Άουσβιτς: Δεδομένα και Μύθοι

Άουσβιτς: Δεδομένα και Μύθοι 

του Ρομπέρ Φωρισσόν, μετάφραση Π.Λ.

 

Στις αρχές του 1940, το Άουσβιτς δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια πόλη 13.000 κατοίκων στην γερμανική Άνω Σιλεσία. Κατόπιν, τον Μάιο του 1940, στα περίχωρα του Άουσβιτς, ξεκίνησε η κατασκευή ενός «στρατοπέδου σταθμού μεταφοράς» για 10 χιλιάδες Πολωνούς κρατουμένους, στον χώρο ενός πρώην στρατοπέδου πυροβολικού του Πολωνικού Στρατού. 

Στα χρόνια που ακολούθησαν, και με την αρνητική τροπή που πήρε ο πόλεμος, το Άουσβιτς μετατράπηκε σε κέντρο ενός συγκροτήματος με σχεδόν 40 κύρια και δευτερεύοντα στρατόπεδα, καθώς επίσης και «πρωτεύουσα» ενός μεγάλου αγροτικού και βιομηχανικού συγκροτήματος (που περιελάμβανε ορυχεία, πετροχημικά εργαστήρια και εργοστάσια πυρομαχικών), όπου αναρίθμητοι κρατούμενοι, κυρίως Πολωνοί και Εβραίοι, εργάζονταν δίπλα σε πολίτες-εργάτες. Την ίδια χρονική περίοδο, ή διαδοχικώς, το Άουσβιτς μετατράπηκε σε στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου, σε σημαντικό διακομιστικό κέντρο, σε στρατόπεδο-νοσοκομείο, σε στρατόπεδο συγκέντρωσης και σε στρατόπεδο επιστρατευμένων αλλά και εθελοντών εργατών. Ποτέ δεν ήταν όμως «στρατόπεδο εξόντωσης» (ένας όρος που εφευρέθηκε από τους Συμμάχους). 

Παρ’ όλ’ αυτά, ο τύφος, που ήταν ενδημικός ανάμεσα στον πληθυσμό των Πολωνών Εβραίων και των Ρώσων αιχμαλώτων πολέμου, μαζί με τον τυφοειδή πυρετό και άλλες επιδημίες, προκαλούσαν τον πανικό στον πληθυσμό του στρατοπέδου συγκέντρωσης, τόσο στο κανονικό στρατόπεδο όσο και στην πόλη του Άουσβιτς, ακόμα και στους Γερμανούς γιατρούς και στον άμαχο πληθυσμό. Και αυτό, παρά τα δραστικά μέτρα υγιεινής και την πληθώρα νοσοκομείων και ιατρικών εγκαταστάσεων, εξοπλισμένα εκείνη την περίοδο με τα τελευταία επιτεύγματα της γερμανικής ιατρικής επιστήμης. Έτσι τελικά, καθ’ όλη την διάρκεια της ύπαρξης του στρατοπέδου - και αυτό είναι από τις 20 Μαΐου του 1940 μέχρι τις 18 Ιανουαρίου του 1945 - οι επιδημίες, σε συνδυασμό με τις σίγουρα άθλιες συνθήκες εργασίας σε εκείνη την ελώδη περιοχή, και την πείνα, ζέστη και κρύο, οδήγησαν στον θάνατο περίπου 150 χιλιάδων κρατουμένων. (1) 

 

περισσότερα εδώ

 

 

Ο Αdolf Hitler για την εργασία.

Εργασία και Αστυφιλία .....

Απόσπασμα από τη “βίβλο” του Εθνικοσοσιαλισμού, “Ο Αγών μου”, του Αδόλφου Χίτλερ (εκδόσεις “Δίδιμοι”, 18η έκδοση). Από το κεφάλαιο “Χρόνια μελέτης και δυστυχίας στη Βιέννη”, σελίδες 39-44.

“Ποτέ δεν μου ήταν πολύ δύσκολο να βρω δουλειά, αφού ποτέ δεν είχα πάρει καμιά ειδικότητα. Έτσι δούλευα σα χειρώνακτας ή βοηθητικός εργάτης και κέρδιζα μ’αυτόν τον τρόπο το ψωμί μου.

Βρισκόμουνα έτσι στην ίδια κατάσταση μ’αυτούς που κουβαλούσαν στα πόδια τους όλη τη σκόνη της Ευρώπης, με το απραγματοποίητο και σκληρό όνειρο να ξαναζωντανέψουν μια μέρα την ύπαρξή τους μέσα σ’έναν κόσμο καινούριο και μια νέα πατρίδα.

Έχοντας απορρίψει όλες τις ξεπερασμένες θεωρίες καθήκοντος και καταγωγής, περίγυρου και παράδοσης, άρπαζαν κάθε κέρδος που τους προσφερόταν κι έκαναν το κάθε τι με τη δικαιολογία ότι η τίμια εργασία δεν είναι ποτέ κατακριτέα. Αποφάσισα λοιπόν κι εγώ να βρεθώ πηδώντας με τα τέσσερα σ’αυτόν τον καινούριο για μένα κόσμο και ν’ανοίξω τον δρόμο μου. Σε λίγο κατάλαβα πως ήταν λιγότερο δύσκολο να βρω μια δουλειά παρά να την κρατήσω.

Η αβεβαιότητα για το καθημερινό ψωμί μου φάνηκε σαν μια απ’τις μελανότερες απόψεις αυτής της νέας ζωής.

9 Μαΐου. Εγκλήματα πολέμου ιουδαιομπολσεβίκων και ιουδαιοδημοκρατικών: οι μεγαλύτεροι στην ιστορία μαζικοί βιασμοί.

Είναι πολύ εύκολο να απορρίψει κανείς αυτό το θέμα και να επιλέξει να διαβάσει κάτι πιο ευχάριστο και διασκεδαστικό. Αλλά αν θέλετε να ξέρετε την αλήθεια για μια από τα πιο σκοτεινά μυστικά των εξουσιαστών του κόσμου μας, των τρομερών εγκλημάτων κατά των γυναικών που οι φεμινίστριες με παράξενο τρόπο προτιμούν να σιωπούν, τότε σας καλώ να διαβάσετε αυτό τα άρθρο.

Ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα αυτού του αιώνα, και ίσως ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα κατά των γυναικών σε όλη την ιστορία της ανθρωπότητας, υπήρξε ο μαζικός βιασμός γυναικών κατακτημένης Ευρώπης μετά από την κομμουνιστική νίκη του 1945. Οι βιαστές υπήρξαν κυρίως οι στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού, πολλοί απ’ αυτούς μη λευκοί στρατιώτες από τις ασιατικές και καυκάσιες χώρες της Σοβιετικής Ένωσης. Δυστυχώς, όμως πρέπει να τονιστεί ότι πολλοί βιαστές, περιλαμβανομένων και των Αμερικανών, ανήκαν στη δική μας Λευκή Φυλή. Οι στρατιώτες αυτοί, σίγουρα, ενήργησαν σαν ζώα. Όλες οι ενέργειές τους είχαν επιτραπεί και ενθαρρυνθεί από τις ηγεσίες των Συμμάχων,  οι οποίες τους υποκίνησαν εναντίων των Γερμανών αλλά και εκείνων των εθνών οι οποίοι ήταν σύμμαχοι του αντικομουνιστικού μπλοκ της Γερμανίας. Είναι αδύνατο να μαθαίνουμε χωρίς ρίγος για τα όργια βιασμού και της σεξουαλικής δουλείας των αθώων γυναικών και των νεαρών κοριτσιών.

Δεν είμαι ο πρώτος ο οποίος έγραψε γ’ αυτό το στυγερό έγκλημα που διαπράχθηκε κυρίως από αυτούς που ο Φραγκλίνος Ρούσβελτ ονόμασε «ο ευγενής σοβιετικός σύμμαχός μας». Από τους πρώτους που έγραψε γ’ αυτό το θέμα είναι ο Dr. Austin J. App, καθηγητής και ειδικός στη αγγλική λογοτεχνία στο Καθολικό Πανεπιστήμιο, στο Πανεπιστήμιο Σκρέντον και στο Κολέγιο του Λασσάλ, ο οποίος διακινδυνεύοντας με την καριέρα και τα προς το ζην του, μας παρουσίασε την αλήθεια. Όταν το Απρίλιο του 1946 δημοσίευσε την εργασία του «Βιασμός των Γυναικών στη κατακτημένη Ευρώπη» (Ravishing the the Women of Conquered Europe), ο Α. App ήταν μια μοναχική φωνή έκκλησης στη δικαιοσύνη στην Αμερική, όπου η προπαγάνδα ακόμα εξήγγελλε για την «μεγάλη νίκη», η οποία (η «νίκη») μεταγενέστερα, στα χρόνια του «ψυχρού πολέμου», αποδείχτηκε για την Αμερική και την Δύση όχι και τόσο «νίκη».

