Ποιοί είναι οι πραγματικοί θύτες του Ολοκαυτώματος των Ποντίων και των Αρμενίων; (βίντεο)

πηγή

Ποντιακή γενοκτονία

      

Μία ακόμη “ημέρα μνήμης” για ένα από τα λαμπρότερα ελληνικά φύλλα, καταντά μία ακόμη ημέρα θρήνου και αγανακτήσεως για την συνεχιζόμενη κοροϊδία της τραγωδίας του Ποντιακού ελληνισμού.

      Μία ακόμη ημέρα πόνου για κάθε εναπομείναντα Έλληνα, μία ακόμη ημέρα αδιαφορίας για το ιταμόν, αντίχριστον, και ανελλήνιστον ελλαδικό κράτος.

      Μετά την δολοφονία του Ι. Καποδίστρια και την έξωσιν του βασιλέως Όθωνος, το από τότε μέχρι σήμερον υπάρχον ελλαδικόν κράτος (πλην ελαχιστότατων βραχύβιων εξαιρέσεων), ΕΝΑΝ ΜΟΝΟΝ ΣΤΟΧΟΝ ΕΙΧΕΝ, την καταστροφήν του έθνους. Μέσα στο “πρόγραμμα” αυτό ενετάχθη και ο αφανισμός του Ποντιακού – Μικρασιατικού (Ιωνικού) Ελληνισμού.

      Μέχρι προσφάτως το ξενοκίνητον, ξενόδουλον και προδοτικόν    ελλαδικόν κράτος απέδειξε ότι, τηρή “ευλαβώς” έναντι των αφεντικών του, την τακτικήν αυτήν. Δευτέρα “γενοκτονία” αποτελεί το “μάντρωμα” χιλιάδων Ποντίων στον κεκορεσμένων  πληθυσμιακώς ελλαδικόν χώρον, παίρνοντας τους από την πανάρχαιον ελληνική γη των, όπου έτυχεν ακόμη να υπάρχουν.

      Αντί ο ποντιακός ελληνισμός να παραμείνη εκεί απ’όπου τον εξερρίζωσαν και ενισχυθή με χρήματα, έργα υποδομής, δασκάλους, καθηγητάς, υλικόν παιδείας κ.λ.π. από το κράτος, με το πρόσχημα της … “αγάπης” και του “πόνου” για τους “ξενιτεμένους αδερφούς”, εστίβαζαν σε άθλια καταλύματα και υπό αθλίους όρους διαβιώσεως, χιλιάδες καλών Ελλήνων, δίδοντας το τελευταίο κτύπημα κατά του μείζονος ελληνισμού ο οποίος επί χιλιετίας υπήρξεν το στήριγμα και η δεξαμενή δυνάμεων του έθνους.

     Και ενώ εμείς έχομε γεμίσει “επετείους” θρήνων και οδυρμών το σιχαμερό πολιτικό κατεστημένο, ανάλγητο, πεπορωμένο, προκλητικό, εορτάζει απάνω στο χαμένο ελληνικό αίμα την … “ελληνοτουρκική φιλία”.

     Μέσα από την σημερινήν επέτειον, ενώνουμε τον πόνο μας για την σφαγήν των Ποντίων αδελφών μας με την πίκρα μας για το κατάντημα του όλου ελληνισμού και ερωτούμε όποιον απέμεινεν Έλληνας : ΩΣ ΠΟΤΕ ΑΚΟΜΗ ;

πηγή

Τη σημαίαν κράτ σο σέρ και στο άλλο το μασέρ….

Κάποτε η ράτσα μου γεννούσε Άντρες.

Οι πόντιοι των SS

Εμείς οι νεογκοήμ, σε αντίθεση με τους παραδοσιακούς γκοήμ, δεν είμαστε διατεθειμένοι να βόσκουμε στα λιβάδια των ιουδαϊκών ιδεολογιών, της πολιτικά ορθής «πληροφόρησης» και της  ισΤΟΡ(A)ιογραφίας.

Οι νεογκοήμ όλου του κόσμου αρνούνται να είναι πρόβατα και βόδια έτοιμα για σφαγή.

Τιμή και Δόξα σε όλους τους Έλληνες που πολέμησαν το παγκόσμιο περιούσιο δυνάστη.

"Γ. Χρήστος, Ελληνοπόντιος δεκανέας της Εθνικιστικής Στρατιάς του Ρώσου στρατηγού Βλάσοβ που ζει σήμερα σε μεγάλη ηλικία στην Καλλιθέα, ανέφερε πως κατά τους πρώτους μήνες του 1942 σχηματίσθηκαν στα γερμανικά μετόπισθεν με την προτροπή του Χίμμλερ οι πρώτες ρωσικές αντικομουνιστικές μονάδες από λιποτάκτες του Σοβιετικού Στρατού.

Πολύ γρήγορα στον RNNA και αργότερα ΡΟΑ (Ρωσικό Εθνικό Απελευθερωτικό Στρατό) κατατάχτηκαν και άνδρες άλλων εθνικοτήτων που αναζητούσαν την εθνική τους ταυτότητα και ανεξαρτησία. Διοικητής του πρώτου συγκροτημένου σώματος του ΡΟΑ, που αποτελείτο από 6 τάγματα πεζικού και 1 μηχανικού με μια μονάδα πυροβολικού (δύναμης 10.000 ανδρών), ήταν ο Ελληνοπόντιος συνταγματάρχης Σ. Κρομιάδης. Ο Κρομιάδης, που είχε προσωπική φιλία με τον Βλασώφ, έπεισε τον Ρώσο στρατηγό να προχωρήσουν με ταχύτερο ρυθμό τη στρατολόγηση εθελοντών από τους λαούς του Καυκάσου. Περισσότεροι από 20.000 Ελληνοπόντιοι κατατάχθηκαν στον ΡΟΑ. Το 7ο Σύνταγμα, στο οποίο υπηρετούσε ο Γ. Χρήστος, ήταν αμιγώς ελληνικό και παρέτασσε 1.500 πλήρως εξοπλισμένους άνδρες.

Οι περισσότεροι από αυτούς είχαν υποστεί την άγρια σταλινική τρομοκρατία και τις διώξεις του 1935-1940. Ο Γ. Χρήστος είχε χάσει τον πατέρα του σε κάποιο στρατόπεδο – γκούλαγκ στη Σιβηρία, όπως και πολλοί άλλοι. Με τους εθνικιστές του ΡΟΑ θεωρούσε πως μπορούσε να εκδικηθεί τους κομμουνιστές και να αποδοθεί ένα είδος αυτονομίας στον Πόντο σύμφωνα με τις υποσχέσεις των Γερμανών και του Βλασώφ. Οι Ελληνοπόντιοι του ΡΟΑ έφεραν στην αριστερή επωμίδα τα ελληνικά χρώματα (μπλε και λευκό) και δεξιά το έμβλημα με τα γράμματα ΡΟΑ.

Παρόλη τη φυλετική βάση της φιλοσοφίας του Εθνικοσοσιαλισμού, ο γερμανικός φυλετισμός δεν υπήρξε απαραίτητα και αντίθετος προς τις άλλες φυλές. Σκοπός του ήταν «να καταστήσει τον γερμανικό λαό ισχυρό και υγιή σε όλους τους τομείς». Κάτι ανάλογο πίστευαν και οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι εθνικοσοσιαλιστές και επιδίωξαν την καλυτέρευση και την επαναφορά των δικών τους αξιών πάνω στους λαούς τους.

Όλα αυτά αποδείχθηκαν όταν τα Waffen SS άνοιξαν τις τάξεις τους για να συμπεριλάβουν 20.000 Γάλλους εθελοντές, 60.000 μουσουλμάνους διαφόρων εθνικοτήτων, 40.000 Ολλανδούς, 8.000 Νορβηγούς, 6.000 Δανούς, 15.000 Εσθονούς, 1.000 Έλληνες κ.ά. Στα αρχεία της Wehrmacht αναφέρονται και κάποια ονόματα Κυπρίων εθελοντών, που οι περισσότεροι χάθηκαν στις αιματηρές μάχες του ανατολικού μετώπου."

"Γιαγιά χωρίς όνομα"

Σαν απάντηση στις ηλίθιες ιστοσελίδες οι οποίες τους τελευταίους μήνες αναπαράγουν την «ανακάλυψη» μιας ξένης εφημερίδας ότι «στην Τουρκία, κοντά στην Τραπεζούντα,  ένα χωριό πέντε χιλιάδων κατοίκων μιλάει ακόμα Αρχαία Ελληνικά» (δείτε π.χ. αυτό, αυτό και αυτό) , αναρτούμε το παρακάτω κείμενο, το οποίο δημοσιεύτηκε το 2007 σε μια εφημερίδα της Τουρκίας.
Τα ποντιακά είναι τα ρωμαίκα (δεν είναι ρωμαϊκά ή Romeyka, αλλά ρωμαίκα). Κανένας Έλληνας του πόντου δεν θα σας πει ότι μιλάει ποντιακά, αλλά ρωμαίκα. Όταν ακούτε έναν πόντιο να μιλάει είναι σαν να μιλάει αυτή η μυστηριώδης «φυλή».

Γιαγιά χωρίς όνομα

Ήταν ένα απόγευμα της δεκαετίας του ογδόντα. Καθόμουν στο μπαρ του ξενοδοχείου που εργαζόμουν ως υπάλληλος στην Reception, στην κωμόπολη Αλάνια (Alanya) της Αττάλιας (Antalya).  Εκείνη τη μέρα δεν είχα βάρδια. Παρόλο που υπήρξε κίνηση στο ξενοδοχείο, κατέπεσα σε μία αδράνεια.

Το να πάρω παραγγελίες, να δέχομαι πελάτες, να καταγράφω ταυτότητες, να συμπληρώνω φόρμες, να απαντάω στα τηλέφωνα κλπ. όλα αυτά με αγανάκτησαν. Παρήγγειλα ένα ποτό και σύρθηκα σε μια γωνιά. Μια ανυπότακτη νοσταλγία, είχε περικυκλώσει τον εγκέφαλο μου. Είχα επιθυμήσει το χωριό μου. Η ψυχή μου που επαναστάτησε εκείνη τη στιγμή, μου έκανε να κουνήσω τα χείλη μου. Έτσι φώναξα δυνατά, τόσο που αντήχησαν τα ψηλά  βουνά της πατρίδας μου στον Πόντο, μέσα στης ανάσας τη σιωπή. Φωνάζοντας στους συμπατριώτες μου, πού μαζί τους είχα αναπνεύσει τον ίδιο αέρα: «Όχι… όχι… Εγώ είμαι το ελεύθερο παιδί των βουνών, πάρτε με παρακαλώ και φέρτε με, παρατήστε με στα βουνά μου.  Θέλω να τρέχω στους δρόμους, να περπατάω στους κάμπους, να κατρακυλώ στα πράσινα χορτάρια τους. Θέλω να πιλαλάω σαν την αντιλόπη στα βουνά μου. Θέλω να κραυγάζω πολύ δυνατά και να διαλύσω τον περίγυρο μου. Όχι στην μοντέρνα ζωή, θέλω να ζήσω ανάμεσα στα ζώα και να πολεμάω με την άγρια φύση.» τους είπα. Τούς παρακάλεσα: «Όχι… δεν θέλω να κάνω παρέα με μοντερνο-ντυμένες, ούτε να κάνω έρωτα με κοπέλες που φορούν ακριβά αρώματα. Θέλω να αλληλοκοιταχτώ με κοπέλες που φοράνε το αυθεντικό άρωμα των κορμιών τους. Κάτω από τον βομβαρδισμό των χτυπημάτων της καρδιάς μου, θέλω να πω: «αγαπώ σε» στην κοπέλα που αγαπώ.» τους έλεγα.

Τελικά, η πλημύρα που δημιούργησε η τεράστια ψυχολογική φουρτούνα, δεν ξεχείλισε από τα πεισματάρικα μάτια μου, αλλά μετατράπηκε σε ιδρώτα και βγήκε από τους πόρους του κορμιού μου. Μόλις είχαν ξεκινήσει τα τσιγκούνικα μάτια να ρίξουν από μία σταγονίτσα δάκρυ, μία φωνή που άκουσα, έγινε η τελευταία έκρηξη τον κεραυνών της φουρτούνας που πέρασα. Μόλις είχα ξεκινήσει να ταξιδεύω προς τα παρχάρια (εξοχικά βουνά), της Μαύρης Θάλασσας, κάτω από τη μελωδία του γαβαλιού (φλογέρα) και της λύρας που ανακατευόταν με τα τραγούδια τον κοριτσιών, με ξύπνησε  ένας συνάδελφος από το γλυκό όνειρο που μόλις είχε αρχίσει. Είχα ένα τηλεφώνημα από έναν φίλο μου, που δούλευε σε κάποιο άλλο ξενοδοχείο. Πέρασε καιρός που είχαμε γνωριστεί. Τότε, όταν πρωτογνωρισθήκαμε, μου είχε πει ότι κατά καιρούς φιλοξενούν Έλληνες στο ξενοδοχείο τους. Τον παρακάλεσα να με ειδοποιήσει όταν θα ξαναρθούν Έλληνες. Διότι, του είπα, ξέρω Ποντιακά και θέλω να τα συγκρίνω με τα Νέα Ελληνικά. Γι’ αυτόν τον λόγο  με τηλεφωνούσε τώρα : «Έλα γρήγορα. Υπάρχει  μία ομάδα Ελλήνων εδώ, οι οποίοι ετοιμάζονται να αναχωρήσουν από το ξενοδοχείο. Είχα άδεια και δεν ήμουν εδώ. Γι’ αυτό και δε σε πήρα πιο πριν» μου είπε και χαιρετώντας έκλεισε το τηλέφωνο.

Ελλάς λατρεμένη. ΟΜΗΡΙΚΕΣ ΛΕΞΕΙΣ ΚΑΙ ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΠΟΝΤΙΑΚΗ ΔΙΑΛΕΚΤΟ

Του Θωμᾶ Σαββίδη - Ἀναπληρωτὴ  Καθηγητὴ τοῦ ΑΠΘ καὶ Ἀντιπροέδρου τοῦ Ὀργανισμοῦ Διεθνοποίησης τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας

Τὰ ὁμηρικὰ ἒπη γράφτηκαν σὲ μιὰ γλῶσσα, ἡ ὁποία βασίζεται στὶς δύο ἀρχαῖες ἑλληνικὲς διαλέκτους, τὴν ἰωνικὴ καὶ τὴν αἰολική, τὶςὁποίες ὁμιλοῦσαν κυρίως στὴ Μικρὰ Ἀσία. Ἡ ποντιακὴ διάλεκτος προέρχεται ἀπὸ τὴν ἀρχαία ἰωνική, λόγῳ κυρίως τῆς καταγωγῆς τῶν πρώτων ἀποίκων τοῦ Πόντου ἀπὸ τὴν ἰωνικὴ Μίλητο. Μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου καὶ μὲ τὴν ἐπίδραση γεωγραφικῶν, κλιματολογικῶν, ἱστορικῶν, ἐθνολογικῶν κτλ. παραγόντων δημιουργήθηκαν ἐξελικτικὰ ἀπὸ τὴν ἰωνικὴ διάφορες διάλεκτοι, μία ἐκ τῶν ὁποίων εἶναι ἡ ποντιακή. Μὲ τὴν ἐγκατάσταση καὶ ἂλλων ἑλληνικῶν φύλων, καὶ ἰδιαίτερα τῶν αἰολικῶν, ὃπως γιὰ παράδειγμα τῶν κατοίκων τῆς Τραπεζούντας τῆς Ἀρκαδίας (4ος αἰὼν π.Χ.), οἱ ὁποῖοι ἂλλαξαν καὶ τὸ ὂνομα Τραπεζοῦς ἀπὸ Οἰζηνὶς, εἰσήχθησαν καὶ σποραδικοὶ αἰολισμοί.

Ὁ Ὃμηρος δὲν ἀναφέρει πουθενὰ τὸν ὂρο  Πόντος ἢ Εὒξεινος Πόντος. Ἀντίθετα, ἀναφέρονται διάφορες ἐθνότητες τοῦ Πόντου, οἱ ὁποῖες φυσικὰ στὴν ἀναμέτρηση τάχθηκαν στὸ πλευρὸ τῶν Τρώων γιὰ εὐνόητους λόγους.

Συγκεκριμένα  ἀναφέρονται οἱ Σόλυμοι (Ἰλ. Ζ, 184, 203, 204, Ὀδ. ε, 282), οἱ Λύκιοι (Ἰλ. Δ, 101, 119, Ρ, 172, Π, 437, Ζ, 194,Π, 673, Ζ, 188, Ζ, 210), οἱ Κάρες (Ἰλ. Β, 867), οἱ Φρύγιοι (Ἰλ. Ω, 545, Γ, 184, Π, 719, Σ, 291), οἱ Μήονες (Ἰλ. Β, 864, Κ, 431) οἱ Ἀμαζόνες (Ἰλ. Ζ, 186, Γ, 189), οἱ Ἀλιζῶνες (Ἰλ. Β, 856, Ε, 39), οἱ Παφλαγόνες (Ἰλ. Β, 851, Ε, 577) καὶ οἱ Μυσοὶ (Ἰλ. Β, 858, Κ, 430, Ξ, 512). Ἀπὸ τὶς πόλεις τοῦ Πόντου ἀναφέρονται ἡ Κύτωρος (Ἰλ. Β, 853), μετέπειτα Κωτύωρα καὶ σημερινὴ Ὀρντού, ἡ Σήσαμος (Ἰλ. Β, 853), ἡ Κρώμνα (Ἰλ. Β, 855), μετέπειτα Κρώμνη καὶ ἡ Αἰγίαλος (Ἰλ. Β, 855). Ἡ Τροία, ὃπου διαδραματίστηκαν τὰ γεγονότα τῶν ὁμηρικῶν ἐπῶν, ἦταν ὁ φρουρὸς τοῦ Ἑλλησπόντου καὶ εἰσέπραττε διόδια ἀπὸ ἐμπορικὰ πλοῖα, τὰ ὁποῖα ἀναζητοῦσαν πρόσβαση στὸν Εὒξεινο Πόντο καὶ τὴν Ἀσία.

