Νίτσε: Για το Νέο Είδωλο

“Υπάρχουν κάπου ακόμη λαοί και αγέλες, όχι όμως σε μας, αδελφοί μου: σε μας υπάρχουν κράτη.

Κράτος; Τι είναι αυτό; Εντάξει λοιπόν! Ανοίξτε τώρα τα αφτιά σας, γιατί θα σας πω ό,τι έχω να σας πω για τον θάνατο των λαών.

Κράτος λέγεται το πιο ψυχρό απ’ όλα τα ψυχρά τέρατα. Και ψυχρά επίσης ψεύδεται και τούτο το ψέμα βγαίνει σερνάμενο από το στόμα του: “εγώ, το κράτος, είμαι ο λαός”.

Ψέμα είναι αυτό! Δημιουργοί ήταν εκείνοι που δημιούργησαν τους λαούς και που κρέμασαν μια πίστη και αγάπη πάνω απ’ αυτούς: έτσι υπηρέτησαν τη ζωή.

Καταστροφείς εκείνοι που στήνουν παγίδες για τους πολλούς και ονομάζονται κράτος: κρεμούν από πάνω τους ένα σπαθί και εκατό ορέξεις.

Όπου υπάρχει ακόμη λαός, δεν καταλαβαίνει το κράτος και το μισεί σαν κακό μάτι και σαν αμαρτία απέναντι στα ήθη και τα δικαιώματα.

Αυτό το σημάδι σας δίνω: κάθε λαός μιλά τη γλώσσα του σχετικά με το καλό και το κακό: ο γείτονάς του δεν την καταλαβαίνει. Η γλώσσα του, αυτή επινοήθηκε μέσα στα ήθη και τα δικαιώματα.

Περί Ελλήνων (Φρίντριχ Νίτσε)

Μ' έναν μεγάλο λαό, μεγαλοφυή, συμβαίνει ό,τι και με τον άνθρωπο τον μεγαλοφυή. Και οι παραμικρότερες εκδηλώσεις τη ζωής, έχουν το σημάδι της μεγαλοφυΐας...

Οι Έλληνες είναι όπως και η μεγαλοφυΐα: Απλοί. Γι' αυτό είναι διδάσκαλοι αθάνατοι. Οι θεσμοί τους, τα δημιουργήματά τους, φέρνουν τη σφραγίδα της απλότητας, τόσο, που συχνά μένει κανείς εκστατικός, βλέποντας ως τι σημείο είναι μοναδικοί σ' αυτή τους την απλότητα. Και, παραδόξως, είν' εξίσου τόσο «βαθείς», όσο και απλοί. Μολοντούτο, σπάνια μας αποκαλύπτουν τα βάθη της σοφίας και της γνώσης τους...

Ανάμεσα στον μεγάλο άνθρωπο της διάνοιας, το Αριστοτέλη, και στα ήθη και την τέχνη των Ελλήνων, υπάρχει άβυσσος τεράστια, έτσι που ο καθείς από εμάς φαίνεται ρηχός και άτονος, συγκρινόμενος με το απροσμέτρητο μεγαλείο του ελληνικού ενστίκτου. Είναι μια απ' τις μεγαλύτερες αρετές των Ελλήνων το να μην θέλουν να μεταπλάσουν σε διανόημα ό,τι καλύτερο κλείνουν μέσα τους. Μ' άλλα λόγια, είναι «αφελείς»· είναι μια λέξη που συνοψίζει την απλότητα και το βάθος. Έχουνε μέσα τους κάτι από το έργο της τέχνης. Ο κόσμος μπορεί να είναι όσο θέλει σκοτεινός, όμως αρκεί να παρεμβάλλουμε ένα κομμάτι ελληνικής ζωής για να φωτιστεί αμέσως άπλετα...

GRIECHENLAND ÜBER ALLES

«Κάθε εποχή και στάδιο της κουλτούρας σχεδόν προσπάθησε κάποια στιγμή με βαθειά δυσθυμία να ελευθερωθεί από τους Έλληνες, επειδή οτιδήποτε πραγματοποιούνταν, φαινόταν να χάνει ξαφνικά μπροστά τους τη ζωή και το χρώμα του και να γίνεται φτωχό αντίγραφο, ακόμη και καρικατούρα, παρόλο που φαινομενικά ήταν εντελώς πρωτότυπο και άξιο ειλικρινούς θαυμασμού. Κι έτσι από καιρό σε καιρό ξεσπάει μια βαθειά οργή εναντίον αυτού του αλαζονικού μικρού λαού που είχε την τόλμη να χαρακτηρίζει «βάρβαρο» ότι δεν ήταν δικό του γέννημα-θρέμμα.

»...Κι έτσι νιώθει κανείς ντροπιασμένος και φοβισμένος μπροστά στους Έλληνες, εκτός κι αν εκτιμάει την αλήθεια περισσότερο απ’ όλα τα πράγματα και τολμά να αναγνωρίσει ακόμη και τούτη την αλήθεια: ότι οι Έλληνες κρατούν στα χέρια τους σαν ηνίοχοι τα χαλινάρια της δικής μας και κάθε άλλης κουλτούρας, αλλά και ότι σχεδόν πάντα το άρμα και τα άλογα είναι κατώτερης ποιότητας και δόξας από τους οδηγούς τους...»

Τα παραπάνω λόγια του Νίτσε είναι απολύτως αληθινά. Όμως η σύγχρονη αντιπάθεια των Γερμανών δεν οφείλεται σε κάποιο είδος χρόνιας πολιτισμικής καταπίεσης. Ζούμε σε ένα κόσμο πολύ διαφορετικό από αυτόν του 19ου αιώνα και ολόκληρη η Ευρώπη βρίσκεται σήμερα σε βαθιά φυλετική - βιολογική, ηθική, πολιτική, πολιτιστική - παρακμή.

Οι κυρίαρχοι γερμανικοί λαοί ηγούνται μιας ολοκληρωτικά εμπορευματοποιημένης και οικονομοκρατούμενης ηπείρου όπου η εκμετάλλευση του χρήματος και η παραγωγικότητα της εργασίας έχουν τον πρώτο λόγο στη ζωή και στα πράγματα. Η απώλεια κύρους των κλασικών σπουδών που κάποτε αποτελούσαν το θεμελιώδες στοιχείο της καλλιέργειας κάθε αξιοπρεπούς ανθρώπου, έχει σταδιακά οδηγήσει στην ανάδυση μιας πλειοψηφίας αμόρφωτων νεοευρωπαίων. Αποκομμένοι από το πολιτικό πνεύμα της Αρχαιότητας, οι αξιολύπητοι αυτοί πληβείοι δεν αναγνωρίζουν και δεν σέβονται τις ανώτερες αξίες του ελληνορωμαϊκού πολιτισμού. Μνησίκακοι αποταμιευτές και δουλευτάδες μετρούν ζηλότυπα τα εργατολεπτά και τις δεκάρες έχοντας αναγάγει τον χρηματικό δανεισμό σε βαρυσήμαντο, ιερατικό λειτούργημα...

ΗΡΩΙΚΗ ΑΡΙΣΤΟΚΡΑΤΙΑ

«Άχ, άνθρωποι, στην πέτρα κοιμάται για μένα ένα άγαλμα, το άγαλμα των αγαλμάτων μου! Άχ, γιατί να κοιμάται στην πιο σκληρή, στην πιό άσκημη πέτρα!

Τώρα το σφυρί μου χτυπά μανιακά και φριχτά πάνω στη φυλακή μου. Κομμάτια γίνεται η πέτρα, μα τι μ’ ενδιαφέρει ;

Θέλω να το αποτελειώσω: γιατί μ’ επισκέφτηκε ένας ίσκιος – το πιό σιωπηλό και το πιό ελαφρό πράμα μ’ επισκέφτηκε, κάποτε!

Η ομορφιά του υπεράνθρωπου μ’ επισκέφτηκε, σα σκιά. Άχ αδελφοί μου! Τι μ’ ενδιαφέρουν εμένα πιά οι Θεοί! –

Έτσι μίλησεν ο Ζαρατούστρα.»

Ο νιτσεϊκός Ζαρατούστρα μας διδάσκει πως μόνοι μας πρέπει να δημιουργήσουμε τον ιδανικό ανθρώπινο τύπο: τον ημίθεο ήρωα που θα μας ξεπεράσει και τελικά θα μας διαδεχθεί στην κυριαρχία του Κόσμου. Ο υπεράνθρωπος ως το υπέρτατο έργο τέχνης περιμένει την αφύπνισή του μέσα στον πυρήνα της φυλής μας, σαν δυνατότητα αλλά και σαν υποχρέωση. Η αποκάλυψή του, με τον τρόπο που ο γλύπτης ελευθερώνει το άγαλμα από την άμορφη πέτρα, θα πρέπει να είναι το κορυφαίο έργο της θέλησής μας.

Στην βάση της σκέψης μου επικαλούμαι ένα αποσιωπημένο κεφάλαιο πολιτικής ιδεολογίας. Οι Σπαρτιάτες εφάρμοσαν στην πράξη ως πολίτευμα ένα είδος ηρωϊκής αριστοκρατίας πολύ πριν ο Πλάτωνας επεξεργαστεί στους φιλοσοφικούς στοχασμούς του, τους Φύλακες και την ιδανική Πολιτεία. Επέβαλαν ένα απόλυτο ιδεώδες σμιλεύοντας σαν μάρμαρο την ζωή τους και αρνήθηκαν να προσαρμοστούν στην αλλαγή των περιστάσεων επιλέγοντας τον χαμό.

Οι πορφυροί μανδύες και ο δωρικός ρυθμός των Σπαρτιατών είναι μια βαρυσήμαντη κληρονομιά ηρωικής ποιότητας και αισθητικής άποψης, που λειτουργεί ως αφετηρία. Η συνέχεια είναι ένας μακρύς δρόμος που περνάει από την Αναγέννηση και καταλήγει στους δανδήδες του Μπωντλαίρ και στον προκλητικό αισθητισμό του Όσκαρ Γουάιλντ.

 

ΝΙΤΣΕ: ΝΑ, ΓΙΑΤΙ ΜΙΣΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ!

Από το βιβλίο «Γένεση της Τραγωδίας»:

«Αποδεδειγμένα σε κάθε περίοδο της εξέλιξής του ο δυτικοευρωπαϊκός πολιτισμός προσπάθησε να απελευθερώσει τον εαυτό του από τους Έλληνες. Η προσπάθεια αυτή είναι διαποτισμένη με βαθύτατη δυσαρέσκεια, διότι ο,τιδήποτε κι αν δημιουργούσαν, φαινομενικά πρωτότυπο και άξιο θαυμασμού, έχανε χρώμα και ζωή στη σύγκρισή του με το ελληνικό μοντέλο, συρρικνωνότανε, κατέληγε να μοιάζει με φθηνό αντίγραφο, με καρικατούρα.

Έτσι ξανά και ξανά μια οργή ποτισμένη με μίσος ξεσπάει εναντίον των Ελλήνων, εναντίον αυτού του μικρού και αλαζονικού έθνους, που είχε το νεύρο να ονομάσει βαρβαρικά ότι δεν είχε δημιουργηθεί στο έδαφός του…

 

Όταν ο Καζαντζάκης γνώρισε τον Νίτσε

Μια μέρα εκεί που διάβαζα σκυμμένος στη Βιβλιοθήκη της Άγιας Γενεβιέβης, μια κοπέλα με ζύγωσε κι έγειρε από πάνω μου. Κρατούσε ανοιχτό ένα βιβλίο κι είχε βάλει το χέρι της κάτω από τη φωτογραφία ενός αντρός που ‘χε το βιβλίο, για να κρύψει τ’ όνομά του, και με κοίταζε με κατάπληξη.

- Ποιος είναι αυτός; Mε ρώτησε δείχνοντάς μου την εικόνα.
Σήκωσα τους ώμους: – Πώς θέλετε να ξέρω; Είπα.
- Μα είστε εσείς, έκαμε η κοπέλα, εσείς, απαράλλαχτος. Κοιτάχτε το μέτωπο, τα πυκνά φρύδια, τα βαθουλά μάτια. Μονάχα που αυτός είχε χοντρά κρεμαστά μουστάκια, κι εσείς δεν έχετε.
Κοίταξα αλαφιασμένος:
- Ποιος είναι λοιπόν; Έκανα προσπαθώντας ν’ αναμερίσω το χέρι της κοπέλας, να δω τ’ όνομα.
- Δεν τον γνωρίζετε; Πρώτη φορά τον βλέπετε; Ο Νίτσε!
Ο Νίτσε! Είχα ακούσει τ’ όνομά του, μα δεν είχα ακόμα τίποτα διαβάσει δικό του.
- Δε διαβάσατε τη Γένεση της Τραγωδίας, το Ζαρατούστρα του; Για τον Αιώνιο Γυρισμό, για τον Υπεράνθρωπο;
- Τίποτα, τίποτα, απαντούσα ντροπιασμένος, τίποτα.

111 χρόνια,από το θάνατο του Friedrich Wilhelm Nietzsche (15 Οκτωβρίου 1844 – 25 Αυγούστου 1900)

Ο Υπεράνθρωπος

Όταν ο Ζαρατούστρα έφτασε στην πιο κοντινή πόλη που συνόρευε με το δάσος, βρήκε πολλούς ανθρώπους μαζεμένους στην αγορά, επειδή είχε ανακοινωθέι οτι ένας σχοινοβάτης θα έκανε επίδειξη. Και ο Ζαρατούστρα μίλησε έτσι στους ανθρώπους: Σας διδάσκω τον Υπεράνθρωπο. Ο άνθρωπος είναι κάτι που πρόκειται να ξεπεραστεί. Τι έχετε κάνει για να ξεπεράσετε τον άνθρωπο; Όλα τα όντα μέχρι τώρα έχουν δημιουργήσει κάτι πέρα από τον εαυτό τους: κι εσείς θέλετε να είστε η άμπωτη αυτής της μεγάλης παλίρροιας, και θα προτιμούσαμε να ξαναγυρίσετε στο κτήνος παρά να ξεπεράσετε τον άνθρωπο; Τι είναι ο πίθηκος προς τον άνθρωπο; Ένα περιγέλασμα, ένα επόνειδο πράμα. Και το ίδιο ακριβώς θα είναι ο άνθρωπος προς τον Υπεράνθρωπο: ένα περιγέλασμα, ένα πράμα της ντροπής.

Έχετε προχωρήσει από το σκουλήκι στον άνθρωπο, και πολύ ακόμα μέσα σας είναι του σκουληκιού. Κάποτε ήσασταν πίθηκοι, κι όμως ακόμα ο άνθρωπος είναι περισσότερο πίθηκος από οποιονδήποτε πίθηκο. Ακόμα κι οι πιο σοφοί ανάμεσά σας είναι μόνο μια δυσαρμονία και μείγμα φυτού και φαντάσματος. Σας ζητάω όμως να γίνετα φυτά και φαντάσματα; Σταθείτε, σας διδάσκω τον Υπεράνθρωπο! Ο Υπεράνθρωπος είναι το νόημα της γης. Αφήστε τη βούλησή σας να πει: Ο Υπεράνθρωπος θα είναι το νόημα της γης!

Για τον Πόλεμο και τους Πολεμιστές.

Δε θέλουμε να μας λυπούνται οι χειρότεροι εχθροί μας, ούτε κι εκείνοι πού από καρδιάς αγαπούμε. Αφήσετέ με, λοιπόν, να σας πω την αλήθεια!

Αδελφοί μου εν πολέμω, σας αγαπώ από καρδιάς, είμαι και ήμουν όμοιός σας.

Και είμαι επίσης κι ο χειρότερος εχθρός σας. Αφήστε με, λοιπόν, να σας πω την αλήθεια!

Ξέρω το μίσος και τον φθόνο πού έχετε στην καρδιά σας. Δεν είσαστε αρκετά μεγάλοι, ώστε να μη γνωρίζεται το μίσος και τον φθόνο. Ας είστε, λοιπόν, αρκετά μεγάλοι, που να μη ντρέπεστε γι’ αυτό!

Κι αφού δεν μπορείτε να είστε άγιοι της γνώσης, γίνετε τουλάχιστον οι πολεμιστές της. Αυτοί είναι οι σύντροφοι κι οι πρόδρομοι τέτοιας αγιοσύνης.

Βλέπω πολλούς στρατιώτες: θέλω να δω πολλούς πολεμιστές! Ομοιόμορφη είναι η στολή που φοράνε: ας μην ήταν ομοιόμορφο ό,τι κρύβουν μ’ αυτήν!

Πρέπει να είστε σαν εκείνους που το μάτι τους γυρεύει αδιάκοπα έναν εχθρό, τον εχθρό σας. Και μερικοί από σας εμπνέουν το μίσος από την πρώτη ματιά.

Πρέπει να ζητάτε τον εχθρό σας, και πρέπει να αρχίσετε τον πόλεμό σας και τον πόλεμο για τις ιδέες σας! Κι αν νικηθεί η ιδέα σας, η τιμιότητά σας πρέπει να καλεί ακόμα το θρίαμβο!

Ν’ αγαπάτε την ειρήνη σα μέσον για καινούργιους πολέμους. Και τη σύντομη ειρήνη πιο πολύ από τη μακρόχρονη.

Δε σας συμβουλεύω να εργάζεστε, μα να πολεμάτε. Δε σας συμβουλεύω την ειρήνη, μα τη νίκη. Η δουλειά σας να ’ναι ένας αγώνας κ’ η ειρήνη σας να ’ναι μια νίκη!

Νίτσε vs Μαρξ. Περί ελευθερίας βούλησης.

Εισαγωγή:

Όταν ήμουν φοιτητής έκανα το εξής πείραμα με τους «καθηγητές». Τους έλεγα: «Θέλετε να σας αποδείξω τώρα, πολύ εύκολα, με τα δάκτυλα των χεριών μου, ότι δεν είναι η ύλη πρωτοβάθμια και η συνείδηση δευτεροβάθμια, αλλά αντιθέτως η συνείδηση είναι πρωτοβάθμια και η ύλη δευτεροβάθμια; Να, κοιτάξτε το δάκτυλο μου. Το έχω κατακόρυφα. Τώρα θα το κάνω να κοιτάει οριζόντια. Δηλ η συνείδησή μου είναι πρωτοβάθμια και η υλιστική κίνηση του δακτύλου μου είναι δευτεροβάθμια. Η ελευθερία της συνείδησής μου καθορίζει μπρος τα που θα είναι στραμμένο το δάκτυλο μου»,. Οι «καθηγητές» άκουγαν προσεκτικά αλλά ποτέ δεν έμπαιναν στον διάλογο. Δεν τους ένοιαζε η φιλοσοφία: τι είναι πρωτοβάθμια και τι είναι δευτεροβάθμια. Ήξεραν πως είναι ακίνδυνο να λένε, ήξεραν τι είναι απαγορευμένο να λένε. Ο μαρξισμός και γενικά όλες οι εβραϊκές θεωρίες (όλες οι σύγχρονες ιδεολογίες είναι εβραϊκές) πάντοτε γεννούν δειλούς και υποστηρίζονται από ψεύτες και άτιμους.

 

1. ΜΑΡΞ

Για το θέμα της ελευθερίας της ανθρώπινης βούλησης ο Μαρξ λεει ότι ο άνθρωπος δεν έχει καμιά ελευθερία βούλησης και γράφει: «Ελευθερία – είναι η κατανοητή ανάγκη». Η ανοησία αυτής της φόρμουλας είναι προφανείς για έναν σκεπτόμενο άνθρωπο. Η ανάγκη – είναι η απόλυτη νομοτέλεια, η απουσία ελευθερίας. Ελευθερία – είναι το αντίθετο, είναι η αυτόβουλη δύναμη (Η ίδια βλακεία ισχύει και για την ιδέα του περί «δικτατορίας του προλεταριάτου». Ο προλετάριος – είναι ο άπορος, ο μη έχων δικαιώματα. Ο δικτάτορας – είναι ο έχοντας τα απόλυτα δικαιώματα. Δηλ η «δικτατορία του προλεταριάτου» είναι απλός μια συλλογή λέξεων χωρίς κανένα νόημα. Όπως π.χ. οι λέξεις «στρόγγυλο τετράγωνο».)

Ένας από τους στόχους του Μαρξ με τις ανούσιες φόρμουλες που πασάρει στους γκοήμ είναι να παραλύσει στους ανθρώπους την ελευθερία βούλησης, να μπλοκάρει την αυτόβουλη ενεργητικότητα των ανθρώπων, να αφαιρέσει από αυτούς την πεποίθηση και την σιγουριά για τις δυνατότητες τους και να τους μετατρέψει σε υπάκουους δούλους, δηλ να τους κάνει βιορομπότ.

 Με σκοπό την παθητικότητα της ελευθερίας των ανθρώπων ο Μαρξ έναντι ελευθερίας βούλησης επινόησε ολόκληρη θεωρία για ηλίθιους με «αναπόφευκτους νόμους κοινωνικού προόδου». Οι εβραιομπολσεβίκοι του Λένιν, βεβαίως, δεν καθοδηγήθηκαν ποτέ από κανένα νόμο κοινωνικού προόδου. Δεν περίμεναν ότι με βάση αυτούς τους «αναπόφευκτούς κοινωνικούς νόμους» η ζωή από μόνη της θα οδηγήσει στον κομμουνισμό. Αλλά φτιάξανε για την επανάστασή τους ένα κόμμα με αυταρχική μασονική δομή και κάνανε το πάν όπως αυτοί ήθελαν, πραγματοποιώντας τους κομμουνιστικούς στόχους τους. Κατανοούσαν ότι η ιστορία δεν κυλάει από μόνη της, αλλά φτιάχνετε από ανθρώπους που μπορούν να πραγματοποιήσουν την βούληση και τους στόχους τους.

Οι εβραίοι κυβερνώντες στα κομμουνιστικά καθεστώτα κατανοούσαν πλήρως το ψεύδος των παραμυθιών περί «αναπόφευκτων ιστορικών νόμων». Ήξεραν πολύ καλά ότι μπορούν να κάνουν τα θέλω τους παραβλέποντας όλους τους «νόμους». Και ότι θα είναι καλυμμένοι από δούλους «ιστορικούς» και δούλους «κοινωνιολόγους» για όλες τις πράξεις τους. Ότι αν δεν φτάνουν για να τους καλύψουν αυτοί οι «αναπόφευκτοι νόμοι» , θα έχουν επινοηθεί άλλοι «κοινωνικοί νόμοι».

2. ΝΙΤΣΕ

Μόνο και μόνο για τα παρακάτω λόγια η ιουδαιοάζουσα διανόηση και οι πουλημένοι τσοπαναραίοι της τηλεόρασης είναι ικανοί να βαφτίσουν τον Νίτσε Ναζί.

«Ο άνθρωπος του μέλλοντος είναι αυτός που έχει την μεγαλύτερη μνήμη»

«Όσο πιο βαθιά προχωρούμε στα βάθη των αιώνων, τόσο καλύτερα κατανοούμε τι συμβαίνει σήμερα και τι μπορεί να συμβεί αύριο. Οι ρίζες των γεγονότων που θα έρθουν πάντα βρίσκονται στο παρελθόν, και αυτός που ξέρει και κατανοεί την φύση αυτών των ριζών μπορεί να προμαντέψει τι θα βλαστίσει από αυτά»

«Τίποτα δεν είναι προκαθορισμένο. Δεν υπάρχουν αναπόφευκτοι νόμοι ιστορικού προόδου κοινωνιών που είναι ανεξάρτητα από την βούληση των ανθρώπων. Η ιστορία πάντα έχει επιλογές. Μπορεί να πάει είτε στη μια είτε στην άλλη κατεύθυνση. Η ιστορία γίνετε από μας».

ΓΕΝ.ΕΛ.

(μετάφραση του Νίτσε δική μας)