Σκιαγράφηση

Αναζήτηση χρημάτων, τηλεόραση, φαγητό, διαδίκτυο, σαρκική εκτόνωση, εκδρομικές εξορμήσεις με το αμάξι, διασκέδαση σε κλουβιά ομόρρυθμων ή ετερόρρυθμων εταίρων. Ιδεολογίες και αξίες κατακρημνισμένες στα εκάστοτε μέτρα σε πυθμένες πηγαδιών, ποικίλων μορφών και διαστάσεων, διανοιγμένα στο ίδιο, όμως, παλιοχώραφο – νεκροταφείο. Βρωμιά και υποκρισία. Συμβιβασμοί και παζάρι για απλά υποφερτές ή όσο το δυνατόν πλουσιότερες και ανετότερες συμβιώσεις. Έρωτας εκπορευόμενος από την ανάγκη διαμορφώσεως της καθημερινότητος. Δημοκρατικές, αναρχικές, φασιστικές, εθνικιστικές φαντασιώσεις που επαληθεύονται στην σχισμή μίας κάλπης, στα τετραγωνισμένα πλαστικά ενός πληκτρολογίου, στα ηχητικά κύματα που παράγουν οι φωνητικές χορδές και εν τέλει συγκρούονται στο οπλισμένο σκυρόδεμα, στα τιμολογημένα προϊόντα που προήλθαν από την παραγωγική διαδικασία κάποιου τυπογραφείου. Ατομισμός – μισθοφόροι σκληροί και αφοσιωμένοι στην άνευ όρων πολεμική σύρραξη με τους πάντες και τα πάντα για την εξασφάλιση της οικογενειακής ή ατομικής ευημερίας. Συνετοί και «αθόρυβοι» καλοί άνθρωποι, σκυμμένοι και καλοσυνάτοι προσπερνούν και κλείνουν τα αυτιά και τα μάτια, μη τυχόν αντικρύσουν, μη τυχόν νιώσουν. Χαώδης χωροταξικός σχεδιασμός, χαώδης ηθικός ξεπεσμός, χαώδης πολιτισμικός εξευτελισμός.

Τα ερείπια των προγόνων, τα απομεινάρια χιλιετών πολέμων εκπέμπουν μεγαλύτερη λάμψη από τις δημιουργίες των νεοτέρων γενεών σε καιρούς μάλιστα ευημερίας. Φύση κατακρεουργημένη, βορά στο κεφάλαιο και την ματαιοδοξία. Επιδερμικά στίγματα ενός αρρωστημένου σαρκίου το οποίο οδεύει προς τον θάνατο.

Η φυγή μας από την μεγαλούπολη είναι επιλογή, συνήθως ανέφικτη και ίσως αδύνατη. Η εκρίζωση, όμως, των πεπερασμένων και καθιερωμένων προτύπων αστικής ζωής από εμάς τους ιδίους αποτελεί επιτακτική ανάγκη. Κυρίως, μάλιστα, εκείνων των προτύπων που έχουν διαμορφωθεί χωνεύοντας εντός τους και ένα «προφίλ» των ιδεών μας. Αποτελεί θλιβερή γελοιότητα να αυτοτιτλοφορείται κάποιος εθνικοσοσιαλιστής, εν καιρώ μάλιστα εξοντωτικού πολέμου ενάντια στο πολιτισμικό, πνευματικό και ψυχικό οικοδόμημα μαχητών του εθνικοσοσιαλισμού, ενώ ο βίος του τηρεί πιστά τα αστικά εκείνα πρότυπα, τα οποία επιτυχώς αλλοτριώνουν και εξαλείφουν πλήρως κάθε ίχνος Αριανικότητος και Ελληνικότητος.

Μια επιστολή προς σκηνοθέτη Steven Spielberg.

Ο Δρ Roger Dommergue είναι γνωστός ως ο εβραίος ιστορικός αναθεωρητής που δικαιώνει τον Χίτλερ, αμφισβητώντας το ολοκαύτωμα. Είχε δώσει στην Γαλλία μια συνέντευξη στον Ernst Zundel, στην αρχή της ενασχόλησής του Zundel με τον ιστορικό αναθεωρητισμό.

Θα παραθέσουμε εδώ την πολύ ενδιαφέρουσα επιστολή, που είχε στείλει στον σκηνοθέτη Steven Spielberg προ 15ετίας:

*****
Αγαπητέ κ. Σπήλμπεργκ,

Εύχομαι η εντιμότητά σας να είναι ίση με το πολύ μεγάλο ταλέντο σας. Σας είδα στην τηλεόραση στη Γαλλία. Δηλώσατε ότι θα διαχύσετε στα γερμανικά σχολεία την προπαγάνδα της Shoa (εβραϊκή λέξη για το ολοκαύτωμα). Αναφέρατε ότι οι μάρτυρες θα πείσουν για τα καλά ως προς την πραγματικότητα του ολοκαυτώματος (6-εκατομμύρια-θάλαμοι-αερίων). Νοιώθω καθήκον μου ως Εβραίος και, μετά από 20 χρόνια μελέτης του ιστορικού προβλήματος του ολοκαυτώματος, να επιστήσω την προσοχή σας στα γεγονότα.

Οι χρήσιμοι ηλίθιοι: η διαφορά μεταξύ των κομματοκυνών και των σφουγγοκωλάριων

του Χρήστου Ιακώβου*

Διευθυντή του Κυπριακού Κέντρου Μελετών (ΚΥΚΕΜ)

Οι κομματοκύνες, κοινώς κομματόσκυλα, άλλως αλυσοδεμένα μυαλά, είναι πολυπληθής πολιτική ομάδα η οποία επιχωριάζει στον Ελληνισμό. Για να γίνεις μέλος της θα πρέπει να υποστείς πολιτική, ενίοτε και εθνική λοβοτομή, δηλαδή να απολέσεις την ανεξάρτητη αξιολογική κρίση. Βασική αρχή της πολιτικής συμπεριφοράς των κομματοκυνών είναι να θεωρείς αμαρτία οποιαδήποτε κριτική διάθεση προς το κόμμα που υπηρετείς. Αν μισήσεις το κόμμα, τότε το κόμμα θα μισήσει εσένα, άρα καταρρέεις, παύεις να υπάρχεις. Η δε τυφλή υποταγή και σταθερή αφοσίωση στο κόμμα προβάλλεται ως η μόνη τους αρετή, η οποία βαφτίζεται ως εντιμότητα και τεκμήριο πολιτικής γνησιότητας. Προσφιλείς τους φράσεις: «Πάνω απ’ όλα το κόμμα!» και εναβρυνόμενοι, «είμαι του τάδε κόμματος μέχρι το κόκαλο!»Συζητούν με αυτιστική διάθεση και με ακατέργαστες πολιτικά απόψεις πιστεύοντας ότι τεκμαίρουν το αλάθητο, κάνοντας την τρίχα τριχιά, όταν πρόκειται για το κόμμα τους, και ψειρίζοντας την μαϊμού όταν πρόκειται για τους αντιπάλους. Έτσι ψευδαισθάνονται ότι μονοπωλούν την αλήθεια, είτε επαγωγικώς είτε απαγωγικώς, αλλά στην ουσία, τοξικώς για την κοινωνία.Όταν βρίσκεται το κόμμα τους στην εξουσία, την οποία υπεραγαπούν μόνο και μόνο για να την εναρίζουν, είναι βυθισμένοι στη νιρβάνα της πολιτικής ευτυχίας. Ευρισκόμενοι όμως στην αντιπολίτευση, ως κομματικώς ορθόδοξοι, γίνονται αυθωρεί και παραχρήμα καθολικώς διαμαρτυρόμενοι και θυμούνται την καημένη τη Δημοκρατία.Ποτέ ανώνυμοι και ουδέποτε αξιοπρεπώς επώνυμοι αλλά πάντοτε κομματικώς φερώνυμοι, γιατί στην προσωπική τους ταυτότητα υπερέχει το όνομα του κόμματος τους και όχι η προσωπικότητά τους. Διαβαθμίζονται σ’ αυτούς που ικανοποιούνται με ένα κοκαλάκι από τα αποφάγια που τους ρίχνουν οι πιο υψηλά ιστάμενοι και στους πιο «ικανούς» και προνομιούχους, οι οποίοι απαιτούν σωστή μπριζόλα. Τα πλήρη γεύματα είναι για άλλο είδος της δημοσίας μας κονίστρας, τους επαγγελματίες της πολιτικής, αυτούς που ξέρουν οι κομματοκύνες πιστώς να υπηρετούν.

