο εσωτερικό του συνόλου σχεδόν των ελληνικών κοινωνικών ρυθμίσεων, με την παραδοσιακή να υπερτερεί σε επιρροή.

Τα «Κάρμινα Μπουράνα» και η εθνικιστική αισθητική

(...) Τα «Κάρμινα Μπουράνα», που η ονομασία τους σημαίνει «τραγούδια των Βενεδικτίνων», ανακαλύφθηκαν στο Αβαείο του Μπέουερν στις Βαυαρικές Άλπεις. Στην πλειοψηφία τους τα 1000 ποιήματα και τραγούδια, που τα αποτελούσαν ήταν γραμμένα σε μία μείξη λατινικών, γαλλικών και γερμανικών με την δημώδη ποίηση της εποχής και ήταν ανώνυμα. Όμως αυτά που ήταν στην λατινική γλώσσα ήταν γραμμένα από τον Πέτρο του Μπλουά, τον Φίλιππο τον Συγκελάριο και Ούγκο Πρίμας.

Η συλλογή του χειρόγραφου έγινε στο Νότιο Τυρόλο, σημείο όπου συναντιούνται ιταλικές και γερμανικές επιρροές. Τα ποιήματα μπορούν να χωρισθούν σε ηθικά, σατιρικά, ερωτικά, της ταβέρνας (του κρασιού και της χαρτοπαιξίας), δύο θρησκευτικά δράματα και υλικό από τα «Φραγκμέντα Μπουράνα», που προστέθηκαν αργότερα. Τα θέματα των ποιημάτων ήταν η ανθρώπινη διαφθορά, η πολιτική του κλήρου, την απώλεια της τύχης, συμβουλές για ιερείς και επισκόπους, και ακόμα επίκληση για μια Σταυροφορία. Ακόμα αναφέρονται στην διαφθορά και την κατάχρηση εξουσίας του κλήρου και την αναζήτηση των γήινων απολαύσεων. Πολλοί ισχυρίζονται ότι τα «Κάρμινα Μπουράνα» είναι επιφανειακά χριστιανικά, αλλά στην ουσία παγανιστικά.

Παρουσίαση: Τα έργα του Tom Antonishak

Κάστρο Καρύταινας

του Ιουλιανού

Διδασκαλία αποτελούν τα πάντα γύρω μας, μέσα και έξω από εμάς. Αυτό που χρειάζεται είναι ένας νους σε συνεχή επαγρύπνηση, άδειος από αγκυλώσεις, έτοιμος να συλλάβει τα σημάδια και τα ερεθίσματα που αποκαλύπτουν την ολιστικότητα των κοσμικών αρχών σε όλες τις εκφάνσεις. Δεν υπάρχουν έτοιμες "αποκαλύψεις" που φανερώνουν την αλήθεια, η αλήθεια βρίσκεται παντού έκδηλη, αυτό που χρειάζεται είναι να σκεφτεί αληθινά ο νους, να βρεθεί σε επαγρύπνιση και να εστιάσει εκεί που πρέπει. Ένας που εστιάζει συνεχώς στο δάκτυλο που βρίσκεται μπροστά του δεν μπορεί να κατηγορήσει κανέναν ότι του έκρυψε το βάθος του ορίζοντος, το σφάλμα είναι δικό του.

Έτσι και τα σημάδια του ξεπεσμού της Φυλής και της Κάλι Γιουγκά μπορούν να εντοπισθούν στην παραμικρή δραστηριότητα, ακόμη και σε μια τυχαία βόλτα. Ο δρόμος περνούσε έξω από την Καρύταινα, ένα μέρος δεμένο με τον Γέρο του Μωριά. Ο βράχος απόκρημνος και το μισογκρεμισμένο κάστρο επιβλητικό. Ένα τοπίο πέτρας και περηφάνειας, που με μια και μόνο ματιά σου δίνει να καταλάβεις γιατί έβγαλε τέτοιους άνδρες. Όλα τα σπίτια είναι πετρόκτιστα και με κεραμύδια, εικόνα παραδοσιακή.Τα μαγαζιά του κεντρικού δρόμου, καφετέριες και ταβέρνες ως επί το πλείστον. Βαρύ "λαικό" τραγούδι ακουγόταν από ένα μπαλκόνι και σμυρνιώτικα από ένα ακριβό αυτοκίνητο που ερχόταν για παραθερισμό.Πουθενά δεν ακούστηκαν αυτά που μεγάλωσαν τους Κολοκοτρωναίους.

