Για σου, φίλε!

Για σου, φίλε!
Σήμερα μόνο οι ηλίθιοι και τα χειραγωγημένα από το Σύστημα ανθρωπόμορφα ζόμπι νομίζουν ότι τα κόμματα, οι οργανώσεις, τα κανάλια και οι εφημερίδες διαφέρουν ένα από το άλλο. Διαφέρουν μόνο στην ονομασία και όχι στην ουσία. Ξεγυμνώστε τους και θα δείτε ότι είναι σαν δίδυμα αδέλφια. Γεννήθηκαν από την ίδια μάνα – την ιουδαϊκή ιδεολογία, έχουν τον ίδιο πατέρα – το ιουδαϊκό χρήμα. Γ’ αυτό δεν είναι ανάγκη να καταναλώνουμε την γουρουνοτροφή που μας πασάρουν τα κόμματα και τα ΜουΜου«Ε».... ...Ξυπνάμε, σκουπίζουμε τα μάτια μας, σηκωνόμαστε από τα γόνατα, πετάμε τις αλυσίδες μας και ορθώνουμε το ανάστημα. ΝΑ ΠΕΤΑΞΟΥΜΕ Η ΝΑ ΣΕΡΝΟΜΑΣΤΕ ;

Σάββατο, 7 Μαΐου 2011

Η χειραγώγηση της κοινής γνώμης στις μέρες μας.

Βιομηχανία υποταγής συνειδήσεων.


Είναι η κυρίευση και δικτατόρευση των επιλογών των ανθρώπων με την βοήθεια του ελέγχου του ειδησεογραφικού του πεδίου. Το πεδίο αυτό στοχεύει την ψυχοσύνθεση των ανθρώπων μέσω του οποίου πραγματοποιείται η αλλαγή της γνώμης και των στόχων των ανθρώπων. Συμπτώματα  της κρυφής χειραγώγησης είναι: συγκίνηση, εντύπωση, επανάληψη, διαστρέβλωση, αποφυγή της ουσίας του ζητήματος, επιβολή των λίγων πηγών ειδήσεων, προβολή όχι των επιχειρημάτων αλλά της γνώμης του «ειδικού», χρησιμοποίηση όχι της λογικής αλλά στερεοτύπων.

Η χειραγώγηση και η δημαγωγία είναι ο τρόπος επιβολής της λανθασμένης και επινοημένης γνώμης με σκοπό τον έλεγχο της συμπεριφοράς του ανθρώπου. Πραγματοποιείται με την εισδοχή στο μυαλό του κάποιας ιδέας. Η χειραγώγηση δεν είναι ψέμα καθεαυτό, παρόλο που σε όλες του της εκδοχές υπάρχει μεγάλο μέρος του ψέματος.

Στην πολύπλοκη μηχανή των ΜΜΕ, τα οποία είναι τα κύρια μέσα μαζικής χειραγώγησης, περιπλέκονται πολλά και διάφορα. Οι παρακάτω μέθοδοι είναι από τις  πλέον διαδεδομένες στις μέρες μας:

1. Ο “αξιόπιστος ειδικός”. Ο «ειδικός» και ο «αναλυτής» πρέπει να πείσει το κοινό για την ορθότητα της γνώμης του, να αλώσει την εμπιστοσύνη του κοινού και με αυτόν τον τρόπο να γίνει το «δεύτερο εγώ» του κοινού. Σε αυτήν την περίπτωση ο θεατής/διαβάζων/ακούων ασπάζεται την γνώμη του «ειδικού» χωρίς να ζητάει αποδείξεις.

2. Αναγωγή ενός γεγονότος σε κανόνα καιδιασπορά φήμης  Π.χ. ξυλοκοπήθηκε μια αλλοδαπή ονόματι Κούνεβα. Από ποιόν δεν έγινε γνωστό, αλλά οι «δημοσιογράφοι», «σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος» και οι διάφοροι διαμορφωτές της κοινής γνώμης «καταδίκασαν» τους «φασίστες/ρατσιστές/ακραίους» (πριν από λίγο καιρό αποδείχτηκε ότι ο δράστης ήταν Αλβανός).

3. Επιβολή του «λιγότερου κακού». Μπροστά στους ακροατές βάζουν ένα πλαστό και ανύπαρκτο ζήτημα: η επιλογή του μικρότερου κακού. Με το αποτέλεσμα της λεπτομερέστατης περιγραφής του μεγαλύτερου κακού το μικρότερο κακό μπορεί να φανεί όχι κακό, αλλά και πολύ-πολύ καλό. Παράδειγμα αυτής της συμπεριφοράς με σκοπό την χειραγώγηση μέσον «λιγότερου κακού» ήταν ένα στημένο δημοψήφισμα του ΡΙΚ με τις εξής επιλογές: «διχοτόμηση», ΔΔΟ ή «άλλη λύση». Ο ανυποψίαστος τηλεθεατής έπρεπε να διαλέξει, μετά από τέτοια τοποθέτηση ερωτήσεων, το «λιγότερο» από την «διχοτόμηση» λύση – το ΔΔΟ.