Η ψυχολογία του όχλου και ο ρόλος των δημαγωγών στις επαναστάσεις (Γκιστάβ Λε Μπον)

Ο ρόλος του λαού στάθηκε ο ίδιος σ' όλες τις επαναστάσεις. Δεν είναι ποτέ ο λαός εκείνος, που συλλαμβάνει την ιδέα των επαναστάσεων, ούτε εκείνος που τις καθοδηγεί. Η δράση του κατευθύνεται από τους δημαγωγούς. Μόνον όταν τα άμεσα συμφέροντά του βλάπτονται, βλέπει κανείς, τμήματα του λαού να επαναστατούν αυθόρμητα. Ένα κίνημα επίσης εντοπισμένο αποτελεί μια απλή στάση.

Η επανάσταση είναι εύκολη, όταν οι δημαγωγοί εξασκούν μεγάλη επιρροή στον λαό. Οι νέες όμως ιδέες διεισδύουν στις λαϊκές μάζες με μια εξαιρετική βραδύτητα. Ο λαός αποδέχεται γενικά μια επανάσταση χωρίς να γνωρίζει το γιατί, και όταν τυχαία φθάσει στο σημείο να το αντιληφθεί, η επανάσταση έχει πια τελειώσει από πολύ καιρό. Ο λαός κάνει μια επανάσταση, γιατί σπρώχνεται να την κάνει, αλλά επειδή δεν καταλαβαίνει και πολλά πράγματα από τις ιδέες των δημαγωγών του, τις εξηγεί με τον τρόπο του κι ο τρόπος αυτός δεν μοιάζει καθόλου με τον τρόπο των αληθινών πρωτεργατών του κινήματος. Η Γαλλική Επανάσταση παρέχει σ' αυτό το σημείο ένα εκπληκτικό παράδειγμα.

Ο Άριος προ-πλατωνικός στοχασμός στους κόλπους του Μυθικού Πολιτισμού των Ελλήνων

Ο Μυθικός πολιτισμός των Ελλήνων διαρκεί από την εποχή του Εσχάτου Ορφέα, περίπου το 2400 πΧ έως το 270 πΧ, δηλαδή τους χρόνους των επιγόνων του Αλεξάνδρου. Περιλαμβάνει τρείς φάσεις, την Αιγαιακή έως το 1700, την Αχαϊκή ως το 1000 και την Κλασσική. Τον Μυθικό πολιτισμό λαμπρύνουν με την σοφία τους περισσότεροι από 2.000 Έλληνες στοχαστές από τους οποίους 1.600 τουλάχιστον διατρέχουν το στερέωμα της επίγειας ζωής πριν τον Πλάτωνα. Εξ αυτών ο μύθος διαφύλαξε τα ονόματα μόνον τετρακοσίων και η ιστορία διέσωσε σπαράγματα έργων μόνον πενήντα, συμπεριλαμβανομένων και όσων αστόχαστα χαρακτηρίστηκαν απλώς ποιητές. Όπως όμως οι νήσοι είναι οι κορυφές της ίδιας υποθαλάσσιας γής έτσι και τα ρήματα των Ελλήνων σοφών είναι οι σκόπελοι της κοινής σοφίας, που ενώ εγγράφονται στην λιθοσφαιρική πλάκα του ίδιου πολιτισμού φαίνονται να προεξέχουν ως διακριτές κορυφές υπεράνω της θάλασσας του χρόνου.

Ο μύθος προηγείται του λόγου και ο λόγος ηγείται του μύθου. Έτσι το μυθολογικό υπόβαθρο του προ-πλατωνικού στοχασμού είναι το σημαίνον των φιλοσοφικών πρώτων αρχών, που αναβλύζουν κατ’ ευθείαν από την πηγή του Είναι πριν διαχυθούν στο κοσμικό γίγνεσθαι. Ο μυθολογικός στοχασμός είναι ο αέναος πόλος αναφοράς και όχι ο προπάτορας του ορθολογικού στοχασμού.

Η διάζευξη του μύθου από τον λόγο που επέφερε η σωκρατική μαιευτική και η σοφιστική διαλεκτική, υποστάθμισαν τον στοχασμό σε φιλοσοφία, την οντολογία σε μεταφυσική και την θεωρία σε ηθική, μετέθεσαν δηλαδή τον λόγο από το πρωτεύον ερώτημα περί του Είναι στο δευτερεύον ερώτημα περί το γίγνεσθαι.

Τι εστί το είναι; Ιδού το θεμελιώδες ερώτημα ενώπιον του οποίου ύψωσαν τον λεπτοφυή στοχασμό τους οι προ-πλατωνικοί. Και οι απαντήσεις τους διέπονται από την κοσμική αρμονία, που δεν περικλείει αντιφάσεις και αναιρέσεις, όπως ακριβώς υπαγορεύει το κοινό αίμα, το κοινό βίωμα και ο κοινός τόπος, δηλαδή ο Μυθικός Πολιτισμός του οποίου είναι τα εκλεκτά άνθη. Οι αντιθέσεις αναδύθηκαν μόλις  η πρωταρχική πηγή στέρεψε, οι σοφοί έγιναν φιλόσοφοι ή δοξογράφοι και ο στοχασμός, λόγος διαλεκτικός.

Περί Ελλήνων (Φρίντριχ Νίτσε)

Μ' έναν μεγάλο λαό, μεγαλοφυή, συμβαίνει ό,τι και με τον άνθρωπο τον μεγαλοφυή. Και οι παραμικρότερες εκδηλώσεις τη ζωής, έχουν το σημάδι της μεγαλοφυΐας...

Οι Έλληνες είναι όπως και η μεγαλοφυΐα: Απλοί. Γι' αυτό είναι διδάσκαλοι αθάνατοι. Οι θεσμοί τους, τα δημιουργήματά τους, φέρνουν τη σφραγίδα της απλότητας, τόσο, που συχνά μένει κανείς εκστατικός, βλέποντας ως τι σημείο είναι μοναδικοί σ' αυτή τους την απλότητα. Και, παραδόξως, είν' εξίσου τόσο «βαθείς», όσο και απλοί. Μολοντούτο, σπάνια μας αποκαλύπτουν τα βάθη της σοφίας και της γνώσης τους...

Ανάμεσα στον μεγάλο άνθρωπο της διάνοιας, το Αριστοτέλη, και στα ήθη και την τέχνη των Ελλήνων, υπάρχει άβυσσος τεράστια, έτσι που ο καθείς από εμάς φαίνεται ρηχός και άτονος, συγκρινόμενος με το απροσμέτρητο μεγαλείο του ελληνικού ενστίκτου. Είναι μια απ' τις μεγαλύτερες αρετές των Ελλήνων το να μην θέλουν να μεταπλάσουν σε διανόημα ό,τι καλύτερο κλείνουν μέσα τους. Μ' άλλα λόγια, είναι «αφελείς»· είναι μια λέξη που συνοψίζει την απλότητα και το βάθος. Έχουνε μέσα τους κάτι από το έργο της τέχνης. Ο κόσμος μπορεί να είναι όσο θέλει σκοτεινός, όμως αρκεί να παρεμβάλλουμε ένα κομμάτι ελληνικής ζωής για να φωτιστεί αμέσως άπλετα...

Η ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Καλούμε τους αναγνώστες να περιβάλουν με ιδιαίτερη προσοχή αυτό το άρθρο του επίλεκτου συνεργάτη μας, διότι θέτει κυριολεκτικώς τὸν δάκτυλον εἰς τὸν τύπον τῶν ἥλων.   

Γράφει ο Θεόδωρος  Λάσκαρης

Το προοδευτικό και ανοικτό πνεύμα του φιλελευθερισμού είναι γνωστό ότι επικαλείται την πλήρη απολάκτιση κάθε μορφής δόγματος. Πράγματι, δεν υπάρχει τομέας της ανθρώπινης δραστηριότητας  όπου  το πνεύμα του φιλελευθερισμού να μην έχει υψώσει την αντιδογματική φωνή του: Δύο άνδρες μπορούν να παντρεύονται; Γιατί όχι, απαντά ο φιλελευθερισμός. Το θρησκευτικό πιστεύω των ανθρώπων μπορεί να το σατιρίζουμε; Φυσικά, απαντά ο φιλελευθερισμός. Μπορούμε να  αμφισβητήσουμε τα θρησκευτικά δόγματα; Και βέβαια μπορούμε, απαντά και πάλι ο φιλελευθερισμός. Εάν όμως του θέσουμε την ακόλουθη ερώτηση: Μήπως θα έπρεπε να συζητήσουμε και άλλες μορφές πολιτευμάτων, εκτός της δημοκρατίας; Τότε ο  προοδευτικός φιλελευθερισμός, καταλαμβάνεται από ιερή ταραχή, και με βροντερή φωνή, απαντά: Αυτό δεν το συζητάμε! Η δημοκρατία είναι Δόγμα, το μόνο δόγμα της θρησκείας του φιλελευθερισμού. Και όμως υπάρχει κάτι, που ο μέσος πολίτης δεν το συλλογίζεται ποτέ: Το γεγονός δηλαδή ότι η ανθρωπότητα, υπολογίζοντας από την μετά Xριστόν εποχή, έζησε χωρίς δημοκρατία για 1.850 χρόνια. Και ζει με δημοκρατία μόνον για ένα διάστημα 150 ετών!

Εάν αυτό το σκεφτόταν ο πολίτης, ίσως να άρχιζε να θέτει ενδιαφέροντα ερωτήματα, όπως για παράδειγμα: Όλη η περασμένη ανθρωπότητα ήταν τόσο ηλίθια, που για τόσους αιώνες δεν προτίμησε την δημοκρατία; Όλοι οι πνευματικοί άνθρωποι που έζησαν κατά την διάρκεια αυτών των αιώνων ήταν τόσο μύωπες που δεν έβλεπαν τα καλά που θα μπορούσε να προσφέρει ένα δημοκρατικό σύστημα; Και τέλος, οι άνθρωποι των περασμένων αιώνων έζησαν τόσα άσχημα χωρίς την δημοκρατία, που χρειάστηκαν 1.850 χρόνια για να απαλλαχθούν  από  τα μη δημοκρατικά συστήματα;

Ενδιαφέροντα ερωτηματικά, θα μου πείτε. Αν όμως είναι ενδιαφέροντα, γιατί ο ανοιχτόμυαλος  προοδευτισμός δεν δέχεται όχι απλώς να τα συζητήσει, αλλά ούτε καν να τα… προφέρει;

Περί φορολογίας, φιλανθρωπίας και …σωτηρίας της Πατρίδος.

1.      Ας παραδώσουμε το παρακάτω κείμενο το οποίο θα μπορούσε να είναι – και είναι – διαρκώς επίκαιρο: «Η μετανάστευση είναι το μέσο για τη διαιώνιση της σκλαβιάς. Ο Σοσιαλισμός αντιπαθεί την ελεημοσύνη και την ταπείνωση στην οποία υποβάλλουν τα άτομα που έχουν ανάγκη και γιατί ενσταλάζουνε μέσα τους το μίσος. Και επιπλέον γιατί σε μία χώρα όπου υπάρχει η κοινωνική δικαιοσύνη οι ελεημοσύνες είναι περιττές. Και όσοι αρέσκονται στο ρόλο του καλού Σαμαρείτη σα μην ξεχνούν ότι δεν θα υπήρχαν καλοί Σαμαρείτες εάν δεν υπήρχαν ληστές. Οι σωτήρες και οι ελευθερωτές ίσως είναι λαμπροί για μυθιστορήματα και αγιογραφίες μια όμως που δεν είναι δυνατόν να υπάρχουνε χωρίς αμαρτωλούς και θύματα είναι κακά κοινωνικά συμπτώματα».

Σίγουρα το παραπάνω κείμενο θα μπορούσε να είναι κάποιου “κακού” ανθρώπου με τη συνήθη προσωνυμία του “φασίστα”. Όμως, φευ, είναι κείμενο του Καρόλου Μαρξ από ομιλία σε σοσιαλιστική διεθνή. Ο λόγος του ιδρυτού του επιστημονικού σοσιαλισμού είναι ξεκάθαρος. Και σε αυτά που ξεκάθαρα δηλώνει και σε αυτά που έμμεσα υπονοεί. Το κάθε κράτος θα πρέπει να είναι ευτυχισμένο και εύδαιμον για τους πολίτες του. Η είσοδος μεταναστών σημαίνει ότι η εξουσία του κόσμου αυτού δεν θέλει ο εργάτης να νοιώθει το χώρο του ως κάτι το δικό του. Η αλλοτρίωση και η εξαθλίωση των εργατών – σύμφωνα με το Μαρξ – οφείλεται και στο καπιταλιστικώς κινούμενο λαθρομεταναστευτικό εργατικό δυναμικό -σύμφωνα με τον αρχικομμουνιστή Κ. Μαρξ.

Η συγκυβέρνηση βέβαια που εξουσιάζει τη χώρα που εγέννησε το Σόλωνα (σεισάχθεια) το Σωκράτη (τον ιδρυτή του ανθρωπισμού) δεν φαίνεται να συγκινείται από τις διαπιστώσεις ανθρώπων που σίγουρα κάτι έχουν να ειπούν. Η συγκυβέρνηση αποτελείται από ανθρώπους που κάποιες δεκαετίες πριν έβγαζαν εθνικιστικές κορώνες, άλλοι ήταν φίλοι του Τσαουσέσκου και άλλοι έκοψαν την Ελλάδα φέτες και την κατασπάραξαν. Τελευταία σε μία χώρα που μετράει νεκρούς, πνευματικά και ψυχικά, ανέργους όσο ο πληθυσμός μιας χώρας, υπανάπτυξη και υποκατανάλωση, φτώχεια και εξαθλίωση, προβάλλεται διαφήμιση υπέρ της υιοθέτησης ιθαγένειας για τα τέκνα μεταναστών – δεν ξέρω ποια θα ήταν η άποψη του Μαρξ γι αυτό. Τέλος πάντων, δεν ασχολούμαι με αυτό, απλά θα ήθελα να ερωτήσω τον συνεχώς ταξιδεύοντα πρωθυπουργό της χώρας μας, για τους Έλληνες τι καλό επιφυλάσσει; Επειδή γνωρίζω την απάντηση προχωρώ παρακάτω. Στο παραπάνω λοιπόν μαρξιστικό κείμενο θίγεται και η έννοια της φιλανθρωπίας (αλληλεγγύης). Πραγματικά έννοιες όπως ο εθελοντισμός ,η αλληλεγγύη, η φιλανθρωπία έχουν κατακλύσει τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, τις εκκλησίες, δημόσιους φορείς και άλλα.

Σταλινγκράντ: H φονικότερη μάχη της ισΤΟΡ(Α)ίας.

Η σημερινή «επίσημη» ιστορία κάνει τα στραβά μάτια σε ένα απλό ερώτημα: γιατί αυτήν την πόλη, μια επαρχιακή πόλη στα νότια της Ρωσίας, επέλεξε ο Στάλιν για να «χαρίσει» το όνομά του. Η πραγματικότητα είναι η εξής.
       Περίπου στα 850μΧ στα νότα της Ρωσίας δυναμώνει μια πόλη. Η πόλη αυτή έγινε η πρωτεύουσα της Χαζαρίας, μεταγενέστερα μιας μεγάλης αυτοκρατορίας που την είχαν ιδρύσει και έλεγχαν οι ιουδαίοι. Το Χαζαρικό καγκανάτ έγινε ο μεγαλύτερος εφιάλτης των Ρωσικών βασιλείων, οι οποίοι στην εποχή εκείνη δεν κατάφερναν να ενωθούν.
      Ο αγώνας ενάντια στην εβραίικη Χαζαρία (για την ακρίβεια, ιουδοποιημένη Χαζαρία, γιατί ο πληθυσμός την χώρας αυτής ήταν κυρίως τουρκογενής, ο οποίος είχε δεχθεί τον ιουδαϊσμό) έγινε αφορμή για να ενωθεί η Ρωσία. Ο Σβιατοσλάβ, αυτός που κατάφερε να ενώσει τους Ρώσους και να νικήσει τους Χαζάρους, είναι για τους Ρώσους ο μεγαλύτερος εθνικός Ήρωας.
       Η πρωτεύουσα της Χαζαρίας, μιας χώρας η οποία πολεμούσε τους Ρώσους για 400 χρόνια και παραλίγο να αφανίσει το Ρωσικό Γένος από προσώπου Γης, βρισκόταν στην ίδια θέση με το κομμουνιστικό Στάλιγκραντ (το σημερινό Βολγκογκράντ) και λεγόταν Ιτίλ(Atil στον χάρτη, στο Δέλτα του ποταμού Βόλγκα).
       Μετά την Κόκκινη Επανάσταση των Μπολσεβίκων, δηλ. εβραίων κατά κύριο λόγο, οι εβραίοι σε ένδειξη επανάκτησης της κυριαρχίας και του ελέγχου του ρώσικου λαού και, φυσικά, για λόγους μυστικιστικούς, μετονόμασαν την Ρώσικη τότε πόλη Σαμάρα, πρώην ιουδαϊκό Ιτίλ, σε Σταλινγκράντ.
     Το Σταλινγκράν για το Α. Χίτλερ και τους ναζί συμβόλιζε την Εβραίικη μπολσεβίκικη σφηκοφωλιά η οποία απειλούσε ολόκληρη την Ευρώπη με το μίασμα του κομμουνισμού. Αυτός είναι ο λόγος που έδωσε τόση σημασία η Ναζιστική Γερμανία στην μάχη γ' αυτήν την πόλη. Η κατοχή αυτής της πόλης θα συμβόλιζε και το τέλος της Εβραϊκής κυριαρχίας κατά του Λευκού Ανθρώπου και το τέλος της Δεύτερης Χαζαρίας (της ΕΣΣΔ).
     Πρέπει να πούμε ότι οι σημερινοί Εβραίοι σε όλο το κόσμο, κατά πλειοψηφία, αποτελούν τους απογόνους των Χαζάρων, μιας ιστορικής αυτοκρατορίας με τουρκογενή πληθυσμό και με ιουδαϊκή θρησκεία. Αυτό εξηγεί και την μεγάλη αγάπη και αδυναμία των σημερινών εβραίων προς τους τούρκους…..
     Σε κανένα μέρος της Βόρειας Κασπίας δεν εξορύσσουν πετρέλαια. Τα πετρέλαια της Κασπίας είναι στα νότα της Λιμνοθάλασσας, στο Μπακού και στο Γκρόζνι. Επίσης πρέπει ο αναγνώστης να γνωρίζει ότι οι Ναζί είχαν φτάσει περίπου 250 χιλιόμετρα από το Μπακού, της προυτεύουσας της (Χ)ΑΖAΡμπαϊτζαν. Άρα κανένα επιχείρημα για «πετρέλαια» στο Σταλιγκράντ δεν μπορεί να θεωρηθεί σοβαρό.
     Διαβάστε εδώ ένα άρθρο από «επίσημους» και «αποδεκτούς» ιστορικούς για την φονικότερη και πιο παρανοϊκή μάχη της ιστορίας της Ανθρωπότητας….

ΓΕΝ.ΕΛ.

Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ (Αλεξάντερ Σολζενίτσιν)

«Με σφιγμένη την καρδιά, χρόνια ολόκληρα δεν δημοσίευα αυτό το έτοιμο βιβλίο: Το χρέος προς τους ζωντανούς βάραινε περισσότερο από το χρέος προς τους νεκρούς. Τώρα όμως που η Υπηρεσία Ασφαλείας το έχει πια στα χέρια της, δεν μου απομένει άλλη λύση παρά να το δημοσιεύσω αμέσως. Σ’ αυτό το βιβλίο δεν υπάρχουν ούτε φανταστικά πρόσωπα, ούτε φανταστικά γεγονότα. Άνθρωποι και τοποθεσίες αναφέρονται με τα πραγματικά τους ονόματα. Αν μερικοί αναφέρονται με τα αρχικά τους, αυτό γίνεται για προσωπικούς λόγους. Αν άλλοι είναι εντελώς ανώνυμοι, αυτό έγινε μόνο και μόνο επειδή η ανθρώπινη μνήμη δεν συγκράτησε τα ονόματα –αλλά όλα έγιναν ακριβώς όπως αναφέρονται».

Αλεξάντερ Σολζενίτσιν (1973)

«Πως πηγαίνει κανείς σ’ αυτό το μυστηριώδες Αρχιπέλαγος; Κάθε ώρα πετούν για εκεί αεροπλάνα, φεύγουν πλοία, τραίνα ξεκινούνε ξεφυσώντας, αλλά δεν υπάρχει επάνω τους ούτε μια επιγραφή που να δείχνει τον προορισμό τους. Οι υπάλληλοι στις θυρίδες των εισιτηρίων και οι πράκτορες της Σοβτουρίστ (τουρισμός εσωτερικού) και της Ιντουρίστ (τουρισμός εξωτερικού) θα απορήσουν αν ζητήσετε κανένα εισιτήριο για εκεί. Δεν ξέρουν, δεν έχουν ακούσει τίποτα ούτε για το Αρχιπέλαγος γενικά, ούτε για κανένα από τα αμέτρητα νησάκια του. Αυτοί που πηγαίνουν να διοικήσουν το Αρχιπέλαγος, βγαίνουν από τις σχολές του Υπουργείου Εσωτερικών. Αυτοί που πηγαίνουν να φρουρήσουν το Αρχιπέλαγος, επιλέγονται μεταξύ των στρατιωτικών επιτρόπων. Και αυτοί που πηγαίνουν εκεί για να πεθάνουν, όπως εσείς κι εγώ, αναγνώστες μου, πρέπει να περάσουν οπωσδήποτε και αποκλειστικά από τη σύλληψη.

Η σύλληψη!

Χρειάζεται να πούμε πως είναι ανατροπή ολόκληρης της ζωής σας; Πως είναι αστροπελέκι που σας χτυπάει κατακέφαλα; Πως είναι μια αδιανόητη ψυχική αναστάτωση, που δεν μπορεί ο καθένας να τη συνηθίσει και γλιστράει συχνά στην παραφροσύνη; Ο κόσμος έχει τόσα κέντρα όσα και ζωντανά πλάσματα. Ο καθένας μας είναι κέντρο του κόσμου και ο κόσμος θρυμματίζεται, όταν κάποιος σας σφυρίξει: «Συλλαμβάνεστε! Συλλαμβάνεστε!».

Αφού συλλαμβάνεστε εσείς, τι άλλο μπορεί ν’ αντέξει σ’ αυτό τον σεισμό; Μη μπορώντας όμως με το θολωμένο μυαλό μας να συλλάβουμε αυτή την ανατροπή του κόσμου, τόσο οι πιο ικανοί όσο και οι πιο απλοϊκοί από μας δεν βρίσκουμε, αυτή τη στιγμή, να αντλήσουμε από όλη την εμπειρία της ζωής μας παρά μόνο την κραυγή: «Εγώ; Γιατί;».
Είναι μια ερώτηση που ειπώθηκε εκατομμύρια και εκατομμύρια φορές πριν από μας και δεν πήρε ποτέ καμιά απάντηση…

[...] Η παραδοσιακή σύλληψη είναι ακόμα, ύστερα, αφού πάρουν τον δύστυχο τον κρατούμενο, η πολύωρη έρευνα του διαμερίσματος από μια σκληρή, ξένη, καταθλιπτική δύναμη. Είναι η διάρρηξη και το άνοιγμα, το ρίξιμο καταγής και το ξερίζωμα από τους τοίχους, το πέταγμα των πραγμάτων που βρίσκονται στις ντουλάπες και στα τραπέζια, το τίναγμα, το σκόρπισμα, το σχίσιμο και το σώριασμα βουνών από σκουπίδια στο πάτωμα, και το τρίξιμο κάτω από τις μπότες. Και δεν υπάρχει τίποτα ιερό όσο διαρκεί η έρευνα! Όταν έπιασαν τον μηχανοδηγό των τραίνων, Ινόσιν, στο δωμάτιο βρισκόταν το φέρετρο με το παιδί του, που μόλις είχε πεθάνει. Οι εκπρόσωποι του νόμου πέταξαν το παιδί από το φέρετρο, και έψαξαν και εκεί! Σηκώνουν ακόμα και τους αρρώστους από τα κρεβάτια τους και λύνουν τους επιδέσμους. Τίποτα δεν μπορεί να θεωρηθεί παράλογο στη διάρκεια της έρευνας!».
(Αποσπάσματα από το βιβλίο)

Το «Αρχιπέλαγος Γκούλαγκ», γράφτηκε κατά την δεκαετία 1958-1968 κι εκδόθηκε για πρώτη φορά, το 1973, από τον Ρώσο συγγραφέα, Αλεξάντερ Σολζενίτσιν, ο οποίος γνώρισε κι ίδιος τη φρίκη των γκούλαγκ. Ο Σολζενίτσιν συνελήφθη ενώ πολεμούσε κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο με τον Κόκκινο Στρατό, επειδή σε αλληλογραφία του, τόλμησε να ειρωνευτεί τον Στάλιν. Ως «εχθρός του λαού» πλέον, πήρε τον δρόμο για τα περιώνυμα γκούλαγκ. Η λέξη «γκούλαγκ» αποτελεί αρκτικόλεξο των ρωσικών λέξεων «Γκλάβνογιε Ουπραβλένιγιε Λαγκερέι» (Γενική Διοίκηση Στρατοπέδων). Σε αντίθεση με ό,τι πιστεύεται, τα γκούλαγκ ως στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας και εξόντωσης πολιτικών αντιφρονούντων («ζεκ»), δεν ξεκίνησαν να λειτουργούν ως τέτοια επί Στάλιν, αλλά επί Λένιν. Επί Στάλιν όμως γνώρισαν τρομερή «άνθιση», ενώ δεν σταμάτησαν να λειτουργούν και τυπικά, παρά μόνο το 1989, επί «περεστρόικα» του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ.

