Δημοκρατικά επιτεύγματα και θαύματα (βίντεο)

Επιστημονικά πειράματα απέδειξαν ότι είναι αδύνατο να ξεγελάσεις ένα πίθηκο με το ίδιο κόλπο πάνω από τρεις φορές. Τα βόδια και τα γουρούνια των γκοήμ όμως μπορείς.

πηγή βίντεο

Η ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Καλούμε τους αναγνώστες να περιβάλουν με ιδιαίτερη προσοχή αυτό το άρθρο του επίλεκτου συνεργάτη μας, διότι θέτει κυριολεκτικώς τὸν δάκτυλον εἰς τὸν τύπον τῶν ἥλων.   

Γράφει ο Θεόδωρος  Λάσκαρης

Το προοδευτικό και ανοικτό πνεύμα του φιλελευθερισμού είναι γνωστό ότι επικαλείται την πλήρη απολάκτιση κάθε μορφής δόγματος. Πράγματι, δεν υπάρχει τομέας της ανθρώπινης δραστηριότητας  όπου  το πνεύμα του φιλελευθερισμού να μην έχει υψώσει την αντιδογματική φωνή του: Δύο άνδρες μπορούν να παντρεύονται; Γιατί όχι, απαντά ο φιλελευθερισμός. Το θρησκευτικό πιστεύω των ανθρώπων μπορεί να το σατιρίζουμε; Φυσικά, απαντά ο φιλελευθερισμός. Μπορούμε να  αμφισβητήσουμε τα θρησκευτικά δόγματα; Και βέβαια μπορούμε, απαντά και πάλι ο φιλελευθερισμός. Εάν όμως του θέσουμε την ακόλουθη ερώτηση: Μήπως θα έπρεπε να συζητήσουμε και άλλες μορφές πολιτευμάτων, εκτός της δημοκρατίας; Τότε ο  προοδευτικός φιλελευθερισμός, καταλαμβάνεται από ιερή ταραχή, και με βροντερή φωνή, απαντά: Αυτό δεν το συζητάμε! Η δημοκρατία είναι Δόγμα, το μόνο δόγμα της θρησκείας του φιλελευθερισμού. Και όμως υπάρχει κάτι, που ο μέσος πολίτης δεν το συλλογίζεται ποτέ: Το γεγονός δηλαδή ότι η ανθρωπότητα, υπολογίζοντας από την μετά Xριστόν εποχή, έζησε χωρίς δημοκρατία για 1.850 χρόνια. Και ζει με δημοκρατία μόνον για ένα διάστημα 150 ετών!

Εάν αυτό το σκεφτόταν ο πολίτης, ίσως να άρχιζε να θέτει ενδιαφέροντα ερωτήματα, όπως για παράδειγμα: Όλη η περασμένη ανθρωπότητα ήταν τόσο ηλίθια, που για τόσους αιώνες δεν προτίμησε την δημοκρατία; Όλοι οι πνευματικοί άνθρωποι που έζησαν κατά την διάρκεια αυτών των αιώνων ήταν τόσο μύωπες που δεν έβλεπαν τα καλά που θα μπορούσε να προσφέρει ένα δημοκρατικό σύστημα; Και τέλος, οι άνθρωποι των περασμένων αιώνων έζησαν τόσα άσχημα χωρίς την δημοκρατία, που χρειάστηκαν 1.850 χρόνια για να απαλλαχθούν  από  τα μη δημοκρατικά συστήματα;

Ενδιαφέροντα ερωτηματικά, θα μου πείτε. Αν όμως είναι ενδιαφέροντα, γιατί ο ανοιχτόμυαλος  προοδευτισμός δεν δέχεται όχι απλώς να τα συζητήσει, αλλά ούτε καν να τα… προφέρει;

POLITICALLY CORRECT

Αρνούμαστε την μόνη επίσημα αποδεκτή από τον σύγχρονο κόσμο ανισότητα: την τεχνητή οικονομική διάκριση των πλούσιων και των φτωχών...

Οι άνθρωποι είναι από τη φύση τους διαφορετικοί μεταξύ τους. Και επειδή είναι διαφορετικοί είναι και άνισοι. Η απλή αυτή αλήθεια συσκοτίζεται από το διεθνές σύστημα εξουσίας και διαστρέφεται από τους ευσεβείς πόθους και τις ανίερες επιδιώξεις των απάτριδων οικονομιστών.

