Σε ποιο άραγε μέγεθος και βαθμό η Ελληνική μυθολογία μας λέει και μας παραδίδει αλήθειες; Θα απαντούσαμε απόλυτα καταφατικά, απόλυτα θετικά. Ο μύθος δεν είναι τίποτε άλλο παρά κεκαλυμμένη έλλογη αλήθεια δοσμένη με ένα φαινομενικά άλογο τρόπο που η αλογία καλύπτεται μέσα από την ισχυρά φυσική περιγραφή.
Ο Περσέας λοιπόν δεν πρέπει να ιδεί τη Μέδουσα στο γνωστό μύθο διότι θα μαρμαρωθεί. Το κεφάλι της Μέδουσας αποτελείται από όφεις, δεκάδες χιλιάδες από αυτά τα επαχθή πλάσματα – τα οποία ανά πολιτισμό αποκτούν και άλλη σημασία. Ο Περσέας τη σκοτώνει κοιτάζοντάς την μέσα από ένα έσοπτρο, καθρέπτη. Καταφέρνει λοιπόν το σκοπό του. Παραμένει άνθρωπος ημίθεος – πατέρας του ο Δίας – σταθερός στο θείο του δρόμο, δεν μαρμάρωσε, δεν πέτρωσε.
Όλοι λίγο πολύ κατανοούμε το βαθύτερο νόημα του αλληγορικού μύθου. Σε μία πρώτη εκτίμηση θα μπορούσαμε να πούμε ότι δεν πρέπει να κοιτάζουμε τα προβλήματα και τις δυσκολίες της ζωής απ΄ ευθείας τρομοκρατημένοι διότι μπορεί να πετρώσουμε από φόβο και απελπισία. Θα πρέπει να τα ατενίζουμε μέσα από τον καθρέπτη της λύσης. Αυτή η εξήγηση του μύθου είναι η πιο απλή και αφελής, ούτως ή άλλως όλοι προσπαθούμε να ανακαλύπτουμε λύσεις στα προβλήματά μας.
Θεωρώ ότι ο σοφός νους που δίδαξε αυτό το μύθο έβλεπε πολύ μακρύτερα, ήθελε να είπει πολλά περισσότερα πράγματα. Εάν σκεφθούμε ότι ο πολιτισμός μας, ο κόσμος μας αποτελείται από την πρώτη ιδέα, τη φύση και τον άνθρωπο, φαίνεται ότι η Μέδουσα αντιπροσωπεύει το μεσαίο μέγεθος τη φύση. Εδώ ας θυμηθούμε ότι και ο ιαχβέ απηγόρευσε στους πρωτοπλάστους τη γνώση του καλού και του κακού. Ενώ οι πρωτόπλαστοι γνώρισαν μόλις γεύθηκαν την εσωτερική οντολογική γνώση που τους έκρυβε ο σφετεριστής του όντος ιαχβέ ο Περσέας θα πέτρωνε εάν έβλεπε το πρόσωπο της Μέδουσας. Εάν δηλαδή έβλεπε τη φύση, τον κόσμο. Τη στιγμή που θα θυμηθούμε τον Πλωτινικό διαχωρισμό της φύσης σε ανώτερη(ουράνια Αφροδίτη) και κατωτέρα (εγκόσμια Αφροδίτη) μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι ο Περσέας θα πέτρωνε εάν έβλεπε τη Μέδουσα, την εγκόσμια Αφροδίτη, το μαρμάρωμά του δηλαδή θα έγκειτο στο ότι απορροφημένος από τα πάθη, τις ηδονές, τις μέριμνες αυτού του κόσμου, θα γινόταν πέτρα, επιλήσμων του ανωτέρου δρόμου τον οποίο ούτως ή άλλως θα έπρεπε ως διοτρεφής να βαδίσει. Ένας ακόμη ήρωας ο Οδυσσέας, αρνήθηκε να πετρώσει ακούγοντας το τραγούδι των σειρήνων. Ο έλεγχος των αισθήσεων – η όραση στον Περσέα και η ακοή στον Οδυσσέα -υποδηλώνει την προσπάθεια των διογενών Ολυμπίων ανθρώπων να μην υποταχθούν στην ύλη αυτού του κόσμου -αυτή είναι και το μαρμάρωμα της Μέδουσας –αλλά ελεύθεροι να αντικρύσουν αυτόν τον κόσμο μέσα από τον καθρέπτη της ιδέας του Ενός – δημιούργημά της είναι ο κόσμος – να ζήσουν σύμφωνα με αυτή την ιδέα του Ενός, τηρώντας το οντολογικό εσωτερικό ταξείδι τους.
Δυστυχώς όμως ο σημερινός κόσμος θα μπορούσε να επονομασθεί ως ο αιώνας της Μέδουσας. Οι κατοικούντες το σημερινό κόσμο, ειδικά μετά τον καθαρά υλιστικό λόγο του διαφωτισμού, τον ψευτοεσωτερικό ουσιαστικά εξωτερικό λόγο της μεταρρύθμισης –πιστεύω ότι κάπου στο σύμπαν υπάρχει ο θεός εδώ όμως καλούμαι να επιβιώσω μέσα από τη δύναμη της αποδεδειγμένης γνώσης (Λούθηρος) – τη βιομηχανική επανάσταση η οποία υπέταξε οριστικά τον άνθρωπο στην ύλη, φαίνεται ότι χάνοντας τον καθρέπτη της ιδέας του Ενός έχουν κοιτάξει τη Μέδουσα της Ύλης καταπρόσωπα έχουν πετρώσει, έχουν χάσει κάθε δυνατότητα κίνησης, εσωτερικής πορείας και υπέρβαση προς το Επέκεινα, την πηγή της άνω σωκρατικής οδού.