 

Βίντεο. Ελληνική Μουσική. Ήχοι Αιώνων

…Ενάντια στην χαλκευμένη εικόνα της Ελληνικής μουσικής



Πυρρίχιος: Ο αρχαιότερος ελληνικός πολεμικός χορός

Για την δημιουργία του υπάρχουν τρεις μυθικές εκδοχές:

1.Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Κρόνου, πριν τις Τιτανομαχίες και ενώ ο Ζευς ήταν ακόμα βρέφος, οι Κουρήτες χόρευαν τον πυρρίχιο γύρω του κάνοντας δυνατό θόρυβο με τα όπλα και τις ασπίδες τους για να μην ακούσει ο παιδοκτόνος Κρόνος το κλάμα του.

2.Στην πολιορκία της Τροίας, ο Αχιλλέας, πριν κάψει το νεκρό του Πατρόκλου, χόρεψε τον Πυρρίχιο πάνω στην πλατφόρμα των καυσόξυλων πριν παραδώσει τον Πάτροκλο στη νεκρική πυρά (πυρά - Πυρρίχιος).

3.Ο Πύρρος (γιος του Αχιλλέα) κάτω από τα τείχη της Τροίας, χόρεψε σε αυτό τον ρυθμό, από τη χαρά του για το θάνατο του Ευρύπυλου (Πύρρος - Πυρρίχιος).

Όποια και αν ήταν η μυθική «καταγωγή» του Πυρρίχιου, το σίγουρο είναι ότι τον χόρευαν από τον Εύξεινο Πόντο μέχρι την Κρήτη, ενώ οι Σπαρτιάτες τον θεωρούσαν ένα είδος πολεμικής προπόνησης και τον μάθαιναν από μικρά παιδιά.

Παρουσίαση: Roman Yashin



Ρομάν Ιάσιν



Ανώτερος Λέκτορας της Ρωσικής Ακαδημίας Ζωγραφικής, Γλυπτικής και Αρχιτεκτονικής. Μέλος της Διεθνούς Ομοσπονδίας των καλλιτεχνών της UNESCO. Τα μοτίβα της πλοκής και της σύνθεσης είναι από τα σημαντικά στοιχεία των έργων του Ρομάν Ιάσιν.


Από το 1994 ο καλλιτέχνης ασχολείται με το θέμα του Β 'Παγκόσμιου Πολέμου. Η ανησυχία του καλλιτέχνη εστιάζετε όχι στα αιματηρά θεάματα του πολέμου και γ’ αυτό δεν ζωγραφίζει έργα θεαματικών μαχών, αλλά τον αγγίζουν βαθιά ο απαράμιλλος ηρωισμός και ο μεγάλος πόνος του ρώσικου και του γερμανικού λαού.



Καλοκαιρινό απόγευμα



Βίντεο. John William Godward - Ελληνίδες σε πίνακες

Κωνσταντίν Βασίλιεφ. Ο καλλιτέχνης που εμπνέει τον Ρώσικο εθνικισμό.

 

Το ασυνήθιστο ταλέντο, ο πλούσιος πνευματικός κόσμος και η σκληρή εκπαίδευση επέτρεψαν στον Κ.Βασίλιεβ (1942-1976) να αφήσει το δικό του ασυνήθιστο και ασύγκριτο ίχνος στη ρώσικη ζωγραφική.

Τα έργα του ( η συλλογή του αριθμεί πέραν των 400 ολοκληρωμένων και μη έργων) είναι εύκολα αναγνωρίσιμα. Έχουν το δικό τους ανεπανάληπτο χαρακτήρα.

Έχουν ποίηση και ιδέα, έχουν συμβολισμό και προσωπική οπτική γωνιά στον γύρω κόσμο. Συναρπάζουν το μυαλό και την καρδιά. Αλλά κυρίως ξεχειλίζουν από ενεργητικότητα, δηλ. από το βασικό συστατικό της κάθε τέχνης, και παίζουν με τις χορδές της ψυχής του κάθε ρώσου.



Η μάχη του Ντομπρίνια με τον δράκο

Βίντεο. Arno Breker

Η Αληθινή Τέχνη.

Βίντεο: Κωνσταντίν Βασίλιεβ.

Τι είναι αυτό, μπαμπά; με ρώτησε η κορούλα μου την ώρα που περπατούσαμε στο μόλο, δείχνοντας ένα σιδερένιο ανθρωπόμορφο ον, περικυκλωμένο από παλούκια. Είναι η σύγχρονη «τέχνη» που μας δέρνει, σκέφτηκα και δεν της απάντησα τίποτα….

Ας μας πει ο δήμαρχος «τι είναι αυτό».