4. Θάψιμο στα αζήτητα κάποιων  γεγονότων και υπογράμμιση άλλων. Δεν χρειάζεται να πάμε μακριά για να παρουσιάσουμε ένα παράδειγμα. Όλοι μας έχουμε μπουχτίσει να μας λένε για το πόσο φτωχοί και καλή είναι οι μετανάστες, πόσο πολύ αγαπούν την χώρα που τους φιλοξενεί και πόσο πολύ συνδράμουν στην οικονομία μας. Αλλά το γεγονός ότι η εγκληματικότητα στους μετανάστες είναι διπλάσια από αυτό των γηγενών Ελλήνων αποσιωπάται συστηματικά. Δεν μας λένε επίσης γιατί ενώ οι μετανάστες «συνδράμουν στην οικονομία», η Ελλάδα μας, με μεγαλύτερο ποσοστό μεταναστών στην Ευρώπη, χρόνο με χρόνο αντιμετωπίζει μεγαλύτερα οικονομικά προβλήματα. Δεν μας είπαν ποτέ και πόσοι Έλληνες γίνονται εξαρτώμενοι και πόσοι από αυτούς πεθαίνουν κάθε χρόνο από ναρκωτικά που εισάγουν οι “φιλήσυχοι” μετανάστες. Δεν μας απάντησαν ποτέ γιατί οι «οικονομικοί μετανάστες» δεν επιλέγουν πολύ πλουσιότερες από την Ελλάδα χώρες, όπως η διάφορες Σαουδικής Αραβικές και γιατί απαιτούν τζαμιά εδώ, ενώ η Τουρκία, χώρα από την οποία πέρασαν, είναι μουσουλμανική, αλλά προτίμησαν να έρθουν εδώ.

5. «Μέθοδος του Γκέμπελς». Χρησιμοποιώντας αυτή τη μέθοδο πρέπει το ψέμα ή η συκοφαντία να επαναλαμβάνονται τόσες φορές μέχρι οι άνθρωποι να το πιστέψουν. Με αυτόν τον τρόπο δουλεύουν π.χ. οι διαφημιστές, τα κόμματα και τα ΜΜΕ. Π.χ. οι κομμουνιστές έχουν αναλάβει (χωρίς να ρωτήσουν κανέναν) να «εκπροσωπούν τα δικαιώματα του φτωχού και εργαζόμενου λαού». Όπου εμφανιστούν μιλάνε όχι εκ μέρους του κόμματος, άλλα εκ μέρους του «λαού»,προσπαθώντας με αυτόν τον τρόπο να τον χειραγωγήσουν.


6. Επινόηση ψευτογεγονότων. Στην περίπτωση αυτή κατασκευάζεται ένα ανύπαρκτο γεγονός και πλασάρεται σαν αλήθεια. Όλα τα ΜΜΕ ασχολούνται με αυτό χωρίς να υπάρχει ίχνος αλήθειας στο γεγονός. Π.χ. όταν από τους βετεράνους της ΕΛΔΥΚ ακυρώθηκε η παρουσίαση του ανθελληνικού βιβλίου του Γκουρογιάννη, η εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» έγραφε ότι την «ακύρωσαν ακροδεξιοί και μέλη της Χρυσής Αυγής». Εμείς αναρωτιόμαστε αν ο πρόεδρος των βετεράνων Ν.Αργυρόπουλος και η κ.Μαίρη Κουρουπή, πρόεδρος του συλλόγου αγνοουμένων Κύπρου 74′, η οποίοι πήραν τον λόγο στην εν λόγω εκδήλωση αναγκάζοντας τους διοργανωτές να τα διαλύσουν, , είναι χρυσαυγίτες.

Πως πρέπει να προστατέψουμε το μυαλό μας από την χειραγώγηση; Η απάντηση είναι απλή: χρειάζεται σκέψη. Το σκεπτόμενο κοινό απαιτεί αποδείξεις έναντι τυφλής πίστης, βλέπει τα αναπόφευκτα λάθη των ΜΜΕ, δεν πέφτει θύμα σφραγίδων (φασίστες, εθνικιστές, ρατσιστές, νεαροί κλπ) των ΜΜΕ και των κυβερνώντων σε όσους διαφωνούν μαζί τους, ψάχνει μόνος του και ερευνά τα γεγονότα για να τα συγκρίνει με τα γεγονότα των επίσημων ΜΜΕ και μόνο μετά από αυτό παίρνει αποφάσεις. Το σκεπτόμενο κοινό δεν είναι εκείνο το προβληματισμένο κοπάδι, αλλά είναι ένα σύνολο από σκεπτόμενους Ανθρώπους (με «α» κεφαλαίο).

Σπαρτιάτης Ν.Ι.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου