Ο αιώνιος Μέγας Πάν

«ΕΣΣΕΤΑΙ ΗΜΑΡ ΟΤΕ ΦΟΙΒΟΣ ΠΑΛΙΝ ΕΛΕΥΣΕΤΑΙ ΚΑΙ ΕΣ ΑΕΙ ΕΣΣΕΤΑΙ» "Σε τουτα'δω τα Μαρμαρα κακια σκουρια δεν πιανει." Του ρασοφορου συνετριψε ο πελεκυς και η αξινα,τα μεγαλοχαρα ειδωλα στα βαθη των ναων. Των συντριμμενων η ψυχη,δεν χαθηκε μ'εκεινα.Φωτοπλανητης εγινε στα χαη των ουρανων.Οσο που Νεα Ζωντανεψε Αγαλματενια Κρινα,στου Διαλεχτου τον λογισμο,στους κηπους των Σοφων. Η Γη μας,Γη των Αφθαρτων Αερικων και Ειδωλων Πσιχαρος και Υπερτερος ΘΕΟΣ μας ειναι ο Α-ΠΟΛΛΩΝ.Η Αρχαια Ψυχη ΖΕΙ μεσα μας Αθελητα κρυμενη. Ο ΜΕΓΑΣ ΠΑΝ δεν Πεθανε,Οχι ο ΠΑΝ δεν Πεθαινει!"

Κωστης Παλαμας

πηγή 

Θανάσης Σπύρου: ποιήματα για την Βόρεια Ήπειρο

Αετός

Όπως η φύση έπλασε τον αετό

ελεύθερο και ακαταμάχητο

να πετάει στον αέρα,

από το ίδιο φτερό

γέννησε την Χειμάρρα

προκαλώντας στον εχθρό

πάντοτε φοβέρα.

Του αετού τα νύχια

κατακτάνε ανίδωτες κορφές

η αρχοντιά του θριαμβεύει,

τα παλικάρια της Χειμάρρας

πατάνε την αλυσόδετη σκλαβιά

και η Ελλάδα βασιλεύει.

Αδελφή μου Βόρεια Ήπειρος

Την όμορφη πατρίδα

είδα στ'ονειρό μου

πως με την ελπίδα

θα'ναι στο πλευρό μου

Στα μάτια της

αντίκρισα τον ήλιο

δίχως εσένα στο πλάι μου

χάνω το βασίλειο

ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ( ποίηση)

Δεν θα ξεχάσουμε τα δάκρυα
που αυλάκωσαν την όψη μας
όταν μας είπαν πως
«η Κύπρος είναι μακριά» .
Δεν θα ξεχάσουμε τα΄ αδέλφια μας
που άταφα μείναν τα κορμιά τους
στον Άγιο Ιλαρίωνα .
Δεν θα ξεχάσουμε τους ήρωες
που γύρισαν παράλυτοι απ΄ τις μάχες
και ζουν σαν τα σκουπίδια πεταγμένοι .
Δεν θα ξεχάσουμε τη πόρνη
που αφιονίζει μέρα νύκτα το λαό μας .
Φτωχοί , καταδιωγμένοι εργάτες
μιας μεγάλης και υπερήφανης Ελλάδος
μέσα σε φτωχογειτονιές και σε στρατώνες
μέσα σε φυλακές και τόπους εξορίας
θα ορθώνουμε το κράτος μας
τη μυστική μας κοινωνία
και απάνω σε αμόνια φλογισμένα
θα τροχίζουμε
το ατσάλι μιας φρικώδους τιμωρίας .

Λουκάς Σταύρου

Για σένα τα τραγούδια μου (απαγγελία ποιήματος)

ΛΟΥΚΑΣ ΣΤΑΥΡΟΥ:

Στο παρακάτω ηχητικό αρχείο απαγγέλλω το ποίημα μου "Για σένα τα τραγούδια μου".

Πατήστε εδώ για να ακούσετε.

Ο νέος Άνθρωπος

Θύελλες κεραυνοί,και σπαραγμός
απέραντο το μένος
μολύβια θα τελειώσουνε
το σιδερένιο γένος

Βογγά η ανθρωπότητα,
θρηνούν οι μοίρες κλαίνε
τελείωσε το έργο τους
και με ψιθύρους λένε

"Χιλιάδες χρόνια πέρασαν
π' ο άνθρωπος γεννήθη
μαζί του εγεννήθησαν
πάθη αλλά και ήθη"

Λάσπη φωτιά και χαλασμός
Δαρδάνου νιός κατακλυσμός,Ο Δίας εξοργήσθη
φρέσκων χωμάτων μυρωδιά,
όρκος για εγδίκηση η καρδιά
ποτάμι αίματος σκορπίσθη

και ο καιρός επέρασε
και ήρθ' ο νέος άνθρωπος
πυρώθηκ' απ' τις στάχτες του,
γένους χρυσού υπεράνθρωπος

Για τα ιερά του τόπου μας
τσ' Ευρώπης άγια χώματα
"είδα το νέο άνθρωπο,
τον είδα και ετρόμαξα"

Μαύρος Ήλιος.

Τα λόγια του, φάρος ακόμα ζωντανός, οδηγεί τις συνειδήσεις μας………

Ὁ γκρεμιστής
Ἀκοῦστε. Ἐγὼ εἶμαι ὁ γκρεμιστής, γιατί εἶμ᾿ ἐγὼ κι ὁ κτίστης, ὁ διαλεχτὸς τῆς ἄρνησης κι ὁ ἀκριβογιὸς τῆς πίστης. Καὶ θέλει καὶ τὸ γκρέμισμα νοῦ καὶ καρδιὰ καὶ χέρι. Στοῦ μίσους τὰ μεσάνυχτα τρέμει ἑνὸς πόθου ἀστέρι. Κι ἂν εἶμαι τῆς νυχτιᾶς βλαστός, τοῦ χαλασμοῦ πατέρας, πάντα κοιτάζω πρὸς τὸ φῶς τὸ ἀπόμακρο τῆς μέρας. ἐγὼ ὁ σεισμὸς ὁ ἀλύπητος, ἐγὼ κι ὁ ἀνοιχτομάτης· τοῦ μακρεμένου ἀγναντευτής, κι ὁ κλέφτης κι ὁ ἀπελάτης καὶ μὲ τὸ καριοφίλι μου καὶ μὲ τ᾿ ἀπελατίκι τὴν πολιτεία τὴν κάνω ἐρμιά, γῆ χέρσα τὸ χωράφι. Κάλλιο φυτρῶστε, ἀγκριαγκαθιές, καὶ κάλλιο οὐρλιάστε, λύκοι, κάλλιο φουσκῶστε, πόταμοι καὶ κάλλιο ἀνοῖχτε τάφοι, καί, δυναμίτη, βρόντηξε καὶ σιγοστάλαξε αἷμα, παρὰ σὲ πύργους ἄρχοντας καὶ σὲ ναοὺς τὸ Ψέμα. Τῶν πρωτογέννητων καιρῶν ἡ πλάση μὲ τ᾿ ἀγρίμια ξανάρχεται. Καλῶς νὰ ῾ρθῆ. Γκρεμίζω τὴν ἀσκήμια. Εἶμ᾿ ἕνα ἀνήμπορο παιδὶ ποὺ σκλαβωμένο τό ῾χει τὸ δείλιασμα κι ὅλο ρωτᾷ καὶ μήτε ναὶ μήτε ὄχι δὲν τοῦ ἀποκρίνεται κανείς, καὶ πάει κι ὅλο προσμένει τὸ λόγο ποὺ δὲν ἔρχεται, καὶ μία ντροπὴ τὸ δένει Μὰ τὸ τσεκοῦρι μοναχὰ στὸ χέρι σὰν κρατήσω, καὶ τὸ τσεκοῦρι μου ψυχὴ μ᾿ ἕνα θυμὸ περίσσο. Τάχα ποιὸς μάγος, ποιὸ στοιχειὸ τοῦ δούλεψε τ᾿ ἀτσάλι καὶ νιώθω φλόγα τὴν καρδιὰ καὶ βράχο τὸ κεφάλι, καὶ θέλω νὰ τραβήξω ἐμπρὸς καὶ πλατωσιὲς ν᾿ ἀνοίξω, καὶ μ᾿ ἕνα Ναὶ νὰ τιναχτῶ, μ᾿ ἕνα Ὄχι νὰ βροντήξω; Καβάλα στὸ νοητάκι μου, δὲν τρέμω σας ὅποιοι εἶστε γκρικάω, βγαίνει ἀπὸ μέσα του μιὰ προσταγή: Γκρεμίστε!

Ὁ Διγενὴς κι ὁ Χάροντας
Καβάλλα πάει ὁ Χάροντας τὸν Διγενῆ στὸν Ἅδη, κι ἄλλους μαζί… Κλαίει, δέρνεται τ᾿ ἀνθρώπινο κοπάδι.
Καὶ τοὺς κρατεῖ στοῦ ἀλόγου του δεμένους στὰ καπούλια, τῆς λεβεντιᾶς τὸν ἄνεμο, τῆς ὀμορφιᾶς τὴν πούλια.
Καὶ σὰ νὰ μὴν τὸν πάτησε τοῦ Χάρου τὸ ποδάρι ὁ Ἀκρίτας μόνο ἀτάραχα κοιτάει τὸν καβαλλάρη.
«Ὁ Ἀκρίτας εἶμαι, Χάροντα δὲν περνῶ μὲ τὰ χρόνια. Μ᾿ ἄγγιξες καὶ δὲ μ᾿ ἔνοιωσες στὰ μαρμαρένια ἁλώνια;
Ἐγὼ εἶμαι ἡ ἀκατάλυτη ψυχὴ τῶν Σαλαμίνων, στὴν Ἑφτάλοφην ἔφερα τὸ σπαθὶ τῶν Ἑλλήνων.
Δὲ χάνομαι στὰ Τάρταρα, μονάχα ξαποσταίνω, στὴ ζωὴ ξαναφαίνομαι καὶ λαοὺς ἀνασταίνω!»
——————————————-