Ως «Αρχιπέλαγος Γκούλαγκ», ο Σολζενίτσιν εννοεί την αχανή ρωσική ενδοχώρα, με τα διάσπαρτα «νησάκια» (δηλαδή τα γκούλαγκ). Σ’ αυτό το «αρχιπέλαγος» καταλήγουν οι «χείμαρροι» και τα «ποτάμια» που δημιουργούνται από τις χιλιάδες των καταδικασμένων που προορίζονται να «ζήσουν» εκεί. Ακόμη και σήμερα, δεν υπάρχει κάποιος επιβεβαιωμένος αριθμός όσων στάλθηκαν στα γκούλαγκ. Οι εκτιμήσεις κάνουν λόγο για δεκάδες εκατομμυρίων, για όσο διάστημα λειτούργησαν. Σε κάθε περίπτωση, τουλάχιστον οι μισοί εκτιμάται ότι άφησαν την τελευταία τους πνοή μέσα στα γκούλαγκ, ή καθ’ οδόν προς αυτά (πολλές φορές, η μεταφορά προς τα γκούλαγκ ήταν πιο μαρτυρική κι απάνθρωπη, ακόμη κι απ’ την ίδια τη διαβίωση σ’ αυτά).

Ο αναγνώστης, όσο υποψιασμένος και να είναι για το περιεχόμενο του βιβλίου, το βέβαιον είναι ότι θα φρίξει μ’ αυτά που θα διαβάσει. Θα μονολογήσει πως «δεν είναι δυνατόν να έχουν συμβεί αυτά». Κι όμως… Η ιστορία έχει αποδείξει πως η θηριωδία και η απανθρωπιά δεν έχουν όρια. Η αχαλίνωτη φαντασία του ανθρώπου, όταν πρόκειται να πράξει το κακό, δεν γνωρίζει τέτοια όρια…

Οι πόντιοι των SS

Εμείς οι νεογκοήμ, σε αντίθεση με τους παραδοσιακούς γκοήμ, δεν είμαστε διατεθειμένοι να βόσκουμε στα λιβάδια των ιουδαϊκών ιδεολογιών, της πολιτικά ορθής «πληροφόρησης» και της  ισΤΟΡ(A)ιογραφίας.

Οι νεογκοήμ όλου του κόσμου αρνούνται να είναι πρόβατα και βόδια έτοιμα για σφαγή.

Τιμή και Δόξα σε όλους τους Έλληνες που πολέμησαν το παγκόσμιο περιούσιο δυνάστη.

"Γ. Χρήστος, Ελληνοπόντιος δεκανέας της Εθνικιστικής Στρατιάς του Ρώσου στρατηγού Βλάσοβ που ζει σήμερα σε μεγάλη ηλικία στην Καλλιθέα, ανέφερε πως κατά τους πρώτους μήνες του 1942 σχηματίσθηκαν στα γερμανικά μετόπισθεν με την προτροπή του Χίμμλερ οι πρώτες ρωσικές αντικομουνιστικές μονάδες από λιποτάκτες του Σοβιετικού Στρατού.

Πολύ γρήγορα στον RNNA και αργότερα ΡΟΑ (Ρωσικό Εθνικό Απελευθερωτικό Στρατό) κατατάχτηκαν και άνδρες άλλων εθνικοτήτων που αναζητούσαν την εθνική τους ταυτότητα και ανεξαρτησία. Διοικητής του πρώτου συγκροτημένου σώματος του ΡΟΑ, που αποτελείτο από 6 τάγματα πεζικού και 1 μηχανικού με μια μονάδα πυροβολικού (δύναμης 10.000 ανδρών), ήταν ο Ελληνοπόντιος συνταγματάρχης Σ. Κρομιάδης. Ο Κρομιάδης, που είχε προσωπική φιλία με τον Βλασώφ, έπεισε τον Ρώσο στρατηγό να προχωρήσουν με ταχύτερο ρυθμό τη στρατολόγηση εθελοντών από τους λαούς του Καυκάσου. Περισσότεροι από 20.000 Ελληνοπόντιοι κατατάχθηκαν στον ΡΟΑ. Το 7ο Σύνταγμα, στο οποίο υπηρετούσε ο Γ. Χρήστος, ήταν αμιγώς ελληνικό και παρέτασσε 1.500 πλήρως εξοπλισμένους άνδρες.

Οι περισσότεροι από αυτούς είχαν υποστεί την άγρια σταλινική τρομοκρατία και τις διώξεις του 1935-1940. Ο Γ. Χρήστος είχε χάσει τον πατέρα του σε κάποιο στρατόπεδο – γκούλαγκ στη Σιβηρία, όπως και πολλοί άλλοι. Με τους εθνικιστές του ΡΟΑ θεωρούσε πως μπορούσε να εκδικηθεί τους κομμουνιστές και να αποδοθεί ένα είδος αυτονομίας στον Πόντο σύμφωνα με τις υποσχέσεις των Γερμανών και του Βλασώφ. Οι Ελληνοπόντιοι του ΡΟΑ έφεραν στην αριστερή επωμίδα τα ελληνικά χρώματα (μπλε και λευκό) και δεξιά το έμβλημα με τα γράμματα ΡΟΑ.

Παρόλη τη φυλετική βάση της φιλοσοφίας του Εθνικοσοσιαλισμού, ο γερμανικός φυλετισμός δεν υπήρξε απαραίτητα και αντίθετος προς τις άλλες φυλές. Σκοπός του ήταν «να καταστήσει τον γερμανικό λαό ισχυρό και υγιή σε όλους τους τομείς». Κάτι ανάλογο πίστευαν και οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι εθνικοσοσιαλιστές και επιδίωξαν την καλυτέρευση και την επαναφορά των δικών τους αξιών πάνω στους λαούς τους.

Όλα αυτά αποδείχθηκαν όταν τα Waffen SS άνοιξαν τις τάξεις τους για να συμπεριλάβουν 20.000 Γάλλους εθελοντές, 60.000 μουσουλμάνους διαφόρων εθνικοτήτων, 40.000 Ολλανδούς, 8.000 Νορβηγούς, 6.000 Δανούς, 15.000 Εσθονούς, 1.000 Έλληνες κ.ά. Στα αρχεία της Wehrmacht αναφέρονται και κάποια ονόματα Κυπρίων εθελοντών, που οι περισσότεροι χάθηκαν στις αιματηρές μάχες του ανατολικού μετώπου."

O ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΠΕΡΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΟΚΡΑΤΙΑΣ

«Γιατί δεν είμαι δημοκράτης», αντηχεί η φωνή του Αριστοτέλους

Αν ζούσε σήμερα ο μέγας φιλόσοφος Αριστοτέλης και παρατηρούσε τα πολιτικά συμβάντα γύρω του, θα εξηγούσε «Γιατί δεν είμαι δημοκράτης». Θα ανέλυε για μία ακόμη φορά το γιατί το δημοκρατικό πολίτευμα καταστρέφει το έθνος.

Μία μειοψηφία πολιτικών παπαγαλίζει ύμνους προς την δημοκρατία, χωρίς να εξηγεί γιατί πρέπει να υπάρχει δημοκρατία. Ο Αριστοτέλης στο έργο του «Πολιτικά» εξηγεί το βασικό ελάττωμα της δημοκρατίας: εξομοιώνει τα ανόμοια και εξισώνει τα άνισα.

Το πολίτευμα της δημοκρατίας δίνει ίσα δικαιώματα σε άτομα με διαφορετικές ικανότητες, έτσι καταργεί την αξιοκρατία. Δίνει ίσα δικαιώματα σε άτομα με διαφορετικές υποχρεώσεις, έτσι καταργεί την υπευθυνότητα. Δίνει ίσα δικαιώματα σε άτομα με διαφορετικά αποτελέσματα, έτσι καταργεί την νόμιμη διαφορά στις ηθικές ανταμοιβές.