Ο δυτικός κόσμος υιοθέτησε το ισοπεδωτικό δόγμα της αναγκαστικής ισότητας μετά την επανάσταση του 1789. Από τότε η μαζική ψηφοφορία και η προτεραιότητα της οικονομίας επί της πολιτικής καθορίζουν την κοινωνική δομή των φιλελεύθερων δημοκρατιών.

Η  πλασματική έννοια της ισότητας έχει όμως θεολογική βάση. Προέρχεται από την πρωτοχριστιανική διακήρυξη πως όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι ως προς την ουσία της αληθινής τους φύσης απέναντι στον Θεό. Η κατασκευασμένη αυτή μεταφυσική δοξασία χαίρει σήμερα της απόλυτης ισχύος ενός καθολικού πολιτικού αξιώματος για το οποίο απαγορεύεται η συζήτηση, η αμφισβήτηση, η κριτική.

Βεβαίως, εμείς είμαστε άπιστοι και ορθολογιστές:

Δεν πιστεύουμε στην ισότητα των ανθρώπων. 

Δεν πιστεύουμε στην ισότητα των φύλων και των φυλών. 

Δεν πιστεύουμε στην ισότητα των εθνών, των γλωσσών, των θρησκειών, των πολιτισμών.

Δεν πιστεύουμε στην ισότητα των δαιμόνων, των αγίων, των ηρώων, των θεών.

Δεν πιστεύουμε στην ισότητα των δικαιωμάτων, των ευθυνών, των ικανοτήτων, των επιθυμιών.

Δεν πιστεύουμε στην ισότητα των ωραίων, των έξυπνων, των δυνατών, των γενναίων, των μορφωμένων, των ευγενικών.

Δεν πιστεύουμε ούτε καν στην ισότητα των ψυχών.

Επειδή αποδοκιμάζουμε τις παραπάνω «πολιτικά ορθές» ισότητες που παραβλέπουν την προφανή, βιολογική και πολιτιστική διαφοροποίηση...

Γι αυτό αρνούμαστε την μόνη επίσημα αποδεκτή από τον σύγχρονο κόσμο ανισότητα: την τεχνητή οικονομική διάκριση των πλούσιων και των φτωχών...

http://sunwarflag.blogspot.com/

ΕΛΙΤ, ΜΑΖΕΣ ΚΑΙ Η ΔΕΞΙΑ ΘΕΣΗ ΣΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Θα έχετε ακούσει ασφαλώς την σύνηθη καραμέλα του ευρύτερου «πατριωτικού χώρου» πως το πρόβλημα του πολιτικού μας συστήματος είναι πως έχουμε έλλειψη δημοκρατίας. Μάλιστα αυτή η ηλιθιότητα διατυμπανίζεται και από κάποιους εθνικιστές που στη προσπάθεια τους να χτυπήσουν το παρόν σύστημα φτάνουν να ταυτίζονται ιδεολογικά με τους αριστερούς που μιλούν για καθολική και διαρκή συμμετοχή της μάζας στα κοινά (σύστημα Σοβιέτ).

Οι «δημοκράτες-πατριώτες» λοιπόν μας λένε πως στην Ελλάδα έχουμε ένα ολιγαρχικό καθεστώς που αποφασίζει για τους πολίτες χωρίς τους πολίτες για πληθώρα θεμάτων και σύμφωνα με αυτή την άποψη το μόνο που χρειάζεται να γίνει είναι να αυξηθεί η συμμετοχή της μάζας στη διαδικασία λήψης αποφάσεων. Έτσι, μας λένε, πως θα μπορέσει ο λαός να αποφασίσει για τη τύχη του και θα σταματήσει τα σχέδια της υπάρχουσας πολιτικής ελίτ.

αναπαράσταση Σπαρτιάτη αριστοκράτη

Για να είμαστε αντικειμενικοί, εάν ο λαός αφηνόταν να αποφασίσει σε κάποια θέματα (πχ λαθρομετανάστευση) μέσω δημοψηφισμάτων όντως οι αποφάσεις που θα έπερνε θα ήταν διαφορετικές από αυτές που παίρνουν οι πολιτικοί που εκλέγει. Εκ πρώτης όψεως δηλαδή μπορεί να φανεί πως ένας περαιτέρω εκδημοκρατισμός θα είχε θετικά αποτελέσματα, όμως αυτό δεν αποτελεί στην ουσία επιχείρημα υπερ του δημοκρατικού πολιτεύματος. Το φαινόμενο που προαναφέραμε είναι ένα σύμπτωμα και φυσικό αποτέλεσμα της δημοκρατίας που εξέλεξε τους πολιτικούς αυτούς και τίποτα στη φύση δεν διορθώνεται με το να μεγιστοποιείς και ισχυροποιείς κάτι που είναι εξ αρχής προβληματικό...Κάτι αντίστοιχο είναι η αστεία θέση των φεμινιστριών που όταν ερωτώνται για το καταστροφικό χάος στις ανθρώπινες σχέσεις και στη κοινωνία που δημιούργησε ο φεμινισμός απαντούν πως η λύση είναι περισσότερος φεμινισμός...

O ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΠΕΡΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΟΚΡΑΤΙΑΣ

«Γιατί δεν είμαι δημοκράτης», αντηχεί η φωνή του Αριστοτέλους

Αν ζούσε σήμερα ο μέγας φιλόσοφος Αριστοτέλης και παρατηρούσε τα πολιτικά συμβάντα γύρω του, θα εξηγούσε «Γιατί δεν είμαι δημοκράτης». Θα ανέλυε για μία ακόμη φορά το γιατί το δημοκρατικό πολίτευμα καταστρέφει το έθνος.

Μία μειοψηφία πολιτικών παπαγαλίζει ύμνους προς την δημοκρατία, χωρίς να εξηγεί γιατί πρέπει να υπάρχει δημοκρατία. Ο Αριστοτέλης στο έργο του «Πολιτικά» εξηγεί το βασικό ελάττωμα της δημοκρατίας: εξομοιώνει τα ανόμοια και εξισώνει τα άνισα.

Το πολίτευμα της δημοκρατίας δίνει ίσα δικαιώματα σε άτομα με διαφορετικές ικανότητες, έτσι καταργεί την αξιοκρατία. Δίνει ίσα δικαιώματα σε άτομα με διαφορετικές υποχρεώσεις, έτσι καταργεί την υπευθυνότητα. Δίνει ίσα δικαιώματα σε άτομα με διαφορετικά αποτελέσματα, έτσι καταργεί την νόμιμη διαφορά στις ηθικές ανταμοιβές.

Η δημοκρατία δίνει μία ψήφο, σε κάθε άτομο, ανεξαρτήτως ενεργού πολιτικής δράσεως. Αυτό σημαίνει ότι ένας πολίτης που δεν συμμετέχει ποτέ στα κοινά, όταν έρθει η στιγμή της κάλπης, αντιμετωπίζεται ως ίσος με κάποιον που αγωνίζεται συνεχώς για το κοινό συμφέρον. Έτσι η δημοκρατία παρά το ότι διαφημίζεται ως πολίτευμα όπου όλοι μπορούν να συμμετέχουν, στην ουσία επιβραβεύει την πολιτική απάθεια και νωθρότητα. Ο δημοκρατικός πολίτης που δεν συμμετέχει στα κοινά, δεν απειλείται με κάποια ποινή. Και γιατί να αντιμετωπίζει ποινή ο απλός πολίτης, αφού δεν απειλούνται με ποινές για κακοδιαχείριση αυτοί που εκλέγονται ως δημοκρατικοί ηγέτες.      

Η εποχή της Μέδουσας.

Σε ποιο άραγε μέγεθος και βαθμό η Ελληνική μυθολογία μας λέει και μας παραδίδει αλήθειες; Θα απαντούσαμε απόλυτα καταφατικά, απόλυτα θετικά. Ο μύθος δεν είναι τίποτε άλλο παρά κεκαλυμμένη έλλογη αλήθεια δοσμένη με ένα φαινομενικά άλογο τρόπο που η αλογία καλύπτεται μέσα από την ισχυρά φυσική περιγραφή.

Ο Περσέας λοιπόν δεν πρέπει να ιδεί τη Μέδουσα στο γνωστό μύθο διότι θα μαρμαρωθεί. Το κεφάλι της Μέδουσας αποτελείται από όφεις, δεκάδες χιλιάδες από αυτά τα επαχθή πλάσματα – τα οποία ανά πολιτισμό αποκτούν και άλλη σημασία. Ο Περσέας τη σκοτώνει κοιτάζοντάς την μέσα από ένα έσοπτρο, καθρέπτη. Καταφέρνει λοιπόν το σκοπό του. Παραμένει άνθρωπος ημίθεος – πατέρας του ο Δίας – σταθερός στο θείο του δρόμο, δεν μαρμάρωσε, δεν πέτρωσε.

