Η ΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΚΜΗΣ
Η ουσία οποιασδήποτε κρατικής η εθνικής παρακμής είναι η σταδιακή αποδυνάμωση των δεσμών μεταξύ ατόμων που συγκροτούν την κοινωνία και στην μεγάλη τάση για ατομικισμό.
Τα μέλη μιας υγιούς κοινωνίας δένονται μεταξύ τους για να φτιάξουν ένα κράτος, όχι με επιβολή δύναμης και όχι με αστυνόμευση, αλλά με αόρατα και πολύ πιο δυνατά από τα πιο πάνω νήματα αγάπης και συμπάθειας. Η κυβέρνηση έχει ειλικρινούς δεσμούς αγάπης και αφοσίωσης προς τον λαό, και δεν βασίζεται σε συμφέροντα, προπαγάνδα ή δικτατόρευση. Αυτή η αγάπη εκδηλώνεται αυθόρμητα από όλο τον λαό όταν η κυβέρνηση διατρέχει κινδύνους. Τότε οι άνθρωποι μπορούν με ευκολία να δώσουν ακόμη και τη ζωή τους για αυτήν.
Για τους ανθρώπους οι νόμοι της φύσεως λειτουργούν ακριβώς όπως και στην περίπτωση μιας κοινωνίας από μέλισσες ή μυρμήγκια. Η κυβέρνηση, ως πυρήνας και κέντρο, στο οποίο συγκεντρώνονται όλες οι συμπάθειες των μελών της κοινωνίας, είναι η μητέρα ή η βασίλισσα. Οι μέλισσες και τα μυρμήγκια δεν ασκούν το «δημοκρατικό τους δικαίωμα» συζητώντας τις αρχές της κοινωνίας τους και τις υποχρεώσεις του καθενός, αλλά απλώς δίνουν την ζωή τους για την επιβίωση του συνόλου. Όταν μια τέτοια κυβέρνηση/βασίλισσα, αγαπητή από όλους, πεθάνει, τότε οι αόρατοι δεσμοί εξαφανίζονται και η κοινωνία διαλύεται.
Σε ένα υγιές κράτος, οι άνθρωποι έχουν μεταξύ τους έναν δεσμό ο οποίος προέρχεται από τον έμφυτο στον άνθρωπο πατριωτισμό. Και σε περίπτωση που το κράτος αποτελείται από ένα έθνος, προέρχεται από έμφυτο εθνικισμό, δηλ. χωρίς όρια και υπολογισμούς αγάπη προς την Πατρίδα και τα Ιδανικά του έθνους. Ως ένα αίσθημα, ο εθνικισμός είναι σιωπηλός και υπομονετικός, αλλά σε στιγμές που νιώθει κίνδυνο, θυσιάζει τα πάντα στο όνομα της Πατρίδας. Οι πολίτες και οι συμπολίτες, δηλ. τα μέλη μιας κοινωνίας, που θέλει να είναι ακμάζουσα και υγιής, θα πρέπει να έχουν οικοδομήσει έναν δεσμό αγάπης και συμπάθειας μεταξύ τους. Γι’ αυτό η πρώτη ένδειξη παρακμιακής κοινωνίας είναι η εγκληματικότητα.
Στο παρακμιακό κράτος όλοι οι δεσμοί σταδιακά αποδυναμώνονται. Πρωτίστως εξαφανίζεται η αγάπη και ο σεβασμός προς την κυβέρνηση, ύστερα προς την Πατρίδα, ύστερα προς τους συμπολίτες, και στο τέλος εξαφανίζονται και οι δεσμοί που έχουν τα μέλη μιας οικογένειας.
Η παρακμή παρασέρνει την κυβέρνηση, η οποία σταδιακά χάνει την ενέργεια και το ηθικό της. Χωρίς αυτά πλέον δεν μπορεί να εκτελεί τα καθήκοντά της.