Παλικάρια ασον Πόντων τον ντουσμάνον κρούουν.....

Αιώνια Δόξα σε όσους Άντρες της Ράτσας μας που πολέμησαν για τη Λευτεριά και δεν νικήθηκαν ποτέ

 

Δεν Ξεχνώ: Οι κομουνιστές σκότωσαν τον ελληνισμό του Πόντου!

Όποιος λαός δεν γνωρίζει την ιστορία του είναι καταδικασμένος να την ξαναζήσει!
Το βίντεο αποτελείται απο αποσπάσματα απο το ντοκυμαντέρ "Μνήμη μου σε λένε Πόντο" και στο οποίο βλέπουμε τους εναπομείναντες Έλληνες του Πόντου να μιλάνε για τις εξορίες,τις δολοφονίες και το κυνήγι του Στάλιν ενάντια στον Ελληνισμό...

Στο βίντεο κάποια στιγμή αναφέρεται οτι κυνηγούσε 90% Έλληνες...

Δείτε το παρακάτω συνταρακτικό βίντεο

πηγή βίντεο

Νέα στοιχεία για τις διώξεις των Ελλήνων της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, παραθέτει ο Έλλην ερευνητής Ιβάν Τζούχα σε δύο ακόμη βιβλία της σειράς «Ελληνικό Μαρτυρολόγιο».

Η μόνη "λεπτομέρεια" την οποία δεν αναφέρουν  η αρθρογράφος και ο αξιότιμος συγγραφέας των βιβλίων Ιβάν Τζούχα είναι ποιοι βρίσκονται πίσω από την γενική φράση «πρώην Σοβιετική Ένωση».

Πατώντας εδώ ο αναγνώστης θα μπορούσε να δει κάποια ενδιαφέροντα στοιχεία για την οικονομικό-πολιτική ελίτ της Σοβιετικής Ένωσης στο τέλος της δεκαετίας του 30.

Εδώ ο ονομαστικός κατάλογος των εκτελεσθέντων εν ψυχρό Ελλήνων. Είναι από τα πρωτόκολλα  του NKVD (υπουργείο εσωτερικών της τότε ΕΕΣΔ) τα οποία εδόθησαν επίσημα στον συγγραφέα Έλληνα Ιβάν Τζούχα από το FSB (το Τμήμα Κρατικής Ασφάλειας της σημερινής Ρώσικης Ομοσπονδίας).

Στην τελευταία στήλη των καταλόγων είναι η ίδια σε όλους ποινή: εκτέλεση.

της Διαμαντένιας Ριμπά

Νέα στοιχεία για τις διώξεις, που υπέστησαν οι Έλληνες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, φέρνει στο φως της δημοσιότητας ο συγγραφέας και ερευνητής Ιβάν Τζούχα, μέσα από δύο νέα βιβλία της σειράς «Ελληνικό Μαρτυρολόγιο».

Πρόκειται για τα βιβλία «Ειδικοί Συρμοί με κατεύθυνση Ανατολικά» και «Γράφω με δικά μου λόγια?», που εκδόθηκαν μέσω του προγράμματος «Ιστορική Μνήμη» του Συμβουλίου Απόδημου Ελληνισμού (ΣΑΕ), Περιφέρειας χωρών πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Την πρωτοβουλία είχε ο Συντονιστής της συγκεκριμένης Περιφέρειας, βουλευτής της Ρωσικής Ντούμα, Ιβάν Σαββίδης.