Όλοι λίγο πολύ κατανοούμε το βαθύτερο νόημα του αλληγορικού μύθου. Σε μία πρώτη εκτίμηση θα μπορούσαμε να πούμε ότι δεν πρέπει να κοιτάζουμε τα προβλήματα και τις δυσκολίες της ζωής απ΄ ευθείας τρομοκρατημένοι διότι μπορεί να πετρώσουμε από φόβο και απελπισία. Θα πρέπει να τα ατενίζουμε μέσα από τον καθρέπτη της λύσης. Αυτή η εξήγηση του μύθου είναι η πιο απλή και αφελής, ούτως ή άλλως όλοι προσπαθούμε να ανακαλύπτουμε λύσεις στα προβλήματά μας.

Θεωρώ ότι ο σοφός νους που δίδαξε αυτό το μύθο έβλεπε πολύ μακρύτερα, ήθελε να είπει πολλά περισσότερα πράγματα. Εάν σκεφθούμε ότι ο πολιτισμός μας, ο κόσμος μας αποτελείται από την πρώτη ιδέα, τη φύση και τον άνθρωπο, φαίνεται ότι η Μέδουσα αντιπροσωπεύει το μεσαίο μέγεθος τη φύση. Εδώ ας θυμηθούμε ότι και ο ιαχβέ απηγόρευσε στους πρωτοπλάστους τη γνώση του καλού και του κακού. Ενώ οι πρωτόπλαστοι γνώρισαν μόλις γεύθηκαν την εσωτερική οντολογική γνώση που τους έκρυβε ο σφετεριστής του όντος ιαχβέ ο Περσέας θα πέτρωνε εάν έβλεπε το πρόσωπο της Μέδουσας. Εάν δηλαδή έβλεπε τη φύση, τον κόσμο. Τη στιγμή που θα θυμηθούμε τον Πλωτινικό διαχωρισμό της φύσης σε ανώτερη(ουράνια Αφροδίτη) και κατωτέρα (εγκόσμια Αφροδίτη) μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι ο Περσέας θα πέτρωνε εάν έβλεπε τη Μέδουσα, την εγκόσμια Αφροδίτη, το μαρμάρωμά του δηλαδή θα έγκειτο στο ότι απορροφημένος από τα πάθη, τις ηδονές, τις μέριμνες αυτού του κόσμου, θα γινόταν πέτρα, επιλήσμων του ανωτέρου δρόμου τον οποίο ούτως ή άλλως θα έπρεπε ως διοτρεφής να βαδίσει. Ένας ακόμη ήρωας ο Οδυσσέας, αρνήθηκε να πετρώσει ακούγοντας το τραγούδι των σειρήνων. Ο έλεγχος των αισθήσεων – η όραση στον Περσέα και η ακοή στον Οδυσσέα -υποδηλώνει την προσπάθεια των διογενών Ολυμπίων ανθρώπων να μην υποταχθούν στην ύλη αυτού του κόσμου -αυτή είναι και το μαρμάρωμα της Μέδουσας –αλλά ελεύθεροι να αντικρύσουν αυτόν τον κόσμο μέσα από τον καθρέπτη της ιδέας του Ενός – δημιούργημά της είναι ο κόσμος – να ζήσουν σύμφωνα με αυτή την ιδέα του Ενός, τηρώντας το οντολογικό εσωτερικό ταξείδι τους.

Δυστυχώς όμως ο σημερινός κόσμος θα μπορούσε να επονομασθεί ως ο αιώνας της Μέδουσας. Οι κατοικούντες το σημερινό κόσμο, ειδικά μετά τον καθαρά υλιστικό λόγο του διαφωτισμού, τον ψευτοεσωτερικό ουσιαστικά εξωτερικό λόγο της μεταρρύθμισης –πιστεύω ότι κάπου στο σύμπαν υπάρχει ο θεός εδώ όμως καλούμαι να επιβιώσω μέσα από τη δύναμη της αποδεδειγμένης γνώσης (Λούθηρος) – τη βιομηχανική επανάσταση η οποία υπέταξε οριστικά τον άνθρωπο στην ύλη, φαίνεται ότι χάνοντας τον καθρέπτη της ιδέας του Ενός έχουν κοιτάξει τη Μέδουσα της Ύλης καταπρόσωπα έχουν πετρώσει, έχουν χάσει κάθε δυνατότητα κίνησης, εσωτερικής πορείας και υπέρβαση προς το Επέκεινα, την πηγή της άνω σωκρατικής οδού.