Για σου, φίλε!

Για σου, φίλε!
Σήμερα μόνο οι ηλίθιοι και τα χειραγωγημένα από το Σύστημα ανθρωπόμορφα ζόμπι νομίζουν ότι τα κόμματα, οι οργανώσεις, τα κανάλια και οι εφημερίδες διαφέρουν ένα από το άλλο. Διαφέρουν μόνο στην ονομασία και όχι στην ουσία. Ξεγυμνώστε τους και θα δείτε ότι είναι σαν δίδυμα αδέλφια. Γεννήθηκαν από την ίδια μάνα – την ιουδαϊκή ιδεολογία, έχουν τον ίδιο πατέρα – το ιουδαϊκό χρήμα. Γ’ αυτό δεν είναι ανάγκη να καταναλώνουμε την γουρουνοτροφή που μας πασάρουν τα κόμματα και τα ΜουΜου«Ε».... ...Ξυπνάμε, σκουπίζουμε τα μάτια μας, σηκωνόμαστε από τα γόνατα, πετάμε τις αλυσίδες μας και ορθώνουμε το ανάστημα. ΝΑ ΠΕΤΑΞΟΥΜΕ Η ΝΑ ΣΕΡΝΟΜΑΣΤΕ ;

Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2011

Αυτός είναι ο λόγος που η Ισλανδία δεν είναι στις ειδήσεις.


Η ιστορία ή οποία αποκαλύφθηκε από ένα ιταλικό ραδιοφωνικό σταθμό για την συνεχιζόμενη επανάσταση στην Ισλανδία είναι ένα χαρακτηριστικότατο παράδειγμα για το πόσο λύγο τα δικά μας Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης μας ενημερώνουν πραγματικά ή όχι για τα γεγονότα στον κόσμο. Το 2008, κατά την έναρξη της «κρίσης», η Ισλανδία κυριολεκτικά πτώχευσε. Από τότε αυτό το ελάχιστα γνωστό μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης «έχει χαθεί από τα ραντάρ της ενημέρωσης».

Κατά την διάρκεια που οι ευρωπαϊκές χώρες, η μια μετά την άλλη, απειλούνται από την πτώχευση, η οποία (η πτώχευση) απειλεί την ύπαρξη του Ευρώ, το πέσιμο της οποίας θα έχει ανεξέλεγκτες συνέπειες για όλο τον κόσμο, το τελευταίο πράγμα που θα ήθελαν οι εξουσιαστές αυτού κόσμου είναι να γίνει η Ισλανδία παράδειγμα για άλλες χώρες.

Ας δούμε γιατί.


Η Ισλανδία (πληθυσμός 320 χιλιάδες) ήταν μια από της πλουσιότερες χώρες του κόσμου. Το 2003 με την τελική επικράτηση του νεοφιλελεύθερου καθεστώτος όλες οι τράπεζες ιδιωτικοποιήθηκαν και, με στόχο την προσέλκυση ξένων επενδύσεων, οι τράπεζες αυτές προσέφεραν το ονλαϊν-μπάνκινκ και με την συνδρομή του χαμηλότερου δυνατού κόστους οι τράπεζες αυτές έδειχναν μεγάλα ποσοστά κερδών. Οι λογαριασμοί, οι οποίοι ονομάστηκαν IceSave, προσέλκυσαν πολλούς μικρούς Βρετανούς και Ολλανδούς επενδυτές. Αλλά παράλληλα με την αύξηση των επενδύσεων αυξανόταν και το εξωτερικό χρέος των τραπεζών.

Το 2003 το χρέος της Ισλανδίας ήταν ίσο με το 200% του ΑΕΠ, ενώ το 2007 είχε φτάσει στο 900%. Η παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008 έκανε το τελικό χτύπημα. Οι τρείς βασικές τράπεζες της Ισλανδίας ( Landbanki, Kapthing και η Glitnir) πτώχευσαν. Η κρόνα έχασε 85% της αξίας της έναντι του Ευρώ. Στο τέλος του χρόνου η Ισλανδία κήρυξε πτώχευση.

Η κρίση οδήγησε την Ισλανδία, με την διαδικασία της άμεσης δημοκρατίας, στην αποκατάσταση των κυριαρχικών δικαιωμάτων των Ισλανδών μέσον του νέου συντάγματος. Αλλά αυτό επιτεύχθηκε με μεγάλο πόνο.

Να πως έγινε αυτό.

Ο πρωθυπουργός της σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης συνασπισμού Γκέιρ Χόρντε βρισκόταν σε διαπραγματεύσεις για την παροχή δανείου ύψους 2.1 δισεκατομμυρίων δολαρίων, στο οποίο (στο δάνειο) η Βρετανία και η Ολλανδία πρόσθεσαν ακόμα 2.5 δισεκατομμύρια. Η διεθνής οικονομικοί κύκλοι πίεζαν την Ισλανδία για δραστικά μέτρα. Το ΔΝΤ και η ΕΕ ήθελαν να πάρουν το πιο πάνω χρέος «πάνω τους» με επιχείρημα ότι αυτός ο τρόπος είναι ο μόνος για να μπορέσει η Ισλανδία να ξεπληρώσει την Βρετανία και την Ολλανδία.

Οι συνεχόμενες διαμαρτυρίες και ταραχές ανάγκασαν την κυβέρνηση να παραιτηθεί. Οι πρόωρες εκλογές του Απριλίου του 2009 ανέδειξαν στην κυβέρνηση έναν αριστερό συνασπισμό το οποίο καταδίκασε το νεοφιλελεύθερο οικονομικό σύστημα, αλλά αμέσως παραδόθηκε στις απαιτήσεις η Ισλανδία να επιστρέψει συνολικά τρία και πλέον δισεκατομμύρια Ευρώ. Έπρεπε ο κάθε Ισλανδός τα επόμενα 15 χρόνια να πληρώνει 100 Ευρώ κάθε μίνα. Έπρεπε δηλ. ο λαουτζίκος να θυσιαστεί για χρέη κάποιον ιδιωτών προς κάποιους άλλους ιδιώτες. Αυτό ήταν η σταγόνα η οποία υπερχείλισε το ποτήρι.

Αυτό που συνέβη ήταν πρωτοφανές. Η γνώμη ότι οι Ισλανδοί πρέπει να πληρώνουν για τα λάθη των οικονομικών μονοπωλίων, ότι το σύνολο της χώρας πρέπει να πολιορκείται για αποπληρωμή ιδιωτικών χρεών, άλλαξε την σχέση μεταξύ πολιτών και πολιτικών θεσμών, γεγονός το οποίο τελικά οδήγησε την πολιτική ελίτ της Ισλανδίας να πάρει μέρος του εκλογικού σώματος. Ο πρωθυπουργός Όλαφ Ραγκνάρ Γκρίμσον αρνήθηκε να επικυρώσει τον νόμο το οποίο ανάγκαζε τους πολίτες να σηκώσουν τα βάρη των Ισλανδών τραπεζιτών και συμφώνησε να συγκαλέσει δημοψήφισμα.

Φυσικά η διεθνής κοινότητα αύξησε την πίεση στην Ισλανδία. Η Βρετανία και η Ολλανδία απειλούσαν με σκληρή καταστολή η οποία θα οδηγούσε σε απομόνωση της χώρας. Όταν η Ισλανδία ετοιμαζόταν για δημοψήφισμα, το ΔΝΤ απειλούσε την χώρα να στερήσει οποιαδήποτε βοήθεια. Η Βρετανική κυβέρνηση απειλούσε να παγώσει τις καταθέσεις και τις αποταμιεύσεις των Ισλανδών. Όπως έλεγε ο Γκρίμσον: «Μας έλεγαν αν δεν δεχθούμε τους όρους τους, θα γίνουμε η Κούβα του Βορρά. Ναι, αλλά αν συμφωνούσαμε θα γινόμασταν η Αϊτή του Βορρά».

Στο δημοψήφισμα του Μαρτίου του 2010 το 93% των Ισλανδών ψήφισαν κατά των πληρωμή των χρεών. Το ΔΝΤ πάγωσε τους δανεισμούς αμέσως. Αλλά η επανάσταση (για την οποία δεν έγραψε κανένα από τα ΜΜ«Ε», περιλαμβανομένου και του Εβραιονιούζ-Evronews) δεν πτοήθηκε. Με την υποστήριξη των οργισμένων πολιτών η κυβέρνηση ξεκίνησε έρευνες για αστικές και ποινικές ευθύνες κατά των υπευθύνων για την οικονομική κρίση. Το Ιντερπόλ εξέδωσε διεθνές ένταλμα σύλληψης για τον πρώην πρόεδρο της τράπεζας Kaupthing Σιγκιζμούντ Έϊναρδσον. Αλλά και πολλοί τραπεζίτες, εγκατέλειψαν εσπευσμένα την χώρα.

Όμως οι Ισλανδοί δεν σταμάτησαν εκεί: αποφάσισαν να υιοθετήσουν νέο σύνταγμα, το οποίο θα απαλλάξει την χώρα από την δύναμη της Διεθνής οικονομίας και των εικονικών νομισμάτων.

Για να γραφτεί νέο σύνταγμα ο Λαός της Ισλανδίας εξέλεξε 25 άτομα μεταξύ 522 ενήλικων, οι οποίοι δεν ανήκαν σε κανένα από τα πολιτικά κόμματα του κατεστημένου. Οι αντιπρόσωποι αυτοί έπρεπε να είχαν προταθεί τουλάχιστον από 30 άτομα. Το έγγραφο γράφτηκε μέσα από το διαδίκτυο. Οι πολίτες μπορούσαν να κάνουν προτάσεις και σχόλια, βλέποντας με τα ίδια τους τα μάτια την διαμόρφωση του συντάγματος. Το σύνταγμα το οποίο τελικά γεννήθηκε μέσα από συμμετοχή των πολιτών, θα παρουσιαστεί στο κοινοβούλιο προς έγκριση μετά από τις επόμενες εκλογές.

Σήμερα οι ίδιες λύσεις προτείνονται σε άλλα Έθνη. Λένε στο Έθνος των Ελλήνων ότι η ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας είναι η μοναδική διέξοδος από το οικονομικό τέλμα. Τώρα τα ίδια λένε και στους Ιταλούς, Ισπανούς και Πορτογάλους.

Ας ρίξουν μια ματιά στην Ισλανδία. Στην άρνησή τους να υποκύψουν στα ξένα συμφέροντα: όταν μια μικρή χώρα με δύναμη και με σαφήνεια διακηρύσσει ότι ο Λαός τους είναι κυρίαρχος….

Αυτός είναι ο λόγος που η Ισλανδία δεν είναι στις ειδήσεις.


Δίκτυο Ουκρανικής Αυτόνομης Αντίστασης, www.reactor.org.ua

μετάφραση ΓΕΝ.ΕΛ.

4 σχόλια:

  1. Συγγνώμη που θα σας χαλάσω τη σούπα, αλλά το άρθρο είναι ΤΕΛΕΙΩΣ ΛΑΘΟΣ. Έχει ήδη ανασκευαστεί από την ισλανδική εφημερίδα Reykjanik Grapevine εδώ:

    http://grapevine.is/Features/ReadArticle/A-Deconstruction-of-Icelands-Ongoing-Revolution

    Το πρώτο σχόλιο στο ανωτέρω link είναι της αμερικανίδας δημοσιογράφου Deena Stryker, που έγραψε το αρχικό κομμάτι, το οποίο μεταφράζεται εδώ στο tsantiri (ζητάει συγγνώμη, αλλά την παρέσυραν, λέει οι… Ιταλοί!).

    Τώρα, το γεγονός ότι εμείς (εσείς, δηλαδή!) 1) Κατάπιαμε την ιστορία αμάσητη, χωρίς να μπούμε στον στοιχειώδη κόπο να την επαληθεύσουμε 2) την «ανακαλύψαμε» τώρα, ενώ έχει κυκλοφορήσει (και ανασκευαστεί) ήδη από τον περασμένο Αύγουστο…

    … ΛΕΕΙ ΠΟΛΛΑ, πολύ περισσότερο από το ποιων απόγονοι είμαστε κλπ κλπ. Τεμπέληδες, και έτοιμοι να πιστέψουμε τυφλά αυτόν που τα λέει ωραία, έτσι όπως θέλουμε να τα ακούσουμε…

    … ακριβώς δηλαδή όπως κάναμε τόσα χρόνια, με τους εθνοπατέρες που ψηφίζαμε...

    Apologies for any inconvenience...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δεν ξέρω γιατί χρεώθηκε 200-900% του ΑΕΠ της η Ισλανδία αλλά καπιταλισμός σημαίνει παραγωγή προϊόντων και υπηρεσιών και τελικά πλούτος. Βέβαια μπορεί στο τέλος κάποιος/οι να εκμεταλλευθούν τον πλούτο και εις βάρος τον άλλων και ίσως κάτι τέτοιο να έγινε στην Ισλανδία. Οι περισσότεροι που δεν ξέρουν Οικονομικά (9 στους 10 Έλληνες μπορεί και περισσότερο) δεν καταλαβαίνουν ότι οι τράπεζες είναι μία πολύτιμη υπηρεσία και τα δάνεια που προσφέρουν είναι πολύτιμο προϊόν για τα πολιτισμένα και αναπτυγμένα κράτη. Ο τόκος είναι η τιμή με την οποία αγοράζει μία επιχείρηση ένα χρηματικό ποσό (το κεφάλαιό της) που της χρειάζεται για να αναπτυχθεί και να έχει κέρδη.
    Στην Ελλάδα όμως τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Είμαστε ένα περισσότερο αριστερό κράτος με 1.000.000 δημοσίους υπαλλήλους με μικρή παραγωγική και εξαγωγική δραστηριότητα αλλά απαιτούμε να έχουμε τον πλούτο τον καπιταλιστικών οικονομιών. 300 Κατακλέβουν το κράτος και 100.000 ΔΥ παίρνουν μίζες ή εκμεταλλεύονται με άλλους τρόπους τα κρατικά χρήματα, 1.000.000 εργάζονται σαν ΔΥ σε άχρηστες δημόσιες υπηρεσίες και όλοι οι άλλοι βρίσκουν τρόπο να φοροδιαφύγουν.
    Τι σχέση λοιπόν έχουμε με την Ισλανδία; Εμείς συστηματικά αρμέγαμε την αγελάδα που λέγεται Ελλάδα. Στην Ισλανδία υπήρχε πλούτος και παραγωγή. Εμείς ζούσαμε με επιδοτήσεις δανεικά και με μπουζούκια. Γιατί αρνούμαστε τόσο πολύ να δούμε την πραγματικότητα;
    Ναι φταίνε οι πολιτικοί μας αλλά όχι γιατί τα "φάγανε μόνοι τους" αλλά γιατί τρώγανε με χρυσά κουτάλια και μας πετάγαν κανένα κομμάτι ψωμί-θεσούλα στο δημόσιο για να μην μιλάμε, αντί να βοηθήσουν στην οργάνωση της ιδιωτικής παραγωγής και ανταγωνιστικότητας.
    Ακόμα και τώρα λένε ότι θα κάνουν κάτι για την ανταγωνιστικότητα και αντί γι αυτό μειώνουν μισθούς και βάζουν φόρους.
    Για αυτά πρέπει να διαμαρτυρηθούμε. Πρέπει να μειωθεί η φορολογία, οι νόμοι να γίνουν πιο απλοί για τις επιχειρήσεις να μειωθεί ο δημόσιος τομέας και να μπει ανώτατο όριο δημόσιου μισθού τα 4-5000 ευρώ (του προέδρου της δημοκρατίας) με όλες τις παροχές (επιδόματα, υπερωρίες, εκτός έδρας κλπ).
    Γι αυτά και όχι για να μας σβηστεί το χρέος έτσι απλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλημέρα. Είμαι ένας από τους 9 στους 10 Εγώ αυτό που ξέρω είναι ότι δεν χρειάζεται να είσαι μέγας γνώστης για να κάνεις κουμάντο στο σπίτι σου, στη καθημερινοτιτα σου. Το όσο αφορά τη λογική σου για τις τράπεζες και τα δάνεια, άστο καλύτερα, μη κουράζεσαι να μας πείσεις έχει ο καθένας μας προσωπική εμπειρία περί του θέματος, άρα και γνώμη.
      Τώρα, όσο αφορά κάποιους βολεμενους από το σύστημα σίγουρα θα είχαν ίδια ή και ακόμα καλύτερη άποψη για τους τραπεζίτες.
      Αυτά με πολύ φιλία.

      Διαγραφή
  3. Μήπως εννοείται η Ιρλανδία; Η 2η φωτογραφία μιλά για Κέλτες και το Garda, που είναι η Ιρλανδική Αστυνομία και όχι η Ισλανδική.

    ΑπάντησηΔιαγραφή