Δόξα στὸ Μεσολόγγι
(1926, ἀπαγγέλθηκε ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Ποιητή, στὴν 100η ἐπέτειο τῆς Ἐξόδου στὸ Μεσολόγγι – ἀπόσπασμα)
Γῆ, τοὺς ξάστερους πάντοτε οὐρανούς μου Κάθε λογῆς κόσμοι ἀστρικοὶ πλουμίζουν, Ἄστρα ποὺ σβύνουν καὶ ποὺ πέφτουν, ἄστρα Ποὺ τρεμοφέγγουν,
Πλανῆτες, φωτοσύγνεφα, κομῆτες, Φῶτα χλωμὰ καὶ φῶτα θάμπωμα, ἥλιοι, Πὲς τὰ μαργαριτάρια καὶ χρυσάφια, Πὲς τὰ διαμάντια.
Μὰ ἐσύ, ρουμπίνι ἀπ᾿ τοὺς ἀχνοὺς δεμένο Μαρτυρικῶν καὶ ἡρωικῶν αἱμάτων. Στὸν οὐρανὸ τῆς πλάσης, καθὼς εἶναι τοῦ πόλου τὸ ἄστρο, Τοῦ πόλου τὸ ἄστρο ἐσὺ στοὺς οὐρανούς μου
Τῆς Δόξας, δόξα, ὦ Γῆ! Τὸ Μισολόγγι: Κι᾿ οἱ μὲ ὀνόματα μύρια γνωρισμένοι Κόσμο μου ποὺ εἶναι Κι᾿ οἱ ἀπὸ σπαθιοῦ καταχτητές, καὶ οἱ δάφνες
Τῶν πολεμάρχων οἱ αἱματοβαμμένες, Κι᾿ οἱ Ἀλέξαντροι Κι᾿ οἱ Ἑφτάλοφες καὶ οἱ Νίκες Καὶ οἱ Σαλαμῖνες,
Καὶ μὲ τὶς ἱστορίες οἱ πολιτεῖες Καὶ στόματα χρυσὰ καὶ οἱ Κυβερνῆτες Κι᾿ οἱ Ἠράκλειτοι τοῦ Λόγου καὶ τῆς Τέχνης παντοῦ κι᾿ οἱ Αἰσχύλοι,
Ἀνήμποροι ὅπως κι᾿ ἂν σταθοῦν μπροστά σου, Καὶ σὲ μιᾶς τρίχας ἤσκιο νὰ θολώσουν Τὴν ξεκομμένη ἀπ᾿ τοῦ Κυρίου τὴν ὄψη Φεγγοβολιά σου.
Μισολόγγγι. Χαρὰ τῆς ἱστορίας, Γῆ ἐπαγγελμένη. Πᾶνε ἑκατὸ χρόνια, Κι᾿ ἂς πᾶνε. Ἡ θύμηση ἄχρονη μπροστά σου Θὰ γονατίζει.
—————————————————–

Ὦ λιγοστοί, ὦ διαλεχτοί!
Ὦ λιγοστοὶ κι ὦ διαλεχτοὶ κι ἀρίφνητοι αὔριο ἴσως!
Εἶναι μία ἀλήθεια κάτου ἐδῶ ποὺ τὴ χτυπάει τὸ μίσος,
εἶν᾿ ἐδῶ πέρα μία Ὀμορφιὰ ποὺ ἡ καταφρόνια δένει,
κι εἶν᾿ ἐδῶ πέρα μία Ἀρετὴ δειλὴ καὶ ντροπιασμένη.
Ὦ νέοι, ὦ πρωτοξύπνητοι στὸ φῶς, χαρὲς τ᾿ Ἀπρίλη,
ἀπὸ τοὺς πράσινους κορμοὺς γίνοντ᾿ οἱ ἄσπροι στύλοι!
Στὴ χώρα ἐσεῖς οἱ λειτουργοὶ κι οἱ λατρευτάδες εἶστε·
δὲ φτάνει· ἐμπρὸς! γιὰ τοὺς Θεούς, ὦ νέοι, πολεμεῖστε.
——————————————————–

27 Φεβρουαρίου. ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΕΛΛΗΝΑ ΠΟΙΗΤΗ ΚΩΣΤΗ ΠΑΛΑΜΑ

Φεβρουάριος 1943: Ο θάνατος και η Κηδεία του Μεγάλου ποιητή μας Κωστή Παλαμά

Στις 27 Φεβρουαρίου του 1943 φεύγει από την ζωή ένας από τους μεγαλύτερους Στοχαστές και Πνευματικούς Δημιουργούς του Νεώτερου Ελληνισμού , ο Κωστής Παλαμάς . Τόσο ο θάνατός του σε μία απαισιόδοξη στιγμή της Ιστορίας μας , την Περίοδο της τριπλής ξενικής Κατοχής , όσο και η αναγνώριση του ποιητικού του έργου διεθνώς ( υπήρξε ο ποιητής του «Ολυμπιακού Ύμνου» ) μετέτρεψαν την Κηδεία του σε αυθόρμητο ξέσπασμα εθνικής ανάτασης για τους υπόδουλους Έλληνες.

Γεννημένος τον Ιανουάριο του 1859 στην Πάτρα ,με Μεσολογγίτικη καταγωγή , ο Κωστής Παλαμάς υπήρξε διαρκώς παρών με το δημιουργικό του Πνεύμα στις Αγωνίες και τους Αγώνες του Ελληνικού Λαού από τις τελευταίες δεκαετίες του 19ου αιώνος ως το πρώτο μισό του 20ου . Ήταν η εποχή των μεγάλων Οραμάτων για τον Ελλαδικό Ελληνισμό.