    Η Τέχνη, σε διάφορες εκφράσεις της (μουσική, ζωγραφική, αρχιτεκτονική, γλυπτική, θέατρο κλπ), αποδεδειγμένα αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα όπλα στα χέρια αυτών που θέλουν να περάσουν κάποια μηνύματα στο υποσυνείδητο των ανθρώπων. Δεν είναι τυχαίο ότι στις μέρες που μας εξουσιάζουν διάφοροι συμφεροντολόγοι και αρνητές κάθε Εθνικής Ιδέας, στην τέχνη κυριαρχεί το χυδαίο, η διαστροφή, ο σεξισμός και άρνηση κάθε έκφρασης εθνικής ταυτότητας.
    Η Αληθινή Τέχνη είναι η εξωτερίκευση της ταυτότητας και του ψυχισμού μιας φυλής και μόνο ως τέτοια, ως Φυλετική ή Εθνική Τέχνη, μπορεί να υπάρξει. Γ’ αυτό δεν υπάρχει παγκόσμια τέχνη.
    Προς προβληματισμό των Ελλήνων καλλιτεχνών, παραθέτουμε ένα βίντεο με έργα ενός Ρώσου ζωγράφου. Αυτά τα έργα, εμπνευσμένα από τον φυλετικό ψυχισμό του Καλλιτέχνη, από την ρώσικη μυθολογία και από την φύση της Πατρίδας του, δεν μπορούν να μην αγγίζουν τις ψυχές και τις καρδιές των Ρώσων. Μόνο σε εθνική υπερηφάνεια μπορούν να τους ωθούν….

Γ’ αυτούς που θα σπεύσουν να κατακρίνουν τα πιο πάνω ας διαβάσουν απόσπασμα από την συνέντευξη-εξομολόγηση του Πάμπλο Πικάσο προς τον διάσημο συγγραφέα Τζιοβάνι Παπίνι και ας προβληματιστούν πως αυτός ο άνθρωπος έγινε «ο πιο μεγάλος ζωγράφος του 20 αιώνα».

   «Στην τέχνη, ο λαός δεν αναζητά πλέον ανακούφιση και εξύψωση. Αλλά οι λεπτεπίλεπτοι, οι πλούσιοι, οι αργόσχολοι, αναζητούν το καινούργιο, το παράδοξο, το πρωτότυπο, το ασυνήθιστο, το σκανδαλώδες. Και εγώ, από τον κυβισμό και έπειτα, ικανοποίησα τους σοφούς και τους κριτικούς με όλες τις ευμετάβλητες σαχλαμάρες που μου έρχονταν στο κεφάλι, και όσο λιγότερο με καταλάβαιναν τόσο περισσότερο με θαύμαζαν.
    Με το να διασκεδάζω με αυτά τα παιχνίδια, αυτές τις κουταμάρες, αυτές τις σπαζοκεφαλιές, έγινα διάσημος και μάλιστα πολύ γρήγορα. Και η διασημότης για ένα ζωγράφο σημαίνει πωλήσεις, κέρδη, περιουσία, πλούτη. Και σήμερα ­ όπως ξέρεις ­ είμαι διάσημος, είμαι πλούσιος. Αλλά όταν βρίσκομαι μόνος με τον εαυτό μου, δεν έχω το κουράγιο να θεωρούμαι καλλιτέχνης με τη μεγάλη και την παλιά σημασία της λέξεως. Αυτοί ήσαν μεγάλοι ζωγράφοι, ο Τζιότο, ο Ρέμπραντ, ο Τισιανός, ο Γκόγια.
    Δεν είμαι παρά ένας κοινός σαλτιμπάγκος, που κατάλαβε το πνεύμα των καιρών του και εξήντλησε όσο καλύτερα μπορούσε τη βλακεία, τη ματαιοδοξία, τη φιλοχρηματία των συγχρόνων του. Είναι πικρή η εξομολόγησή μου, πιο θλιβερή απ’ όσο φαίνεται, αλλά έχει τη χάρη να είναι ειλικρινής».

Σπαρτιάτης Ν.Ι.


Σχόλιο Ηρ. Καλέντζη
"Aν θυμηθούμε την “δήλωση” του (τότε…) νέου Πρυτάνεως του ανώτατου καλλιτεχνικού ιδρύματός μας που με περισσή αναίδεια είπε : “Θέλω να κάνω την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών ΜΠΟΥΡΔΕΛΟ” (και παρέμεινε …Πρύτανις!) θα καταλάβουμε καλύτερα την αρρώστεια που ταλανίζει τους αυτοκαταστροφικούς “προοδευτικάριους” οι οποίοι διαιωνίζουν τα κληρονομικά συμπλέγματά τους μέσα σε μία Κοινωνία που παραπαίει!
Η καταβαράθρωση της Τέχνης σε υποκουλτούρα είναι δική τους δουλειά… ΛΟΒΟΤΟΜΗ ΤΩΡΑ! είναι η μόνη λύση διότι το μίασμα χρήζει, πια, νυστεριού!"

Αριστοτέλης Ηρ. Καλέντζης

6977764737