Η δημοκρατία δίνει μία ψήφο, σε κάθε άτομο, ανεξαρτήτως ενεργού πολιτικής δράσεως. Αυτό σημαίνει ότι ένας πολίτης που δεν συμμετέχει ποτέ στα κοινά, όταν έρθει η στιγμή της κάλπης, αντιμετωπίζεται ως ίσος με κάποιον που αγωνίζεται συνεχώς για το κοινό συμφέρον. Έτσι η δημοκρατία παρά το ότι διαφημίζεται ως πολίτευμα όπου όλοι μπορούν να συμμετέχουν, στην ουσία επιβραβεύει την πολιτική απάθεια και νωθρότητα. Ο δημοκρατικός πολίτης που δεν συμμετέχει στα κοινά, δεν απειλείται με κάποια ποινή. Και γιατί να αντιμετωπίζει ποινή ο απλός πολίτης, αφού δεν απειλούνται με ποινές για κακοδιαχείριση αυτοί που εκλέγονται ως δημοκρατικοί ηγέτες.      

"ΖΙΤΟ" H ΙΟΥΔΑΙΚΙ ΚΛΕΠΤΟΚΡΑΤΙΑ. ΕΜΠΡΟΣ ΤΗΣ ΓΗΣ ΟΙ "ΠΕΡΙΟΥΣΙΟΙ"

Το εξιλαστήριο θύμα, ο γιός του Στέργιου και Διδάκτωρ του London School of Economics , αφού εργάστηκε στον ΟΟΣΑ, γύρισε στην Ελλάδα το 1998, σε ηλικία 37 χρονών, σαν σύμβουλος του Σημίτη για θέματα «Κοινωνίας της Πληροφορίας», και μετά άρχισε να ανεβαίνει. 
Το 2000 ορίστηκε Ειδικός Γραμματέας του Υπουργείου Οικονομίας και Οικονομικών για την Κοινωνία της Πληροφορίας .Το διάστημα 2002-2004 υπήρξε μέλος του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων (ΣΟΕ), μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του ΟΤΕ και εκπρόσωπος της Ελλάδας στην Επιτροπή Οικονομικής Πολιτικής της ΕΕ. Το 2003 ήταν συντονιστής για τη «διαδικασία της Λισσαβόνας», το ευρωπαϊκό πρόγραμμα οικονομικών και κοινωνικών μεταρρυθμίσεων κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Προεδρίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. 

Μετά τις εκλογές του 2004, ‘έχασε την κρατική δουλεία και του έδωσαν κομματική. Έως το 2007 διετέλεσε οικονομικός σύμβουλος του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ, και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του ΙΣΤΑΜΕ – Ανδρέας Παπανδρέου, και «βοηθούσε», ως σύμβουλος, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, σε θέματα πολιτικής έρευνας και Κοινωνίας της Πληροφορίας. Το Μάιο του 2005 έγινε μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ.

Τον Σεπτέμβριο του 2007 κληρονόμησε την Έδρα του θείου Μιχάλη στο Νομό Κοζάνης, που την κράταγε ζεστή η λαίδη Μπίλντερμπέργκ-Διαμαντοπούλου. Έγινε Εκπρόσωπος Τύπου του ΠΑΣΟΚ το Μάρτιο του 2008, ηγήθηκε του Ευρωψηφοδελτίου του ΠΑΣΟΚ τον Ιούνιο του 2009 και μετά τις εκλογές του Οκτωβρίου του 2009 ανέλαβε Υπουργός Οικονομικών και υπέγραψε το μνημόνιο.

Ο Μιχάλης, ο αδερφός του Στέργιου δεν είχε αγόρια. Είχε δύο κόρες. 
Η μια, η Ελένη Παπακωνσταντίνου που ήταν μεγάλη δικηγόρος στο δίκαιο συγχωνεύσεων, εξαγορών και ανταγωνισμού, που παντρεύτηκε τον κ. Σικιαρίδη, ήταν δραστήρια πολίτης μέλος του ΔΣ. ΕΛΙΑΜΕΠ μαζί με τους Βερέμη, Κουλουμπή, Ιωακειμίδη, τον Trilateral Βουρλούμη, τον Μπίλντερμπεργκ Δαυΐδ,  και τον Αλέξη Πούλιτζερ –Παπαχελά, του Αλαφούζ. 

Η ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ - Η διαχρονική δαιμονοποίηση του Ήλιου και της ηλιοθεραπείας από τα κέντρα εξουσίας τού πλανήτη μας

Επικίνδυνα για την υγεία μας

γυαλιά ηλίου και αντιηλιακά προϊόντα. 

       «Ο ζωοδότης Ήλιος, τόσο πολύτιμος και απαραίτητος για τη ζωή στον πλανήτη μας, λίγες ευεργετικές επιδράσεις έχει στο δέρμα του ανθρώπου και πολλές δυνητικά επικίνδυνες ανεπιθύμητες ενέργειες» (Healthier World, άρθρο: «Ο Ήλιος γερνάει το δέρμα»).

     Η παραπάνω φράση μάλλον φαίνεται εκ πρώτης όψεως φυσιολογική. Αντικατοπτρίζει την άποψη, που έχουμε οι περισσότεροι για τον Ήλιο. Ναι μεν, αλλά… Δηλαδή, στην πρώτη παράγραφο ο Ήλιος εκθειάζεται ως ο δημιουργός της ζωής, ως «ζωοδότης, πολύτιμος και απαραίτητος για τη ζωή». Εν συνεχεία όμως, αλλάζει η οπτική. Εδώ ο «ειδικός» μάς εξηγεί, ότι ο Ήλιος έχει «λίγες ευεργετικές επιδράσεις στο δέρμα… και πολλές δυνητικά επικίνδυνες ανεπιθύμητες ενέργειες». Και το λογικό ερώτημα έπεται: Πως είναι δυνατόν ο δημιουργός τής ζωής και ο αρωγός της, ο τόσο πολύτιμος και απαραίτητος για την υγεία μας και τη ζωή, Ήλιος, να έχει «λίγες ευεργετικές επιδράσεις… και πολλές δυνητικά επικίνδυνες ανεπιθύμητες ενέργειες»; Ουσιαστικά πίσω απ΄ αυτή την αντιφατική φράση κρύβεται μία μεγάλη συνωμοσία των γιατρών, των Μ.Μ.Ε. και των φαρμακευτικών εταιρειών, η συνωμοσία τού Ήλιου!

Πολλά αντίστοιχα κείμενα και άρθρα αποτελούν ουσιαστικά λογοπαίγνια και κυκλοφορούν παντού στα M.M.E. και στο Διαδίκτυο παρουσιάζοντας ναι μεν τον Ήλιο και τις ακτινοβολίες του ως σημαντικές και ευεργετικές για τη ζωή, αλλά ταυτόχρονα πολύ επικίνδυνες και καταστροφικές για την υγεία μας… Και για να γίνουν τα κείμενα αυτά όσο πιο πιστευτά γίνεται, υπογράφονται από διαφόρων ειδικοτήτων ιατρούς, όπως δερματολόγους, αλλεργιολόγους, αφροδισιολόγους, παθολόγους και άλλους «ειδικούς».

     Οι Ιουδαϊκού τύπου θρησκείες εδώ και χιλιάδες χρόνια φόρτωσαν στην ανθρώπινη συνείδηση ενοχές και αμαρτίες για το γυμνό σώμα μας. Αυτό αποτέλεσε παράγοντα νόσησης, πρώτα σ΄ ένα ψυχολογικό επίπεδο λόγω των ενοχών και τής ντροπής μας και δεύτερον λόγω τής συνειδητής απομάκρυνσης και τής αποχής μας απ΄ τον Ήλιο.   