Η ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙA

Το μέγιστο των Οραμάτων ήταν η Μεγάλη Ιδέα , η προσπάθεια δηλαδή Απελευθερώσεως των σκλάβων (κυρίως στους Τούρκους )Ελλήνων . Το 1875 έρχεται στην Αθήνα και γράφεται στη Νομική Σχολή, ύστερα όμως από το δεύτερο έτος εγκατέλειψε τις σπουδές του και αφοσιώθηκε ολοκληρωτικά στη λογοτεχνία. Ωστόσο η φοιτητική του ζωή, αν και σύντομη, τον έφερε σε επαφή με δύο συμφοιτητές του, τον Γεώργιο Δροσίνη και τον Νίκο Καμπά, που όπως και ο ίδιος αγαπούσαν με πάθος την ποίηση και ενδιαφέρονταν γι αυτήν περισσότερο από όσο για τις πανεπιστημιακές παραδόσεις. Οι συζητήσεις τους είχαν ως μόνιμο θέμα την κατάσταση της ελληνικής ποίησης την εποχή εκείνη, όπου επικρατούσε ο ρομαντισμός και μεσουρανούσε ο Αχιλλέας Παράσχος, και έκλειναν με την ίδια πάντα διαπίστωση, διατυπωμένη από τον ίδιο τον Παλαμά: «Ποιητική κίνηση δεν υπήρχε στην Αθήνα. Η ποίηση τρισάθλια. Καιρός να σπαρθεί μια κάποια νέα ποιητική ζωή, με άλλη σκέψη, με άλλη φόρμα».

Και αυτό ακριβώς κατόρθωσε ο Παλαμάς. Με τα άρθρα του και τις κριτικές του, κυρίως όμως με την ποιητική του πράξη δημιούργησε μια βαθιά τομή στην πορεία της νεοελληνικής ποίησης και επηρέασε αποφασιστικά την εξέλιξή της. Βγάζοντας την ποίησή μας από το αδιέξοδο όπου την είχαν οδηγήσει οι τελευταίοι εκπρόσωποι του αθηναϊκού ρομαντισμού, διεύρυνε το περιεχόμενο και τη θεματική της προς κάθε κατεύθυνση, καθιέρωσε τη χρήση της δημοτικής πριν από το Ταξίδι του Ψυχάρη και ανανέωσε ριζικά την ποιητική μορφή, αξιοποιώντας στο έπακρο τις δυνατότητες που του πρόσφερε ολόκληρη η ελληνική λογοτεχνική παράδοση, από τον Όμηρο, τον Πίνδαρο και τον Ρωμανό τον Μελωδό ως τον Σολωμό και τον Κάλβο, που ανακάλυψε και καθιέρωσε, και ως το δημοτικό μας τραγούδι.

Συγχρόνως πραγματοποιεί ένα τεράστιο άνοιγμα προς τις λογοτεχνίες της Ευρώπης και επωφελείται από όσα είχαν κατακτήσει για λογαριασμό της ποίησης όλα τα σύγχρονά του λογοτεχνικά ρεύματα της Ευρώπης, ο Παρνασσισμός, ο Ρεαλισμός, ο Συμβολισμός. Αναδείχτηκε έτσι ο Παλαμάς σε θεμελιωτή, αρχηγό και αναγνωρισμένο δάσκαλο της Σχολής του 1880. Θα πρέπει να περιμένουμε ως το 1930 για να έχουμε ανάλογη ριζική αλλαγή στα ποιητικά μας πράγματα.

Ο Παλαμάς δεν είναι μόνον ο εθνικός ποιητής των σχολικών εορτών ούτε και ο λόγος του ταυτίζεται, όπως συχνά αλλά άστοχα λέγεται, με τον βερμπαλισμό και τη μεγαληγορία. Η λυρική ποίησή του με τους χαμηλόφωνους τόνους και μια επιγραμματική λιτότητα ύφους, η φιλοσοφούσα διάθεσή του και ο πανανθρώπινου και διαχρονικού ενδιαφέροντος στοχασμός του, ο καταλυτικός σατιρικός του λόγος που καυτηριάζει την παθολογία της νεοελληνικής κοινωνίας και τα αρνητικά σημεία της ψυχολογίας του νεοέλληνα, αλλά και η οξυδέρκεια του κριτικού του πνεύματος, η βαθιά θεωρητική του σκέψη για την φύση της λογοτεχνικής δημιουργίας, η νηφαλιότητά του που του επέτρεψε να συνδυάσει στο έργο του μιαν αδιαμφισβήτητη ελληνικότητα με το άνοιγμα προς την ευρωπαϊκή και την παγκόσμια ακόμη λογοτεχνία, είναι πλευρές της παλαμικής δημιουργίας και παρουσίας που αξίζει να μελετηθούν και να προβληθούν περισσότερο.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΟΥ 1940 ΩΣ ΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ

Κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940 ο Κωστής Παλαμάς μαζί με άλλους Έλληνες λογίους προσυπέγραψε την έκκληση των Ελλήνων Διανοουμένων προς τους διανοούμενους ολόκληρου του κόσμου, με την οποία αφ' ενός μεν καυτηριάζονταν η κακόβουλη ιταλική επίθεση, αφ' ετέρου δε, διέγειρε την παγκόσμια κοινή γνώμη σε επανάσταση συνειδήσεων για κοινό νέο πνευματικό Μαραθώνα.

Το έθνος να λυπάστε.....

Το έθνος να λυπάστε

                            Αν φορεί ένδυμα που δεν το ύφανε.

                            Αν τρώει ψωμί αλλά όχι απ' τη σοδειά του.

                            Αν πίνει κρασί, αλλά όχι από το πατητήρι του.

Το έθνος να λυπάστε

                           Που δεν υψώνει τη φωνή παρά μονάχα στη πομπή της κηδείας.

                           Που δεν συμφιλιώνεται παρά μονάχα μες τα ερείπιά του.

                           Που δεν επαναστατεί παρά μονάχα σαν βρεθεί ο λαιμός του ανάμεσα στο σπαθί και την πέτρα.

Το έθνος να λυπάστε

                          που έχει αλεπού για πολιτικό,

                          απατεώνα για φιλόσοφο,

                          μπαλώματα και απομιμήσεις είναι η τέχνη του.

Το έθνος να λυπάστε

                          που έχει σοφούς από χρόνια βουβαμένους

Από τον Λιβανέζο ποιητή Χαλίλ Γκιμπράν [1883-1931] που το έγραψε το 1923 .

Από μήνυμα που λάβαμε.

EZRA POUND. CANTO IV

CANTO IV

Io veni in luogo d’ ogni luce muto

Βρώμα από βρεγμένο κάρβουνο, οι πολιτικάντηδες

….ε και …..ν, με τους καρπούς των χεριών τους δεμένους

στα σφυρά,

Να στέκονται γυμνόκωλοι,

μούρες πασαλειμμένες στα πισινά τους,

Διάπλατο μάτι σε πλακωτά κωλομέρια,

Να κρέμονται τρίχες αντί για γένια,

Να μιλάνε στις συγκεντρώσεις με τις κωλοτρυπίδες τους,

Ν’ απευθύνονται στα πλήθη του βορβόρου,

σαλαμάνδρες, νεροσάλιαγκες, νεροσκούληκα,

Κι ανάμεσά τους ο …..ρ,

μια πεντακάθαρη πετσέτα φαγητού

Χωμένη κάτω από το πέος του,

και ο …….μ

Που σιχαινόταν την δημοτική γλώσσα,

Κολλαριστοί, αλλά βρώμικη γιακάδες

που του περιορίζουν τα πόδια,

Και το σπυριασμένο δέρμα όλο τρίχες

πιέζει τις άκριες του γιακά,

Κερδοσκόποι που πίνουν αίμα γλυκασμένο με σκατό,

Και πίσω τους ο ………φ και οι οικονομολόγοι

Με συρματόσχοινα να τους χτυπούν.

Και οι προδότες της γλώσσας,

Ο ……ν και η συμμορία του τύπου

Και εκείνοι πού ‘λεγαν ψέμματα επ’ αμοιβή,

οι διεστραμμένοι, οι διαστροφείς της γλώσσας,

οι διεστραμμένοι, που βάζουν την ασέλγεια του χρήματος

Πάνω από τις απολαύσεις των αισθήσεων,

στριγγλίζουν , σαν κακκαρίσματα τυπογραφείου,

πάταγος πειστηρίου,

φύσημα σκόνης και χαρτιών που πετούν,

ιδρώτας, βρώμα, και δυσωδία από σάπια πορτοκάλια,

κοπριά, τελικός βόθρος του σύμπαντος,

mysterium, θειάφι,

κι ο μικρόψυχος να έχει λυσσάξει,

να βουτάει διαμάντια στην λάσπη,

και να ουρλιάζει που τα βρίσκει πεντακάθρα.

Μανάδες σαδίστριες που σπρώχνουν τις κόρες τους να πλαγιάσουν με χούφταλα,

Γουρούνες που τρώνε τα νεογέννητά τους,

κι εδώ η επιγραφή ΕΙΚΩΝ ΓΗΣ

κι εδώ: ΑΛΛΑΓΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ

[…]

Ο βούρκος με τους πρόστυχους ψεύτες,

βόρβορος ηλιθιοτήτων,

μοχθηρές ηλιθιότητες, και ηλιθιότητες,

το χώμα ζωντανό πύο, γεμάτο από βρωμερά ζωύφια, ψόφια σκουλήκια,

φτωχονυκοκυραίοι,

τοκογλύφοι που πουλάνε μουνόψειρες, νταβατζήδες της εξουσίας,

pets-de-loup, καθισμένοι πάνω σε στοίβες πέτρινα βιβλία,

σκεπάζουν με φιλολογία τα κείμενα,

και τα κρύβουν κάτω από το σώμα τους,

ο αέρας χωρίς το καταφύγιο της σιωπής,

κοπάδι οι ψείρες που βγάζουν δόντια,

και πάνω απ’ όλα αυτά ο στόμφος των ρητόρων, το κωλορέψιμο των φαρισαίων.

Και Invidia,

η corruptio, βρώμα, φαρμακερό μανιτάρι,

ρευστά ζώα, λειωμένες οστεώσεις, αργή αποσύνθεση, βρωμερό κάψιμο,

γόπες από πούρα μασημένεςμ χωρίς αξιοπρέπεια, χωρίς τραγωδία,

ο ….m Episcopus, ανεμίζει ένα προφυλακτικό γεμάτο κατσαρίδες,

οι μονοπωλιστές, αυτοί που εμποδίζουν την γνώση,

αυτοί που εμποδίζουν την κατανομή.

EZRA POUND

Μετάφραση Ηλία Κυζηράκου

πηγή

Temnozor - Werwolf (ΛΥΚΑΝΘΩΠΟΣ)

Μέσα στα Μαγικά Παραμύθια,

Νυκτερινά Όνειρα,

Σύμπλεγμα Αρτηριών

Το Φυλετικό Ίχνος Του Ιερέα.

Με Αρχαίο Σύμβολο,

Ηχώ των Τραγουδιών των Λύκων

Και με Αίμα Αιώνων

Ορκισμένη η Φυλή των Λευκών.

Από Ανέμους Τραγουδήθηκαν

Οι Ασπίδες των Μαχών Μας.

Οι Θρύλοι των Δασών

Με Γκρίζες Γούνες Τους Έντυσαν.

Στα Πεδία των Μαχών

Ο Λύκος-Δαίμονας Κυβερνάει.

Εκεί όπου ο Πόνος και ο Φόβος,

Εκεί όπου η Νίκη και ο Θάνατος.

Η Μάχη Τυμπάνων….

Αίμα και Λευκό Χιόνη….

Ο Σταυρός του Λύκου

Σφυρηλατήθηκε Εκεί

Όπου Γεννήθηκε η Αυγή.

Στις Αντανακλάσεις των Μαχών,

Με Χιλιάδες Φωνές

Άγριων Ουρλιαχτών

Λευκής Φυλής η Κραυγή.

Στην Επίθεση Αρμάτων,

Στους Ήχους των Άρβυλων,

Η Λυσσαλέα Θέληση για Νίκη

Με Δυνατούς Βρυχηθμούς.

Στην Απερισκεψία Γενναίων

Στο Ράιχ των Λύκων

Χίλια Ονόματα και Δόξες.

Στη Πρόκληση του Αίματος

Ακόμα Πιστοί.

Στο Λυκόφως των Θεών

Ενηλικιώθηκαν οι Γιοι.

Μυστικιστής και Στρατιώτης,

Πολεμιστής και Δημιουργός,

Με Μύθους Αιώνων –

Λύκος και Άνθρωπος.

Η Λυκόμορφη Όψη Σκαλισμένη,

Στους Γρανιτένιους Βράχους.

Είναι στη Γη Σου,

Είναι στο Αίμα Σου.

μετάφραση ΓΕΝ.ΕΛ.

Ελλάς λατρεμένη. Μορφές Προγόνων. Ο ΗΡΩΣ ΟΘΡΥΑΔΗΣ

έργο του Κώστα Νικέλλη

547 Οι Σπαρτιάτες, έχοντας ήδη αποσπάσει από το Άργος την ισχυροτέρα σύμμαχό του, την Τεγέα, σύντομα απέσπασαν τα Κύθηρα την νότια Κυνουρία και, τέλος, την Θυρεάτιδα, η απώλεια της οποίας θ’ αποτελέσει βαρύτατο οικονομικό πλήγμα για το Άργος, που εκήρυξε πλέον επισήμως τον πόλεμο κατά της Σπάρτης.

546 Η φήμη της Σπάρτης ήταν πλέον τόσο μεγάλη, ώστε οι Ιωνικές πόλεις εζήτησαν την βοήθειά της μετά την κατάλυση του λυδικού κράτους υπό των Περσών, ενώ τα επόμενα έτη ο Αιγύπτιος Φαραώ Άμασις θα επιδιώξει την εξασφάλιση της φιλίας των Σπαρτιατών. Εν τω μεταξύ, στην Πελοπόννησο, κατά την σύγκρουση του έτους αυτού που έκρινε μάλιστα τον πόλεμο Σπάρτης - Άργους, έχουμε ένα συγκλονιστικό ιστορικό γεγονός που αποδεικνύει την αξία που απέδιδε η Σπάρτη στις έννοιες της Τιμής, της Πίστεως και της Αξιοπρεπείας. Προς αποφυγή ασκόπου αιματοχυσίας, οι δύο στρατοί συνεφώνησαν να πολεμήσουν από την κάθε πλευρά μόνον 300 επίλεκτοι οπλίτες («Λογάδες») και το υπόλοιπο των στρατών να αποτραβηχθεί στις πατρίδες τους. Η σύγκρουση των δύο επιλέκτων σωμάτων, με επικεφαλής τον Σπαρτιάτη Οθρυάδη και τον Αργείο Θέρσανδρο, ορίσθη, κατά τα πολεμικά ειωθότα των Ελλήνων, και επραγματοποιήθη στην τοποθεσία Πάρπαρο. Στην άγρια μάχη που διεξήχθη, έως την άφιξη της νυκτός, εφονεύθησαν άπαντες εκτός τριών μόνον οπλιτών, δύο Αργείων (του Αλκήνωρος και του Χρομίου) και του σοβαρώς τραυματισθέντος Σπαρτιάτου αρχηγού Οθρυάδου. Οι Αλκήνωρ και Χρόμιος, θεωρώντας ότι ήσαν οι μόνοι ζωντανοί, έφυγαν από το πεδίο της μάχης για ν’ ανακοινώσουν την νίκη τους στο Άργος, αλλά ο Οθρυάδης, συνεκέντρωσε τότε τις δυνάμεις του, εστάθη όρθιος, απέκδυσε τα σώματα των νεκρών Αργείων και με τον οπλισμό τους ύψωσε Τρόπαιο, επάνω στο οποίο έγραψε με το ίδιο του το αίμα: «(Λακεδαιμόνιοι) κατ’ Αργείων» (σύμφωνα με τον Λουκιανό και το «Ανθολόγιο» Στοβαίου) ή «(Λακεδαιμόνιοι) Διί Τροπαιούχωι» (σύμφωνα με τον Πλούταρχο). Εν συνεχεία, ο Σπαρτιάτης πολεμιστής άφησε την τελευταία του πνοή δίπλα στους 299 νεκρούς συμπολεμιστές του. Μόλις έφθασαν στο πεδίο της μάχης οι δύο στρατοί, το επόμενο πρωϊ, για να διαπιστώσουν το αποτέλεσμα, η νίκη αμφισβητήθη και υπό των δύο πλευρών και, από λόγο σε λόγο, οι δύο πλευρές ήλθαν σε κανονική πλέον σύγκρουση. Μετά από αιματηρό αγώνα, ενίκησαν οι Σπαρτιάτες και η Θυρέα οριστικώς επέρασε στην επικράτειά τους.

 

ΦΟΡΟΙ

Βάλετε φόρους βάλετε εις την πτωχή μας ράχη

ποτίστε με το αίμα μας την άρρωστη πατρίδα

Σείς το κρασί και τον καπνό να πίνετε μονάχοι

κι εμείς να σας κοιτάζομε με μάτι σαν γαρίδα.

Βαριά φορολογήστε και το νερό που τρέχει...

βάλετε φόρους βάλετε, κι η ράχη μας αντέχει.

Ό,τι καλό κι αν έχομε απάνω μας ας μείνει,

στο πρόσωπά μας ας χυθή του μαρασμού το χρώμα

μ' εμάς το ισοζύγιο του Έθνους μας ας γίνει,

φορολογήστε και αυτή την σάρκα μας ακόμα.

Του κρέατός μας κόβετε καμμιά παχειά λωρίδα

και τρώγετέ την λαίμαργα μαζί με την πατρίδα.

Γεώργιος Σουρής, Ιανουάριος 1883

Οι Πολύθεοι.

του Κωστή Παλαμά

(αφιερωμένο στον Πλήθωνα)

Μακαρισμένος εσύ που μελέτησες
να τον ορθώσης απάνω στους ώμους σου
το συντριμμένο ναό των Ελλήνων!
Του Νόμου τ’ άγαλμα σταίνεις κορώνα του,
στις μαρμαρένιες κολώνες του σκάλισες
τους λογισμούς των Πλωτίνων.

Είδες τον κόσμο κι ατέλειωτο κι άναρχο
ψυχών και θεών, μαζί κύριων και υπάκουων,
σφιχτοδετά κρατημένη αρμονία
και των καπνών και των ίσκιων τα είδωλα
παραμερίζοντας όλα, ίσα τράβηξες
προς την Αιτία
και σε κρυψώνα ιερό, και σωπαίνοντας
έσπειρες, έξω απ’ το μάτι του βέβηλου,
κ’ έπλασες λιόκαλη εσύ σπαρτιάτισσα
τη θυγατέρα σου την Πολιτεία.

Στους χριστιανούς τους μισόζωους ανάμεσα
ξαναζωντάνεψες Ολυμπους άγνωρους,
έθνη καινούριων αθανάτων κι άστρων
μέσα σε σένα Λυκούργοι και Πλάτωνες
απαντηθήκαν, το λόγο ξανάνιωσες
των Ζωροάστρων.

Κι αφού το τέκνο μεγάλωσες, ένιωσες
τότε μονάχα την κούραση, κ’ έγυρες
ζωή κατόχρονη ισόθεης σκέψης,
κι αλαφροπήρε σε ο θάνατος κ’ έφυγες
το μυστικό, τρισμκάριε, τον ίακχο
με τους Ολύμπιους θεούς να χορέψης.
Σοφός, κριτής και προφήτης μας μοίρασες
από το γάλα που εσένα σε πότισε
της Ουρανίας Αφροδίτης η ρώγα.

Του κόσμου αφήνεις το τέκνο, το θάμα σου
μα ο μισερός κι ο στραβός κι ο ζηλόφτονος
λυσσομανάει και το ρίχνει στη φλόγα.
Όμως ο αέρας τριγύρω στη φλόγα σου
πνοή σοφίας κι αλήθειες πνοή γίνεται,
κι από τη θράκα της φλόγας πετάχτη
στον ήλιο ολόισα ένας νους μεγαλόφτερος
τ’ αποκαίδια σου κρύβουμε γκόλφια μας,
και θησαυρός της φωτιάς σου είν’ η στάχτη!

Ποιὸς εἶδε κράτος λιγοστὸ…

Ποιὸς εἶδε κράτος λιγοστὸ
σ᾿ ὅλη τὴ γῆ μοναδικό,
ἑκατὸ νὰ ἐξοδεύῃ
καὶ πενήντα νὰ μαζεύῃ;
Νὰ τρέφῃ ὅλους τους ἀργούς,
νἄχῃ ἑπτὰ Πρωθυπουργούς,
ταμεῖο δίχως χρήματα
καὶ δόξης τόσα μνήματα;


Νἄχῃ κλητῆρες γιὰ φρουρὰ
καὶ νὰ σὲ κλέβουν φανερά,
κι ἐνῷ αὐτοὶ σὲ κλέβουνε
τὸν κλέφτη νὰ γυρεύουνε;


Κλέφτες φτωχοὶ καὶ ἄρχοντες μὲ ἅμαξες καὶ ἄτια,
κλέφτες χωρὶς μία πῆχυ γῆ καὶ κλέφτες μὲ παλάτια,

300

Με βήμα ταχύ διασχίζουμε,

τον κακοτράχαλο μα γλυκό τόπο.

Οι λόφοι περνούν πίσω μας.

Οδοιπορούμε για τη δόξα, τη φυλή μας,

την ιερή Σπάρτη.

Με τον μέλανα, στις καλαμιές

του Ευρώτα ανδρωθήκαμε.

Ο ήλιος μεσουρανεί,

μα δεν μας πτοεί.

Κάτω απ’ τα χάλκινα όπλα,

το σώμα μας δεν διαμαρτύρεται.