Στην αρχή της παρακμής, η κυβέρνηση είναι ακόμα δυνατή, αλλά νιώθοντας το κακό προσπαθεί να κρατηθεί με όλα τα μέσα: ανθούν η παραπληροφόρηση, η συκοφαντία, οι διώξεις ή η καταφρόνηση των εθνοκεντρικών θεσμών, το ψέμα και η δημαγωγία. Αλλά, χρόνο με το χρόνο, ο κρατικός μηχανισμός καταρρέει. Σε αυτές τις εποχές, επινοούνται πολλοί νόμοι. Αλλά ούτε οι νέοι, ούτε οι παλαιοί νόμοι δεν εφαρμόζονται: τα όργανα του κράτους απλώς «πουλάνε» τους νόμους για να εξυπηρετούν διάφορα συμφέροντα. Επιπλέον η κυβέρνηση αρχίζει να διαλύεται σε κομμάτια, σε στρατόπεδα και μπλοκ. Μοιράζεται δηλ. σε στρατόπεδα εξουσίας που ανάμεσά τους επικρατεί η εχθρότητα.
Ως αποτέλεσμα, η κυβέρνηση και ο λαός, στην εποχή της παρακμής, σταδιακά γίνονται αντιμέτωποι και αναπόφευκτα έρχονται σε σύγκρουση. Για αυτό τα κόμματα που έχουν μεταξύ τους αντιπαλότητες και δεν μπορούν να συνεννοηθούν σε τίποτα, είναι μια άλλη ένδειξη παρακμιακής κοινωνίας. Αυτό αποτελεί κοινό τόπο για όλους τους λαούς. Αλλά, πού θα καταλήξει αυτή η αντιπαλότητα, εξαρτάται από τον χαρακτήρα του κάθε λαού.
Η αντιπαλότητα αυτή μπορεί να μετατραπεί σε αγώνα: ή κατά συγκεκριμένης κυβέρνησης, ή και μόνον κατά του αρχηγού της κυβέρνησης. Μπορεί όμως να είναι και κατά του συστήματος διακυβέρνησης γενικά.
Οι μέθοδοι του αγώνα είναι στην αρχή: συνεδριάσεις, ομιλίες, επιμορφωτικά σεμινάρια κενού περιεχομένου ή περί (επ-)οικοδομητικής ασάφειας, ημερίδες, βρισιές κ.ά. Στην συνέχεια μπορούν να εξελιχθούν σε οτιδήποτε βίαιο.
Δυστυχώς όμως, στην παρακμιακή κοινωνία, ο αγώνας δεν τελειώνει με πτώση της κυβέρνησης: έχει σειρά ο εμφύλιος πόλεμος. Ο παρακμιακός άνθρωπος όχι μόνο δεν αντέχει καμιά κυβέρνηση και κανένα περιορισμό στο «έτσι θέλω του», αλλά επιδιώκει να κατακτήσει την εξουσία. Η λαχτάρα για εξουσία και η μαζική θέληση για απόκτηση «ανώτερης» θέσης στην κοινωνία είναι και αυτά βασικότατα χαρακτηριστικά της παρακμιακής κοινωνίας. Όλοι θέλουν να διοικούν και να δημαγωγούν. Γεννιούνται κάθε είδους «σωτήρες»…
Το αίσθημα του πατριωτισμού σταδιακά σβήνει. Στην αρχή ο κρατικός πατριωτισμός και ο εθνικισμός πάνε στο περιθώριο. Ύστερα διώκονται και συκοφαντούνται όλοι όσοι εκπροσωπούν αυτούς τους «ισμούς». Μετά…, μετά η Πατρίδα πωλείται λιανικώς, αλλά και χονδρικώς, αρκεί μόνο να υπάρχουν αγοραστές. Οι προδότες φέρνουν τους εχθρούς για να τους παραδώσουν την Πατρίδα. Τους φέρνουν, ακόμα, για να αντιμετωπίσουν τους χθεσινούς συμπολίτες και αδελφούς τους…