Η δαιμονοποίηση τού Ήλιου

     Μέχρι πριν κάποια χρόνια η ανθρωπότητα γνώριζε για την αγαθή κι ευεργετική φύση του Ήλιου, τού δημιουργού όλων των ειδών τής ζωής στον πλανήτη μας. Μάλιστα, πριν εμφανιστούν στην ανθρωπότητα οι ιουδαϊκού τύπου αδελφές μονοθεϊστικές θρησκείες (Ιουδαϊσμός, Χριστιανισμός και Μουσουλμανισμός), ο Ήλιος λατρευόταν ως ο μέγας θεός απ΄ όλους τούς πολιτισμούς τού αρχαίου κόσμου. Οι πλείστοι των θεών σε όλες τις πόλεις - κράτη τής αρχαιότητας ήταν ηλιακοί. Ο Ήλιος καθόριζε τις εποχές, το χρόνο, τη μέρα και τη νύχτα, τη σπορά και τη συγκομιδή. Συμβόλιζε το φως, τη ζέστη και τη ζωή, που πολεμούσαν το σκότος, το κρύο και το θάνατο. «Χαίρε άναξ Ήλιε, πρόθυμος εσύ πάρεχε εις εμάς βίον ευάρεστον, κι εγώ από σένα αρχίζοντας το γένος των θνητών ανθρώπων θα παινέψω…» (Ομηρικός Ύμνος Εις Ήλιον). 

Το ΖΑΛΟΓΓΟ των ΣΟΥΛΙΩΤΩΝ και ΜΟΜΤΣΚΙ ΚΑΜΕΝ των ΠΟΜΑΚΩΝ: Παράλληλες προσπάθειες απάλειψης της ιστορικής μνήμης!

Δυστυχώς, ακόμα και σήμερα, ο ελληνικός λαός δεν έχει την ορθή πληροφόρηση, καθώς στις εφημερίδες και στα τηλεοπτικά κανάλια εμφανίζονται διάφοροι κοστουμαρισμένοι μαϊντανοί (αναλυτές, πανεπιστημιακοί, δημοσιογράφοι, συνταξιούχοι διπλωμάτες κ.ά), τους οποίους όλοι γνωρίζουν. Αυτό που δεν γνωρίζουν οι πολλοί, είναι πόσο άσχετοι και επικίνδυνοι είναι.

Ως Ζαγάλισα, με την εξειδικευμένη γνώση που διαθέτουμε ενημερώνουμε την ελληνική κοινή γνώμη με μόνο γνώμονα την αλήθεια, την οποία υπηρετούμε με πάθος, χωρίς ιδιοτέλεια και χωρίς οικονομικές ή πολιτικές στοχεύσεις.

Έχουμε κατ’ επανάληψιν γράψει στη Ζαγάλισα ότι οι τοποθεσίες Μόμτσκι Κάμεν (Βράχος των Κοριτσιών), που υπάρχουν σε όλη την ελληνική και τη βουλγαρική Ροδόπη, είναι το αντίστοιχο του Ζαλόγγου των Σουλιωτών. Οι Πομακοπούλες, όπως και οι Σουλιώτισσες, τον καιρό της οθωμανικής κατάκτησης, προτίμησαν τον ένδοξο θάνατο παρά να πέσουν στα χέρια των κατακτητών Τούρκων και να χάσουν την τιμή τους.

Πρόσφατα, διαπιστώσαμε ότι υπάρχει προσπάθεια κατασυκοφάντησης του Ζαλόγγου από αριστερούς πανεπιστημιακούς καθηγητές, προσπάθεια που έχει τρομερές ομοιότητες με την κατασυκοφάντηση του Μόμτσκι Κάμεν από γενίτσαρους Πομάκους και τουρκοφανείς εθνικιστές. Είναι μάλλον οι εκλεκτικές συγγένειες ελληνικής καθεστωτικής αριστεράς και τουρκικού εθνικισμού για τις οποίες γράφαμε και παλιότερα. Φαίνεται ότι ο τρόπος σκέψης των κυρίων καθηγητών και των γενοκτόνων των Πομάκων μοιάζει σε σημείο ..παρεξήγησης!

Ο εβραιοδημοκρατικός κόσμος των «καλών». ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ - Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΑΤΗ.

Για να αρχίζουμε να εμπεδώνουμε σε τι απάτη έχουμε εισέλθει και τι πραγματικά πρεσβεύει.

ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ NIGEL FARAGE (ΕΥΡΩΒΟΥΛΕΥΤΗ)

“Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, δεν ψηφίζει νόμους και δεν ανακαλεί νόμους.

Οι νόμοι, με την μορφή οδηγιών, κανονισμών κλπ., που ήδη έχουν φθάσει τους 30.000, (!) αποφασίζονται από μη εκλεγμένους αξιωματούχους (οι οποίοι μαζί με τους υπαλλήλους φθάνουν τους 30.000 περίπου), με πλήρη μυστικότητα και αδιαφάνεια μετά από παρασκηνιακές πιέσεις και διαπραγματεύσεις, για τις οποίες κανείς δεν είναι υπόλογος.

Οι υπουργοί των χωρών-μελών υποχρεώνονται να αποδεχθούν τις προκανονισμένες αποφάσεις των μονίμων αντιπροσώπων, και πολλές φορές το «ανακοινωθέν» γίνεται δεκτό πριν (!). την «συζήτηση» των Υπουργών, η οποία λαμβάνει χώρα μόνο για προσχηματικούς λόγους.

Οι Δημοσιογράφοι που επικρίνουν αυτήν την κατάσταση απομακρύνονται έντεχνα από τις Βρυξέλλες, και παραμένουν όσοι συμφωνούν με το σύστημα.

Όταν οι ευρωβουλευτές καλούνται να ψηφίσουν, πληροφορούνται στις 8 το πρωί για την ημερήσια διάταξη ψηφοφορίας επί εκατοντάδων θεμάτων, που διεξάγεται στις 12.00 με πατήματα κουμπιών “ναι”, “όχι”, “αποχή”. Αλλά οι φάκελοι των θεμάτων έχουν χιλιάδες σελίδες στην Γαλλική γλώσσα, και κανείς Ευρωβουλευτής δεν προλαβαίνει να τους μελετήσει. Έτσι, οι ευρωβουλευτές λαμβάνουν από τα ευρωπαϊκά κόμματα, στα οποία ανήκουν, μια μεγάλη «λίστα» με το τι πρέπει να ψηφίσουν μέσα σε ένα τέταρτο της ώρας!!!»

Δηλαδή, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είναι μόνο μία μεγάλη φάρσα εξαπατήσεως των Ευρωπαϊκών λαών.

Κοινωνία της αγοράς

Η κοινωνία όπου όλες οι δράσεις και συμπεριφορές, διέπονται από το εμπορικό πνεύμα, όπου "τα πάντα" έχουν ένα κόστος, αλλά τίποτα δεν έχει "αξία", όπου ακόμα και ότι δεν είναι οικονομικής ή εμπορικής φύσης - δεσμοί ή κοινωνικές σχέσεις - θεωρείται εμπορικό υποκείμενο. Η κοινωνία της αγοράς - όρος προτιμότερος του όρου "καπιταλιστική κοινωνία" - κυριαρχεί στον δυτικό πολιτισμό, υπερβαίνοντας πολιτικά καθεστώτα, και παρά το ότι έχει τις ρίζες της στα δόγματα του φιλελευθερισμού, λειτουργεί καλά και με την διαχείριση του κράτους πρόνοιας και μπορεί να μην συνδέεται αναγκαστικά με την οικονομία της αγοράς ή τον οικονομικό μερκαντιλισμό. Κυριαρχούμενη από το πνεύμα του υπολογισμού, χαρακτηριστικό της αστικής κοινωνίας, μείωσε την ποικιλομορφία των κοινωνικών λειτουργιών και την πολλαπλότητα των κοινωνικών σχέσεων σε ένα εμποροκρατικό οικονομικό μοντέλο, ως αν η κοινωνία να ήταν μία αγορά και το κοινό καλό ένα άθροισμα συναλλαγών μεταξύ των τάσεων ατόμων και κοινωνικών ομάδων. Άλλα χαρακτηριστικά της είναι ο υλισμός και η απο-ιεροποίηση. Σε αντίθεση με την Παραδοσιακή πόλη που είχε ως κέντρο της την Ακρόπολη, δηλαδή το Ιερό, η "πόλη" της εμποροκρατίας έχει αναδείξει ως "καρδιά" της το εμπορικό κέντρο, χαρακτηριστικό του πνεύματος που διέπει την κοινωνία της "Δύσης". Ειδικά από την καθοριστική περίοδο της Γαλλικής Επανάστασης και έως σήμερα ο "νόμος της προσφοράς και της ζήτησης" έχει επιβληθεί ως "θέσφατο". Διαμορφώθηκε δε, ένας ανθρώπινος τύπος "goyim" όπου η έννοια "έχω" υποκαθιστά την έννοια "είμαι". Η κοινωνία της αγοράς έρχεται σε αντίθεση με μία δίκαιη κοινωνία όπου κυριαρχείται από έναν ανώτερο συνεκτικό ηθικό νόμο. 

http://el.metapedia.org