Η έκδοση των βιβλίων, συμπίπτει χρονικά με τα 70χρονα από την «Ελληνική Επιχείρηση» το 1939, στην οποία αναφέρεται εκτενώς ο ερευνητής στο ομώνυμο βιβλίο του, πρώτο της σειράς «Ελληνικό Μαρτυρολόγιο», που εκδόθηκε το 2006. Η σειρά θα ολοκληρωθεί με το «Βιβλίο μνήμης», που θα περιλαμβάνει τα ονόματα όλων των Ελλήνων, οι οποίοι υπέστησαν διώξεις την περίοδο 1920-1950. Τα βιβλία, που κυκλοφόρησαν στα ρωσικά, αναμένονται να μεταφραστούν στην ελληνική και ακολούθως στην αγγλική, γερμανική και γαλλική.

«Δεκάδες χιλιάδες Έλληνες, από τους πιο νέους μέχρι και τους υπερήλικες, στάλθηκαν στη Σιβηρία και στο Καζακστάν», τονίζει στον πρόλογο του βιβλίου ο Ιβάν Σαββίδης, χαρακτηρίζοντας τα χρόνια εκείνα ως τις πιο τραγικές σελίδες στην ιστορία των Ελλήνων τής τότε Σοβιετικής Ένωσης. Σημειώνει δε, πως η αδικαιολόγητη τιμωρία που συντελέστηκε, δεν προκάλεσε το μίσος των Ελλήνων, που με στωικότητα ανταπεξήλθαν σε όλες τις αντιξοότητες. Βρήκαν τη δύναμη να σταθούν πάνω από τις περιστάσεις και να συνεχίσουν την ένδοξη ιστορία των προγόνων τους.

Για τα γεγονότα αυτά, ακόμα και σήμερα, λίγα είναι γνωστά. Ο ερευνητής Ιβάν Τζούχα θεωρεί ως προσωπικό χρέος να βρεθούν απαντήσεις στα ερωτήματα, που βασανίζουν ακόμα και σήμερα πολλούς Έλληνες της πρώην ΕΣΣΔ. Τι έγινε με τους δικούς τους ανθρώπους; Ποιες ήταν οι αιτίες και πόσοι δικοί μας χάθηκαν;

Κοτζά Αναστάς….. τη σημαίαν κράτ σο σέρ και στο άλλο το μασέρ….

Κάποτε η ράτσα μας γεννούσε Άντρες.

Το αν ακόμα γεννά θα το δούμε στο άμεσο μέλλον.

Πόντιος Κολοκοτρώνης χαρακτηρίζεται και ο 25χρονος Κοτζά Αναστάς (Αναστάσιος Παπαδόπουλος), ο οποίος κατόρθωσε ύστερα από σκληρές μάχες 95 ημερών το φθινόπωρο του 1921 να εξοντώσει 700 Τούρκους στρατιώτες, αποκρούοντας τις λυσσασμένες επιθέσεις του Τούρκου στρατηγού Λιβά πασά, που ήταν επικεφαλής μιας μεραρχίας τακτικού στρατού, σε μέτωπο εκτάσεως 28 χιλιομέτρων επάνω στο βουνό Top Tsam, με απώλειες 18 μόνο αντάρτες νεκρούς.

Προς τα τέλη του 1921 και αρχές του 1922 (22-2-22) το χωριό Δαζλή θα γίνει επίκεντρο τρομερών συγκρούσεων μεταξύ των ανταρτών και του τακτικού τουρκικού στρατού, υπό την αρχηγία του στρατηγού Τζεμάλ Τζεβήτ, ο οποίος, με 16.000 άνδρες, ορκίστηκε να εξαφανίσει τους αντάρτες. Έπειτα από αλλεπάλληλες συγκρούσεις, που κράτησαν ως τις αρχές του 1922, οι Τούρκοι υποχώρησαν προς την Ερπαά, αφού στο πεδίο της μάχης έπεσε νεκρός και ο ίδιος ο στρατηγός Τζεμάλ Τσεβήτ, με αποτέλεσμα να σταλεί από τον Μουσταφά Κεμάλ και πάλι ο ίδιος ο Λιβά πασάς εναντίον των ανταρτών. Όμως παρά τις συντονισμένες προσπάθειες του Λιβά πασά να περικυκλώσει τους αντάρτες, δεν τα κατάφερε, διότι οι αντάρτες, με συνδυασμένες ενέδρες, υπό την αρχηγία του Κοτζά Αναστάς και του Ιστύλ αγά, όχι μόνο ξέφευγαν, αλλά και αποδεκάτιζαν τις δυνάμεις του.

Αχιλ. Ανθεμίδη, «Τα απελευθερωτικά στρατεύματα του Ποντιακού Ελληνισμού 1912-24».