Ο πόλεμος για την εθνική και την κοινωνική απελευθέρωση των ελλήνων συνεχίζεται.

Όταν το κοινωνικό «συμβόλαιο» το οποίο δήθεν, σύμφωνα με την επιστήμη της επικρατούσας αστικής κοινωνιολογίας,  ιστορικά έχει υπογράψει ο λαός με το κράτος, για την βελτίωση και την  διευκόλυνση της ύπαρξης του  , συστηματικά παραβιάζεται από το κράτος , δηλ. το ίδρυμα το οποίο υποτίθεται ότι προορίζεται να ενσαρκώσει όλες τις προσδοκίες του λαϊκού συνόλου, τότε είναι λογικό να πούμε ότι το κράτος αυτό όχι μόνο απέδειξε την πλήρη αποτυχία να αντιμετωπίζει τις παγκόσμιες προκλήσεις και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο εθνολαϊκός οργανισμός , αλλά έχει απαξιωθεί εντελώς.

Ο λαός ως φορέας του αιώνιου νόμου, στη προσπάθειά του να δημιουργήσει μια τέλεια κοινωνία, πρέπει να κρατά πλήρως την εξουσία για να σπάσει το άγραφο ψεύτικο «συμβόλαιο» με το κράτος και για να πάρει στα χέρια του από το κρατικό ίδρυμα τα ανάρμοστα προνόμιά του τα οποία το κράτος χρησιμοποιεί όλο και περισσότερα για το σφετερισμό της εξουσίας και για την καταστολή της λαϊκής οργής.

Εμείς οι εθνικιστές είναι ανάγκη να απαλλαγούμε από όλες τις κρατικές αυταπάτες, να ελευθερωθούμε από όλες τις μυθοπλασίες για κοινωνική τάξη και να αφήσουμε τα δογματικά πλαίσια που μας επιβλήθηκαν έξωθεν.

Η αριστερή συγκυβέρνηση.

Είναι κοινά παραδεκτό ότι τα πνευματικά θεμέλια αυτού του κόσμου στερεοποιήθηκαν σε μεγάλο βαθμό κατά τους χρόνους του ευρωπαϊκού διαφωτισμού. Κατά τους χρόνους αυτούς υπήρξε μία γνωσιολογική και αξιολογική μετατόπιση του οντολογικού άξονος του κόσμου μας , μία μετατόπιση η οποία δυστυχώς έχει προσεκτικά αποκρυβεί πίσω από τα βαρύγδουπα και ψευδέστατα-δυστυχώς-συνθήματα των χρόνων αυτών. Πολλοί είναι αυτοί που διακηρύσσουν ότι επί των χρόνων της γαλλικής διαφώτισης αποθεώθηκε ο ανθρώπινος λόγος, αποθεώθηκε η ανάγκη για ψωμί, παιδεία, ελευθερία κ.ο.κ. Όλα αυτά είναι ανυπόστατα, ή τουλάχιστον προκάλυμμα όλων αυτών που προσεκτικά αναπτύχθηκαν και προχώρησαν κεκαλυμμένα πίσω από τη βαρύγδουπη βιτρίνα του διαφωτισμού. Ο διαφωτισμός είναι η κορωνίδα της εμφάνισης και επικράτησης του ιουδαϊκού «ράϊχ»επί της ευρώπης.Από τη στιγμή κατά την οποία οι εβραίοι εξορίσθηκαν το 70μ.Χ από την Ιερουσαλήμ έπειτα από την καταστροφή αυτής από τον Τίτο , επιδόθηκαν μέσα από τη διασπορά στη δημιουργία ενός αντικράτους προκειμένου να μην χαθούν ιστορικά. Δημιουργώντας ένα πρόσκαιρο κράτος πρίν επιστρέψουν στο δικό τους-κάτι που έγινε το 1948-επιβίωσαν σε σχέση με αυτό. Το 18αι.μ.Χ ήλθε η στιγμή να κυριαρχήσουν πνευματικά σε αυτό το κράτος- που δεν είναι άλλο από την ευρώπη- ώστε σταδιακά να το κυβερνήσουν και πολιτειακά.

Ο γαλλικός διαφωτισμός είναι η εφαρμογή της ιουδαϊκής γενέσεως αλλά πλέον στο τεταρτημόριο του παρόντος κύκλου από τη φύση προς τον άνθρωπο. Η οντική συνέχεια των μεγάλων εσωτεριστών του Ελληνισμού , Παρμενίδου και Ηρακλείτου , εξαφανίζεται, αποσιωπάται , και ο άνθρωπος και ο κόσμος εγκλωβίζεται στους παρόντες σφετεριστές και εξουσιαστές. Ο ιαχβέ επειδή θα ήταν απεχθής στην μεταελληνοβυζαντινή ευρώπη μετουσιώθηκε στον λόγο του διαφωτισμού. Ο λόγος του διαφωτισμού άρχιζε από τη σκέψη του ανθρώπου μέσα στον παρόντα υλικό κόσμο-έδιωξε δήθεν το θεό στο σύμπαν διότι ήθελε να αναπτύξει το λόγο ως τέλειο ομοίωμά του για να παρασύρει και να κυβερνήσει τις μάζες που είχαν άλλα ερείσματα μέσα από την Αναγέννηση- και τελείωνε στην εμπειρική ηθική που έπεισε τον άνθρωπο να ασχοληθεί με τον αισθητικό κόσμο και μόνο. Ο εργαλειακός λόγος (Χόρκχάϊμερ κ.λ.π) είναι η πλήρης διαστρέβλωση του οντολογικού λόγου και η πλήρης σκλαβιά του ανθρώπου- το κορύφωμα αυτής της σκλαβιάς το βιώνουμε σήμερα,η σημερινή κρίση δεν είναι τίποτε άλλο παρά η αποκορύφωση του εβραϊκού σχεδίου σύμφωνα με το οποίο ο άνθρωπος έχει λόγο μέσα στον αισθητικό κόσμο και μόνο, μέσα στον κόσμο του χρήματος και της ύλης πέρα από την εσωτερική και οντολογική ελευθέρωση στους κόσμους του όντος. Σήμερα οι λίγοι εξουσιαστές έχοντας συλλέξει όλον τον πλούτο έχουν αφήσει να γίνει πιστευτό ότι υπάρχει οικονομική κρίση. Η αναλογία είναι ίδια. Όπως ο ιαχβέ συνέλεξε όλον τον πνευματικό πλούτο και βύθισε τον κόσμο στη δήθεν αμαρτία για να τον ελέγχει , παρομοίως οι εβραίοι συνέλεξαν τον οικονομικό πλούτο και άφησαν τα πλήθη στην ανέχεια προκειμένου να τα ελέγχουν.

περισσότερα εδώ

Ο εργάτης και ο αστός.

«Ο Αστός δεν έχει καμία μεταφυσική αξία, τα μετράει όλα με έναν ωφελιμίστικο τρόπο. Ο Αστός θέλει να πάρει όσο πιο πολλά μπορεί από τη ζωή και να δώσει όσο το δυνατόν λιγότερα. Πάνω από όλα ο Αστός αντιπροσωπεύεται από τον ανθρώπινο τύπο που φοβάται τη ζωή και που είναι ανίκανος να δράσει ιστορικά. Ο Αστός αποφεύγει κάθε σχέση με το αποφασιστικό, τη δημιουργική δράση. Ο πόλεμος και η αγάπη, η φύση και ο θάνατος, όλες οι στοιχειώδεις δυνάμεις είναι "παράλογες" γι'αυτόν... Ο Εργάτης και ο Αστός είναι τόσο διαφορετικοί όσο η αυγή και το σούρουπο.»

Alain de Benoist

Τα περισσότερα από τα δεξιά ή μιλιταριστικά κινήματα έχουν στηριχθεί λανθασμένα σε μια επανάσταση της μεσαίας τάξης. Νομίζουν ότι με την μεγάλη φορολογία, την έξαρση της εγκληματικότητας την έκλυση των ήθων, κλπ, κάποια στιγμή η μεσαία τάξη θα επαναστατήσει για να ανατρέψει το Σύστημα.

Ο ΕΡΓΑΤΗΣ ΚΑΙ Ο ΑΣΤΟΣ

«Ο Αστός δεν έχει καμία μεταφυσική αξία, τα μετράει όλα με έναν ωφελιμίστικο τρόπο. Ο Αστός θέλει να πάρει όσο πιο πολλά μπορεί από τη ζωή και να δώσει όσο το δυνατόν λιγότερα. Πάνω από όλα ο Αστός αντιπροσωπεύεται από τον ανθρώπινο τύπο που φοβάται τη ζωή και που είναι ανίκανος να δράσει ιστορικά. Ο Αστός αποφεύγει κάθε σχέση με το αποφασιστικό, τη δημιουργική δράση. Ο πόλεμος και η αγάπη, η φύση και ο θάνατος, όλες οι στοιχειώδεις δυνάμεις είναι 'παράλογες' γι'αυτόν... Ο Εργάτης και Αστός είναι τόσο διαφορετικοί όσο η αυγή και το σούρουπο.»

Alain de Benoist

Τα περισσότερα από τα δεξιά ή μιλιταριστικά κινήματα έχουν στηριχθεί λανθασμένα σε μια επανάσταση της μεσαίας τάξης. Νομίζουν ότι με την μεγάλη φορολογία, την έξαρση της εγκληματικότητας, την έκλυση των ήθων, κλπ, κάποια στιγμή η μεσαία τάξη θα επαναστατήσει για να ανατρέψει το Σύστημα.

Το λεξικό δίνει στον όρο «αστός» τρείς αλληλοσυνδεόμενες ερμηνείες: (1) ένα μέλος της μεσαίας τάξης, (2) ο άνθρωπος που οι αξίες και τα πιστεύω του είναι φθηνά και υλιστικά, (3) έλλειψη λεπτότητας και κουλτούρας. Οι εγκέφαλοι του Συστήματος έχουν τόσο έξυπνα διαδώσει το αστικό ιδανικό - το λεγόμενο και «Αμερικανικό όνειρο» - που το μεγαλύτερο ποσοστό των εργατών στην Αμερική και την Ευρώπη θεωρούν τους εαυτούς τους «μεσαία τάξη». Το εκπαιδευτικό σύστημα συντελεί και αυτό διδάσκοντας όλα τα παιδιά την ομοιμορφία της κοινωνίας μας και τον αστικό τρόπο ζωής. Μόλις λοιπόν ο λαός υιοθετεί τέτοιες αντιλήψεις γίνεται αυτόματα ίδιος με το Σύστημα, με αποκλειστικό ενδιαφέρον τη διατήρηση του. Οι επαναστάτες του φαίνονται σαν ανατροπείς της καθεστηκύιας τάξεως, αυτοί που του χαλούν την άνεση της μεσοαστικής υπάρξεως του.

Τα μέλη μιας τέτοιας τόσο βαθειά συντηρητικής αστικής τάξης μπορεί υποκριτικά να υιοθετούν κάποια φιλελεύθερα ή προοδευτικά ιδανικά αλλά στην ουσία αυτό που τους απασχολεί πάνω από όλα είναι η σταθερότητα, η μετριότητα και η άνεση.