Η θρησκεία είναι ένα θέμα που αφορά άμεσα όλους τους εθνικιστές. Αυτό γιατί, ειδικά τα τελευταία χρόνια, έχει γίνει αιτία διχασμού στον εθνικιστικό χώρο και τώρα είναι που απαιτείται ομοψυχία και συντροφικότητα περισσότερο από ποτέ. Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι η θρησκεία είναι ένα επιμέρους θέμα στο οποίο οι εθνικιστές δεν πρόκειται να συμφωνήσουν. Δεν είναι έτσι. Αυτό θα συνέβαινε αν οι χριστιανοί δεν παρουσίαζαν τη θρησκεία τους σαν συνέχεια του Ελληνισμού και δεν είχαν την απαίτηση από τους άλλους εθνικιστές να πιστεύουν. Όμως, αντί να πιστεύουν απλά στο θεό τους τον έχουν συνδυάσει με την ιδεολογία μας σε βαθμό που οι μη-χριστιανοί εθνικιστές θεωρούνται εξαιρέσεις.
Έχουμε ακούσει κατά καιρούς τα απίστευτα από διάφορους ακροδεξιούς χριστιανούς "εθνικιστές". Από το ότι ο Χριστός είχε Ελληνική καταγωγή μέχρι το ότι όποιος δεν είναι χριστιανός, και μάλιστα ορθόδοξος, δεν είναι Έλληνας -σαν να είναι η θρησκεία που κάνει τον Έλληνα και όχι η καταγωγή και η παιδεία! Το πρόβλημα του εθνικισμού δεν είναι μόνο τα κόμματα που το δυσφημούν, το ελέγχουν και το διχάζουν, αλλά και ένα μεγάλο μέρος των αυτοαποκαλούμενων "εθνικιστών". Ως εθνικιστές πρέπει, όταν γίνουμε περισσότεροι, να αποβάλλουμε με κάθε τρόπο τα παρακμιακά στοιχεία απ'το χώρο μας. Ο φανατικός χριστιανός δεν μπορεί παρά να αντιμετωπιστεί ως εχθρός του εθνικισμού και όχι ως συναγωνιστής. Αν θέλει κάποιος να πιστεύει στο θεό, δικαίωμά του. Αλλά τουλάχιστον ας μην θεωρεί τη θρησκεία του απαραίτητη για τον Έλληνα και τον εθνικισμό.
Οι λόγοι για τους οποίους ο χριστιανισμός δεν έχει θέση στον εθνικισμό είναι τόσοι πολλοί που θα μπορούσε κανείς να γράψει βιβλίο για να τους αναλύσει όλους, ειδικά αν μιλάμε συγκεκριμένα για τον Ελληνικό εθνικισμό. Ο Χριστιανισμός είναι μια Εβραϊκή θρησκεία που μας θέλει όλους ίσους, παιδιά του θεού και απογόνους του Αδάμ και της Εύας. Για τον Χριστιανισμό δεν υπάρχουν έθνη ή φυλές. Και όπως όλες οι θρησκείες, είναι άλλη μια προσπάθεια να εξηγηθούν φυσικά φαινόμενα που τελικά χρησιμοποιήθηκε από κάποιους σε βάρος ολόκληρων εθνών.
Μια από τις κύριες διαφορές του εθνικισμού από τον χριστιανισμό είναι ότι ο εθνικισμός αποβλέπει σε μια καλύτερη ζωή στη γη ενώ ο χριστιανισμός αποβλέπει σε καλύτερη ζωή στον ουρανό. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι το ένα συμπληρώνει το άλλο. Ο χριστιανισμός προϋποθέτει ειρηνολαγνεία και αγάπη προς τους εχθρούς, πράγματα αδιανόητα για έναν εθνικιστή (όσο και αν οι χριστιανοί δεν τα τήρησαν ποτέ). Ο χριστιανισμός στο παρελθόν χρησιμοποιήθηκε για αυτόν ακριβώς το σκοπό: να πάψουν να αγωνίζονται οι άνθρωποι για να ζήσουν καλύτερα στη γη και να αρκεστούν στην ιδέα της "αιώνιας ζωής" στο πλάι του "θεού". Τέτοιου είδους θρησκείες, ειδικά σήμερα, όχι μόνο είναι άχρηστες αλλά και επιζήμιες. Είναι κατάλοιπα του παρελθόντος και δεν έχουν θέση στα εθνικιστικά/εθνικοσοσιαλιστικά κινήματα. Προϊόντα ζωώδους και βαρβαρικής σκέψης, άκρως αντιεπιστημονικά και εντελώς περιττά για τον σημερινό άνθρωπο. Κανένας Έλληνας εθνικιστής που σέβεται τον εαυτό του δεν είναι χριστιανός τόσο για τους παραπάνω λόγους όσο και επειδή ο Ιουδαιοχριστιανισμός ήταν καταστροφικός για τον Ελληνισμό.
Η επικράτηση του χριστιανισμού σήμανε το τέλος του Ελληνικού και του Ρωμαϊκού πολιτισμού. Χιλιάδες επί χιλιάδων εκχριστιανίστηκαν δια της βίας, δεκάδες βιβλιοθήκες κάηκαν και εκατοντάδες ναοί κατεδαφίστηκαν ή μετατράπηκαν σε εκκλησίες, απαγορεύτηκε κάθε τέχνη -από τη γλυπτική μέχρι τη μουσική με όργανα-, απαγορεύτηκε η πίστη στην Εθνική μας θρησκεία και έκλεισαν οι φιλοσοφικές σχολές. Με τον ερχομό του χριστιανισμού οι λαμπρότεροι πολιτισμοί έσβησαν και αντικαταστάθηκαν από έναν μαύρο μεσαίωνα. Σε εκείνο το μεσαίωνα εκατομμύρια άνθρωποι ξέχασαν την εθνική τους ταυτότητα και θρησκεία και την αντικατέστησαν με τον χριστιανισμό, έτσι ώστε να είναι υποταγμένοι σε μια καταπιεστική μειοψηφία. Αν προσέξει κάποιος τη προπαγάνδα που γίνεται σήμερα θα καταλάβει ότι τέτοιο σκοπό έχει το σημερινό σύστημα: να μετατρέψει τον άνθρωπο σε εκφυλισμένο καταναλωτή που αξίες όπως το έθνος και η φυλή του δεν έχουν τη παραμικρή σημασία για αυτόν. Σε μεγάλο βαθμό το έχει πετύχει. Έχουμε χρέος να μην αφήσουμε να γίνει αυτό και να μην έχει ο αγώνας μας την ίδια κατάληξη με αυτή των τελευταίων εθνικών.