[Χορός]: Ποτέ μην επιτρέψεις στον πόνο

να αθετήσεις ότι υποσχέθηκες,

δεν παρέλαβες μια ασπίδα μόνο.

Πλατανιστάς, Χαλκίοικος, Τάλετον, Ορθία,

γυρίζουν στο μυαλό μας.

Ψηλά στέκουν, οι προγονοί μας οι ένδοξοι,

κι απαιτούν τη νίκη,

δε σηκώνουν πισωπάτημα και ντροπή.

Ο βασιλεύς μας Ηρακλείδης,

λέοντας που το παράδειγμά του νόμος.

Η δόξα του ανοίγει δρόμο.

Ηχεί βαρύγδουπα στη θύμησή μας

το πρόσταγμα.

Η ασπίδα των προγόνων

δεν θα ριχτεί,

θριαμβεύτρια θα επιστρέψει,

δαφνοστεφανομένη.

Δίχως γυναικώδη όπλα.

Ασπίδα και δόρυ,

στο χέρι επιδέξια κρατώντας.

Μας είναι αδιάφορο

το πλήθος των βαρβάρων.

[Χορός]: Ποτέ μην επιτρέψεις στον πόνο

να αθετήσεις ότι υποσχέθηκες,

δεν παρέλαβες μια ασπίδα μόνο.

Η κλαγγή των όπλων

κι ο κάματος της μάχης

κυλά στις φλέβες μας.

Με τα λόγια του Τυρταίου

πάλετε η ψυχή μας.

Ενδοξότατη Λακεδαίμον έτοιμοι

για σένα να πέσουμε…

δίχως αντάλλαγμα …

Σημαίνει ο Παιάν

κι όλοι μια ψυχή,

Τιμή ή Θάνατος.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

Από την ανέκδοτη συλλογή του

πηγή 

Γιόχαν Βόλφγκανγκ Γκαίτε: König in Thule - Ο βασιλιάς της Θούλης

Γιόχαν Βόλφγκανγκ Γκαίτε, "Ο βασιλιάς της Θούλης", Φάουστ

Του βασιλιά της Θούλης πεθαίνοντας χρυσό του χάρισε η καλή του ποτήρι έναν καιρό. Όλα για κείνο δίνει του κόσμου τα καλά. όταν με κείνο πίνει το δάκρυ του κυλά. Σαν είταν να πεθάνει, τις χώρες του μετρά και χάρισμα τις κάνει και μόνο αυτό κρατά. Και τους ιππότες κράζει στη σάλα την ψηλή, στο πατρικό παλάτι στο ακροθαλάσσι εκεί. Και μπρος στο παραθύρι φλόγα στερνή ρουφά και το άγιο το ποτήρι στο πέλαγο πετά. Τα κύματα το αρπούνε, το βλέπει να βυθά, τα μάτια του σφαλούνε, και δεν ξανάπιε πια.

http://thulebooks.blogspot.com/

CARA AL SOL . Απόδοση Ν. Καζαντζάκης

 

Κατάματα στον ήλιο

με καινούργιο πουκάμισο

που κόκκινο το κέντησες εχθές,

αν έρθει ο θάνατος θα με θερίσει

και πια δε θα σε ξαναδώ ποτέ μου!

 

Κοντά με τους συντρόφους μου ,

που στέκουνται όρθιοι  στη μάχη

κ' είναι μαζί μου στον  αγώνα

θα πέσω  δίχως παράπονο.

 

Θα γυρίσουν νικηφόρες οι σημαίες,

με το χαρούμενο βήμα της ειρήνης

και  θα κρατούν σφιχτοδεμένα πέντε  ρόδα,     

της Φάλαγγας τα βέλη.

 

Θάρθει πάλι η άνοιξη να γελάσει

στον ουρανό, στα πέλαγα, στη γης!

Εμπρός , Φάλαγγες, στη  νίκη !

 Αρχίζει πια στην  Iσπανία να ξημερώνει.

 

Απόδοση Ν. Καζαντζάκης

 

πηγή

 

 

Εγώ, η Ελλάδα

Εγώ, η Ελλάδα, σας μιλώ, η μάνα των Ελλήνων,

των δοξασμένων αφανών, των τέκνων μου εκείνων,

που με ανδρεία και τιμή το αίμα τους εχύσαν,

για να ‘στε ‘σεις ελεύθεροι γενναία μαρτυρήσαν.

Σπαθί κραδαίνω με φωτιά στα γαλανά μου μάτια,

τον ξένο ή και τον Γραικό να κόψω σε κομμάτια,

που θα τολμήσει να διαβεί με έχθρα εις το χώμα,

που γέννησε και σκέπασε των τέκνων μου το σώμα.

Αιώνες τώρα με χτυπούν, μα εγώ δεν αποθαίνω

και κάθε τόσο ήρωες γεννώ και ανασταίνω.

Κι αν κάποιοι σας πουλήθηκαν και έχασαν το δρόμο

κι οχτροί γινήκαν, πάρτε ‘σεις στα χέρια σας το νόμο.

Γαλάζιος σαν το πέλαγο και άσπρος σαν το φως μου

είν’ ο χιτώνας που φορώ, δικός σας και δικός μου.

Για το χιτώνα τούτο, μπρος, τη βόλεψη αφήστε.

Εγώ, η Ελλάδα, σας μιλώ. Ραγιάδες μου, ξυπνήστε!

Ατρυτώνη Αθηνά